All Chapters of ชายาชนบทของอ๋องทรราช: Chapter 61 - Chapter 70

เหล่าขุนนางถกเถียงกันไปมา แต่ซั่วอ๋องก็ไม่เร่งร้อน ยิ่งคนอยากรู้มากยิ่งสร้างความสนใจให้กับผู้คน กระทั่งคนทนไม่ไหวเป็นคนบนบัลลังก์ เพราะให้ขันทีไม่รั้งรอที่จะนำของมาถวาย แต่น้องชายผู้นี้กลับยังไม่ปล่อยของออกมาจากมือเสียที“ว่าแต่เจ้าถือสิ่งใดอยู่หรือ” ฮ่องเต้จ้าวจิ้งชวนถาม“นี่คือจดหมายส่วนพระองค์ในอดีต กระหม่อมบังเอิญได้พบ จึงนำมาถวายคืนสู่เจ้าของเดิมพ่ะย่ะค่ะ”ขันทีคนสนิทรีบลงมารับกล่องไม้ขึ้นไปเปิดถวายจ้าวจิ้งชวนหยิบกระดาษแผ่นแรกขึ้นมาคลี่ออก ทว่าเพียงแค่กวาดสายตาผ่านอักษรแถวแรก สีหน้าสำราญใจพลันแข็งค้าง! เลือดในกายแล่นพล่านขึ้นสู่ใบหน้าจนดำคล้ำสลับขาวซีด มือที่ถือกระดาษสั่นเทาอย่างรุนแรงนั่นคือ จดหมายพลอดรัก ที่เขากับหลินไท่เฟยลัก ลอบเขียนส่งหากันยามที่นางยังเป็นกุ้ยเฟยของพระบิดา!ทั้งถ้อยคำบอกรักอันหวานเลี่ยน คำสัญญาว่าจะร่วมเตียงเคียงหมอนหลังจากพระบิดาสิ้น แต่บัลลังก์กลับไม่ได้ตกเป็นของเขาจึงต้องลอบพบกันเช่นเคยยังมีแผนการชิงบัลลังก์กับน้องชายตนเองอย่างละเอียดโดยที่เรื่องเหล่านี้ไม่ควรเปิดเผยในวันนี้และยิ่งไปกว่านั้นข้อตกลงลับในการเปิดประตูด้านในวังหลวง... ลายมือและตราประทับส

เขาเพิ่งสิบขวบก็ต้องเห็นบิดาโดนสังหาร มารดาสละชีวิตเพื่อปกป้องเขา ส่วนเขามีชีวิตที่เหมือนไร้หัวใจมาเนิ่นนานจนกระทั่งพบนางจึงได้รู้ว่าการมีหัวใจดีเพียงใด การไม่ต้องคิดเรื่องราวความแค้นตลอดเวลานั้นสุขใจแค่ไหน “ท่านอ๋องท่านเอาแต่ยิ้มเช่นนี้ ข้าจะรู้ได้อย่างไร เพคะ” “เจ้านี่ช่างสอดรู้สอดเห็น...แต่เอาเถอะจะบอกให้ก็ได้ หลี่เยว่ฉิงยื่นข้อเสนอว่าต้องการเป็นชายารองเพื่อแลกกับหลักฐานเอาผิดบิดาสารเลวของนางที่ทอดทิ้ง แต่นางคงไม่รู้ว่าข้าจริง ๆ มีหลักฐานส่วนหนึ่งแต่มันหายไปในจวนแม่ทัพหลี่ แต่เมื่อนางยื่นข้อเสนอข้าก็เพียงอยากเล่นกับนางชั่วครู่” “เล่นอย่างไรเพคะ” “ก็เล่นตามน้ำ...ให้นางดูมีความหวังแต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อมอบหลักฐานเสร็จแล้วอย่างไร สุดท้ายนางก็แค่เดินมาติดกับเท่านั้น แต่หลักฐานนั้นหากยื่นออกไปสุดท้ายก็จะมีเพียงบิดาเจ้าที่โดนถูกโยนให้เป็นแพะรับบาปผู้เดียว แต่มารดาของเจ้ามอบหลักฐานสำคัญ ทั้งเล่าเรื่องบางเรื่องในจวนก่อนจะมีเจ้าให้ฟัง ข้าจึงได้กระจ่างว่า ฝ่าบาทกับหลินไท่เฟยเล่นชู้กันมาเนิ่นนาน” “ท่านแม่หรือ” “ใช่...มารดาเจ้า” เซิ่งอี้

แสงแดดอุ่นยามเช้าสาดส่องลอดผ่านกิ่งหลิวในลานเรือนรับรอง กลิ่นกำยานสมุนไพรจาง ๆ ช่วยให้บรรยากาศสงบผ่อนคลาย เซิ่งหลานเวยนั่งพิงหมอนหนานุ่มบนตั่งไม้ สีหน้าของนางดูมีเลือดฝาดขึ้นมากหลังจากได้หมอหลวงจัดยาเทียบดีบำรุงอย่างต่อเนื่อง มือผอมบางลูบหลังมือของบุตรสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงด้วยแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก“ท่านแม่ดูสดใสขึ้นมากจริง ๆ เจ้าค่ะ เดี๋ยวพอบ่ายข้าจะให้อู่โม่ไปซื้อบัวลอยน้ำขิงร้านหัวมุมถนนมาให้ท่านแม่กินอีก” เซิ่งอี้หว่านยิ้มตาหยี แก้มกลมขยับขึ้นลงตามจังหวะพูดเซิ่งหลานเวยระบายยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้าช้า ๆ “เด็กโง่... แม่ไม่ได้ป่วยไข้เพราะขาดของหวานเสียหน่อย ร่างกายแม่ตรากตรำมาครึ่งค่อนชีวิต รู้ตัวดีว่าข้างในมันผุพังไปมากเพียงใด ได้ยาดีของท่านอ๋องช่วยยื้อไว้เพียงนี้ก็นับเป็นวาสนาล้นพ้นแล้ว”“ท่านแม่อย่าพูดเช่นนั้นสิเจ้าคะ ท่านหมอบอกว่าท่านแม่จะอยู่ดูข้ามีลูกมีหลานได้อีกนาน”“แม่ไม่ได้หวังจะอยู่ค้ำฟ้าถึงร้อยปีหรอกหว่านเอ๋อร์...” หญิงสาววัยสามสิบแปดตบหลังมือนางเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความปลงตกในสังขาร นึกไปถึงตอนอายุสิบสามที่ต้องติดตามแม่ทัพหลี่เข้ามาในเมืองหลวง ยามนั้นชีวิตนางพลิ

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังก้องอยู่ในความมืดสลัว ริมฝีปากที่ถูกบดขยี้อย่างรุนแรงเพิ่งได้รับอิสระ เซิ่งอี้หว่านยังไม่ทันได้สูดอากาศเข้าปอด ร่างทั้งร่างก็ลอยวืดขึ้นจากพื้น จ้าวฉางอันอุ้มนางก้าวฉับ ๆ ไปยังเตียงนอนหลังใหญ่ ก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่คิดจะถนอมแรงตุบ!ร่างบางจมลงบนฟูกหนา นางผวาจะยันกายลุกขึ้น ทว่าเงาดำทะมึนของร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกทิศทางทันควันสองแขนแกร่งดั่งยันต์ขนาบข้างลำตัวนางไว้ นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยโทสะและความหึงหวงที่เดือดพล่าน คุกคามราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะฉีกเหยื่อตรงหน้าเป็นชิ้น ๆ เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มจนแสบร้อนเซิ่งอี้หว่านมองสีหน้าดุดันนั้นด้วยความงุนงง ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ นางคิดเพียงว่าเขากำลังหาเรื่องกลั่นแกล้งและอยากอุ่นเตียงเหมือนเช่นทุกวัน มือเรียวเล็กจึงรีบยกขึ้นมาตรงหน้า แบมือข้างขวาออกพร้อมเอ่ยทวงอย่างเคยชิน“คืนนี้ท่านอ๋องต้องจ่ายข้าพันห้าร้อยตำลึงนะ เพคะ!”จ้าวฉางอันชะงัก สายตาที่จ้องมองนางพลันเยียบเย็นลงอีกหลายส่วน “อะไรนะ?”“พันห้าร้อยตำลึงเพคะ” อี้หว่านพยักหน้าสำทับ เม้มปาก

คลื่นลมพายุใหญ่ที่เคยโหมกระหน่ำราชสำนักเมืองหลวงมานานนับสิบแปดปี ในที่สุดก็สงบลงอย่างราบคาบซั่วอ๋องขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้องค์ใหม่อย่างชอบธรรม นำพาความสงบร่มเย็นกลับคืนสู่แผ่นดิน ทันทีที่ขึ้นครองบัลลังก์ พระองค์ก็มีพระประสงค์จะปูนบำเหน็จมอบตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีและคุมกองทัพหลวงให้แก่หลานชายอย่างจ้าวฉางอันทว่าโจวอ๋องกลับปฏิเสธ เขาไม่คิดจะเอาชีวิตอันมีค่าไปผูกติดกับเก้าอี้ขุนนางหรือการเมืองในวังหลวงให้ปวดหัว สิ่งเดียวที่เขาขอพระราชทานเป็นการตอบแทน คือส่วนแบ่งจากการค้าทางทะเลและสัมปทานเหมืองเกลือเพียงเล็กน้อย... ซึ่งคำว่า ‘เล็กน้อย’ ของเขากับจินซื่อหยวนนั้น เพียงพอจะทำให้จวนโจวอ๋องสุขสบายไปอีกหลายชั่วอายุคน!ส่วนผู้ที่เคยก่อกรรมทำชั่วล้วนได้รับผลกรรมอย่างสาสม อดีตฮ่องเต้จ้าวจิ้งชวนถูกถอดพระยศเป็นสามัญชน เนรเทศไปใช้แรงงานหนักที่ชายแดนจนสิ้นพระชนม์อย่างอนาถ หลินไท่เฟยถูกประทานผ้าขาว สิ้นชีพตามกฎมณเฑียรบาลแห่งวังหลัง ไทเฮาขอไปอยู่อารามหลวงไม่เกี่ยวข้องกับวังหลวงตลอดชีวิต จวนแม่ทัพหลี่สายหลักล่มสลาย หลี่เจิ้นหรงและมู่หรงเหยียนถูกประหารชีวิตเพื่อชดใช้ความผิดฐานกบฏปลงพระชนม์อดีตฮ่องเต้ ฉุยซี