LOGINบทที่ 9: นิทานในร้านหนังสือ
กลิ่นกาแฟคั่วบดผสมกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ลอยกรุ่นในร้านหนังสือขนาดใหญ่ใจกลางย่านการค้า ช่วงบ่ายวันธรรมดา ผู้คนบางตา แสงแดดนวลส่องผ่านผนังกระจกสูงบานใหญ่ สะท้อนลงบนพื้นไม้สีอ่อนและชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีที่ทอดยาวเป็นระเบียบ เสียงเพลงแจ๊สบรรเลงแผ่วเบาคลอไปกับเสียงฝีเท้าก้าวเดินช้าๆ ของลูกค้าประปราย ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีชาร์โคลสั่งตัดพอดีตัว ไร้เนกไท ปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ดเผยให้เห็นแนวลำคอระหง ก้าวเดินสำรวจโซนหนังสือหมวดศิลปะและการออกแบบอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าคมคาย ผิวขาวจัด และดวงตาเรียวรีหลังกรอบสายตาสะท้อนแววเฉียบคมสุขุม ศรัณย์ วัฒนศิริวัฒน์ ประธานกรรมการบริหารกลุ่มธุรกิจสื่อและผลิตภัณฑ์สำหรับเด็ก กำลังใช้เวลาช่วงพักหลังการประชุมบอร์ดบริหารเพื่อสำรวจแนวโน้มของตลาดสิ่งพิมพ์ด้วยตัวเอง โครงการใหญ่ประจำปีของบริษัทเขากำลังมองหานักออกแบบหลักที่จะมาร่วมพัฒนาคอลเลกชัน ‘Home & Warmth’ ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างหนังสือนิทานเสริมสร้างสายใยครอบครัว ผลิตภัณฑ์ของใช้เด็ก และการตกแต่งพื้นที่ปลอดภัยสำหรับเด็กปฐมวัย ผลงานที่ส่งเข้ามาประกวดจากสตูดิโอชื่อดังหลายสิบแห่งยังคงติดอยู่ในกรอบเดิมๆ ลายเส้นน่ารักสดใสแต่ไร้จิตวิญญาณ มีแต่ความพยายามยัดเยียดความสุขจนดูว่างเปล่า ศรัณย์เดินเลี้ยวเข้ามายังมุมหนังสือนิทานภาพสำหรับเด็กที่เพิ่งวางแผงใหม่ สายตาคมกริบสะดุดเข้ากับหน้าปกหนังสือเล่มหนึ่งที่วางเด่นอยู่บนแท่นโชว์ไม้ ตัวเล่มมีขนาดสี่เหลี่ยมจัตุรัส เข้าเล่มแบบเย็บกี่สันเปลือยประณีต ปกหนังสือใช้กระดาษร้อยปอนด์เนื้อหยาบผิวสัมผัสด้าน บนหน้าปกไม่มีภาพตัวการ์ตูนสีฉูดฉาดเหมือนหนังสือเด็กทั่วไป มีเพียงภาพวาดสีน้ำรูปบ้านไม้หลังน้อยทรงจั่วสีน้ำตาลอบอุ่น ล้อมรอบหน้าต่างบานเล็กด้วยประกายแสงสีส้มทองที่แผ่ออกเป็นแฉกคล้ายรอยนิ้วมือของเด็กเล็ก การไล่น้ำหนักสีน้ำโปร่งแสงทับซ้อนกันอย่างมีชั้นเชิง เส้นสายดูเป็นธรรมชาติ เรียบง่าย ทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึก ชื่อหนังสือพิมพ์ด้วยตัวอักษรฟอยล์สีทองเรียบหรู ‘บ้านที่มีแสงไฟ’ และมุมล่างสุดของปก ระบุชื่อผู้สร้างสรรค์ผลงานอย่างชัดเจน ‘ธาริน ปัญญาวงศ์’ ศรัณย์ยื่นมือเรียวไปหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อกระดาษหยาบเบามือ เขาค่อยๆ พลิกเปิดหน้าแรกอย่างตั้งใจ ภาพวาดสีน้ำข้างในบอกเล่าเรื่องราวของเด็กน้อยคนหนึ่งที่ต้องเดินทางผ่านค่ำคืนหนาวเหน็บและสายฝนโปรยปราย ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเงียบงันและความหวาดกลัว เด็กน้อยไม่ได้ยอมแพ้ เขากอบกุมประกายไฟดวงเล็กๆ ในมือไว้แน่น จนกระทั่งเดินมาพบกับบ้านไม้หลังอบอุ่นที่มีแสงสว่างส่องลอดออกมาจากหน้าต่าง ศรัณย์หยุดสายตาอยู่ที่ภาพหน้าคู่กึ่งกลางเล่ม มันคือภาพที่เด็กน้อยกางสองแขนออกกอดเสาบ้าน รอยสีส้มทองที่ปลายพู่กันเกลี่ยไล่น้ำหนักอย่างประณีตแฝงความรู้สึกโหยหา ความปลอดภัย และความเข้มแข็งที่ผ่านการแตกสลายมาแล้วอย่างโชกโชน ไม่ใช่ภาพวาดของคนที่นั่งเพ้อฝันถึงความสุข แต่เป็นผลงานของคนที่เคยผ่านความมืดมิดมาด้วยตัวเอง รู้ซึ้งว่าความหนาวเหน็บเป็นอย่างไร และตั้งใจจุดแสงไฟนี้ขึ้นมาเพื่อปกป้องใครสักคน หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้สุขุมกระตุกวูบเบาๆ ความรู้สึกอบอุ่นที่แฝงรอยแผลลึกซึ้งในภาพวาดดึงดูดสายตาของเขาจนไม่อาจละไปไหนได้ “ไปยืนทำมิวสิกวิดีโออะไรตรงนี้ครับท่านประธาน” เสียงทักทายกวนๆ ดังขึ้นด้านหลัง ชายหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปีในชุดสูทสีกรมท่าเดินถือแก้วกาแฟเย็นสองแก้วเข้ามาใกล้ เมธัส เลขานุการและเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาโทยื่นแก้วอเมริกาโน่เย็นส่งให้ศรัณย์ ศรัณย์รับแก้วกาแฟมาถือไว้ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้ากระดาษ “มาดูนี่สิเมธัส” เมธัสชะโงกหน้าเข้ามาดูหนังสือในมือเจ้านาย คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่าผู้บริหารสายโหดที่เพิ่งสั่งรื้อแผนงานกลางที่ประชุมกำลังยืนอ่านนิทานเด็กตาไม่กะพริบ “นิทานเด็กเหรอครับ ลายเส้นสวยดีนะ ดูนุ่มนวลสบายตา ไม่ค่อยเห็นงานสไตล์นี้ตามท้องตลาดเท่าไหร่” “ไม่ใช่แค่สวย” ศรัณย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งทุ้ม “งานนี้มีน้ำหนักอารมณ์ ลายเส้นมีความจริงใจและมีเรื่องเล่าที่แข็งแรงมาก คนวาดไม่ได้แค่วาดให้จบๆ ไป แต่เขาใส่ความรู้สึกลงไปในทุกฝีแปรง” เมธัสก้มลงมองชื่อผู้แต่งบนหน้าปก “ธาริน ปัญญาวงศ์... สำนักพิมพ์ของคุณลลิตาใช่ไหมเนี่ย เพิ่งวางแผงสัปดาห์แรกเลยนะ” เมธัสเงยหน้าขึ้นสบตาศรัณย์ “คุณศรัณย์สนใจจะดึงมาร่วมโปรเจกต์ Home & Warmth เหรอครับ” “ใช่” ศรัณย์ตอบสั้นๆ ชัดเจน “งานออกแบบชุดใหม่ของเราต้องการคนที่มีมุมมองแบบนี้ คนที่เข้าใจว่า ‘บ้าน’ ไม่ใช่แค่เรื่องของสถานที่ แต่เป็นเรื่องของความปลอดภัยทางความรู้สึก” “แต่นี่น่าจะเป็นนักวาดหน้าใหม่ หรือไม่ก็เพิ่งกลับมารับงานนะครับ พอร์ตโฟลิโอยังไม่มีผลงานระดับแมสให้เห็นเลย” เมธัสแย้งตามหลักการทำงาน “ฉันไม่สนใจว่าเขาจะมีชื่อเสียงมาก่อนไหม ฉันดูที่เนื้องาน” ศรัณย์ปิดหน้าหนังสือลง ถือเล่มนั้นไว้ในมือ “และงานชิ้นนี้ตอบโจทย์ทุกอย่างที่ฉันกำลังหาอยู่” เมธัสยิ้มรับ พยักหน้าเข้าใจความคิดของเพื่อนสนิท ศรัณย์เป็นคนทำงานที่เฉียบขาด หากตัดสินใจเลือกลงทุนกับสิ่งไหน แปลว่าสิ่งนั้นมีมูลค่าและคุณภาพที่แท้จริง “โอเคครับ บ่ายนี้ผมจะติดต่อไปยังสำนักพิมพ์ของคุณลลิตา ขอข้อมูลติดต่อของคุณธารินโดยตรง เพื่อนัดเข้ามาพูดคุยรายละเอียดสัญญาและคอนเซปต์งานที่บริษัทเราในสัปดาห์หน้า” “ส่งข้อเสนอแบบหุ้นส่วนร่วมออกแบบ (Co-Partner) ” ศรัณย์สั่งการเพิ่ม “อย่าส่งสัญญาแบบจ้างวาดทั่วไป ฉันต้องการให้เขาเข้ามามีส่วนร่วมในการตัดสินใจทิศทางศิลปะของคอลเลกชันนี้ทั้งหมด” “รับทราบครับท่านประธาน จัดการให้ตามนี้เลย” ศรัณย์เดินถือหนังสือนิทาน บ้านที่มีแสงไฟ ตรงไปยังเคาน์เตอร์ชำระเงิน เขาวางเงินลงบนโต๊ะ รับถุงกระดาษมาถือไว้ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากทุกวัน บนเบาะหลังของรถยนต์ประจำตำแหน่ง ศรัณย์หยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง นิ้วเรียวสัมผัสชื่อ ‘ธาริน ปัญญาวงศ์’ บนหน้าปก แววตาคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกรถที่สะท้อนทิวทัศน์เมืองหลวง เขารู้สึกสนใจ... ไม่ใช่แค่เพราะลายเส้นที่งดงาม แต่เขากำลังอยากรู้ว่า คนแบบไหนกันที่สามารถถ่ายทอดความอบอุ่นที่ปวดร้าวและงดงามได้ถึงเพียงนี้ การพบกันครั้งแรกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และมันจะไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจอย่างแน่นอนบทที่ 30 (ตอนจบ) : บ้านที่มีแสงไฟที่แท้จริงแสงไฟสปอตไลต์โทนสีส้มอบอุ่นสาดส่องลงบนเวทีหลักของหอศิลปวัฒนธรรมใจกลางเมืองหลวงบรรยากาศภายในงานเปิดตัวนิทานภาพเล่มใหม่และโครงการ ‘Home & Warmth’ คลาคล่ำไปด้วยผู้คน แขกผู้มีเกียรติ สื่อมวลชนสายวรรณกรรมและครอบครัว รวมถึงแฟนผลงานที่ติดตามลายเส้นของธารินมาตั้งแต่เล่มแรก ผนังห้องโถงจัดแสดงภาพวาดสีน้ำต้นฉบับขนาดใหญ่ แต่ละภาพบอกเล่าเรื่องราวการเดินทางของความอบอุ่น ความปลอดภัย และความรักที่ไร้เงื่อนไขลลิตาในฐานะบรรณาธิการบริหารยืนสนทนากับตัวแทนสำนักพิมพ์ต่างประเทศด้วยสีหน้าปลาบปลื้ม ยอดสั่งจองล่วงหน้าทะลุเป้าหมายที่ตั้งไว้หลายเท่าตัว ขวัญข้าวและรวิช่วยกันดูแลความเรียบร้อยของซุ้มกิจกรรมศิลปะสำหรับเด็ก เมธัสคอยอำนวยความสะดวกให้แขกผู้ใหญ่และทีมข่าวอย่างคล่องแคล่วตรงแถวที่นั่งรับรองพิเศษด้านหน้า ธนัทและพิมพ์ชนกนั่งเคียงข้างกัน พ่อของธารินสวมสูทสุภาพ ดวงตาที่เคยเข้มงวดฉายแววตื้นตันใจขณะมองไปยังภาพวาดของลูกชายบนผนัง ข้างกันคือป้าสายที่กำลังช่วยประคองน้องอุ่นในชุดเอี๊ยมผ้าลินินสีครีมผูกโบหูกระต่ายจิ๋ว เจ้าตัวเล็กวัยสิบเดือนนั่งโยกตัวไปมาตามเสียงดนตรีบรรเ
บทที่ 29: สายใยที่เชื่อมโยงแสงอรุณสีทองยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งสีครีม อากาศสดชื่นพัดพาความเย็นสบายเข้ามาทางหน้าต่างระเบียงภายในสตูดิโอชั้นสอง กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มปลาแซลมอนบดผสมฟักทองลอยฟุ้งมาจากมุมครัว เสียงช้อนกระเบื้องกระทบขอบชามดังแผ่วเบา ธารินสวมชุดลำลองผ้าฝ้ายสีขาวสะอาด กำลังจัดเตรียมมื้อเช้าให้ลูกชายตัวน้อยด้วยความคล่องแคล่ว ใบหน้าหวานผุดผ่อง ดวงตากลมโตทอประกายสดใส ร่องรอยความกังวลที่เคยเกาะกุมจิตใจมาเนิ่นนานเลือนหายไปจนหมดสิ้นบนเบาะรองคลานกลางห้อง น้องอุ่นในชุดเอี๊ยมผ้ายืดลายหมีสีฟ้าอ่อนกำลังเกาะขอบคอกกั้นไม้สน สองขาป้อมออกแรงยันพื้นพยายามยืนทรงตัวอย่างมั่นคง ปากเล็กส่งเสียงอ้อแอ้ทักทายแสงแดดเช้าอย่างร่าเริงเสียงสัญญาณประตูดิจิทัลดังขึ้นสองจังหวะสั้นๆ บ่งบอกการมาเยือนของแขกประจำธารินวางชามข้าวบดลงบนโต๊ะ หันไปมองทางเข้าห้องโถงด้วยรอยยิ้มละมุนศรัณย์ก้าวเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มสวมเสื้อสเวตเตอร์คอกลมสีเทาเข้มคู่กับกางเกงขายาวทรงกระบอกตรง ท่าทางดูผ่อนคลายและเป็นกันเองยิ่งกว่าทุกวัน ในมือถือถุงกระดาษบรรจุผลไม้สดและขนมปังโฮลวีตจากร้านโปรดของธารินศรัณย์ถอดรองเท้าวางบนชั้นอย่า
บทที่ 28: คำสารภาพรักแบบผู้ใหญ่ความเงียบสงบยามค่ำคืนแผ่ปกคลุมสตูดิโอย่านอารีย์แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นขับเน้นบรรยากาศอบอุ่นภายในห้องโถงชั้นสอง ลมพัดยอดไม้หน้าต่างส่งเสียงซ่าแผ่วเบา น้องอุ่นหลับสนิทอยู่บนเตียงเด็กหลังดื่มนมขวดอุ่นไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน มือป้อมข้างหนึ่งยังกอดตุ๊กตากระต่ายผ้านิ่มแนบอก ป้าสายกับขวัญข้าวเดินทางกลับบ้านไปตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ เหลือเพียงธารินกับศรัณย์ที่เพิ่งตรวจทานเอกสารลิขสิทธิ์และแผนงานภาพประกอบเล่มใหม่เสร็จสิ้นธารินยกถ้วยแก้วบรรจุชาร้อนสองใบเดินออกไปยังระเบียงกว้างด้านนอก เสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมสีครีมตัวหลวมคู่กับกางเกงผ้าขายาวให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ชายหนุ่มวางถ้วยชาใบหนึ่งลงบนโต๊ะกระจกข้างศรัณย์ที่กำลังยืนพิงระเบียงทอดสายตามองแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง“ชาคาโมมายล์อุ่นๆ ครับคุณศรัณย์” ธารินเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางศรัณย์หันมารับถ้วยชา ปลายนิ้วสัมผัสไออุ่นจากแก้ว “ขอบคุณครับคุณธาริน คืนนี้อากาศกำลังสบายเลยนะ”ธารินวางสองแขนพาดบนราวกั้นระเบียง ลมเย็นพัดผ่านปอยผ้านุ่มหน้าผาก ดวงตากลมโตทอดมองท้องฟ้ามืดมิดที่มีดวงดาวส่องประกายประปราย“วันนี้ผมต้องขอบคุณคุณศรัณย
บทที่ 27: คนที่พร้อมเดินเคียงข้างไอร้อนจากแก้วชาคาโมไมล์ผสมน้ำผึ้งลอยกรุ่นขึ้นสู่ผิวน้ำใสภายในเรือนกระจกของร้านกาแฟ เสียงใบไม้เสียดสีกับสายลมแผ่วเบาช่วยขับกล่อมบรรยากาศให้อบอุ่น ธารินก้มมองมือเรียวของตนที่ยังคงวางนิ่งอยู่บนตัก สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของศรัณย์ที่เพิ่งละออกไปยังคงทิ้งร่องรอยความมั่นคงไว้บนหลังมือ ความเงียบสงบที่โรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งสองไม่ใช่ความอึดอัด หากเป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆศรัณย์ยกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานที่เริ่มคลายความตึงเครียดลง“คุณธารินรู้ไหมครับ” ศรัณย์เอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล “ตลอดเวลาที่ผมทำงานด้านสื่อสำหรับเด็ก ผมได้พบเจอกับพ่อแม่หลากหลายรูปแบบ บางคนคิดว่าการให้เงินทองคือความรัก บางคนคิดว่าการควบคุมคือการปกป้อง... น้อยคนนักที่จะยอมสละชีวิตและความสุขของตัวเองเพื่อยืนหยัดปกป้องหัวใจของลูกเหมือนที่คุณทำ”ธารินเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงๆ แววตากลมโตยังคงมีประกายไหวระริก“ผมแค่อยากให้อุ่นมีชีวิตที่ดีครับ” ธารินกล่าวเสียงแผ่ว “ชีวิตแรก... ผมหมายถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเดินอ
บทที่ 26: เสียงแตรรถและภาพหลอนลมร้อนยามบ่ายพัดผ่านแนวต้นไม้ใหญ่ริมถนนสายหลักในย่านอารีย์หลังเสร็จสิ้นการตรวจทานแบบร่างผลิตภัณฑ์ชุดแรก ธารินกับศรัณย์เดินออกจากสตูดิโอเพื่อไปเลือกซื้อกระดาษนำเข้าชนิดพิเศษและสีน้ำเกรดศิลปินที่ร้านเครื่องเขียนฝั่งตรงข้าม น้องอุ่นกำลังนอนหลับสบายอยู่ในการดูแลของป้าสายและขวัญข้าวบนชั้นสอง บรรยากาศรอบตัวโปร่งสบาย แสงแดดสีส้มทองทอประกายระยิบระยับบนทางเท้าธารินถือแฟ้มตัวอย่างงานแนบอก ก้าวเดินเคียงข้างร่างสูงของศรัณย์ รอยยิ้มบางเบาประดับบนใบหน้าหวานหลังภาระหนักอกเรื่องคดีความคลี่คลายลงทั้งสองหยุดยืนรอสัญญาณไฟคนข้ามตรงทางม้าลายหัวมุมถนน เสียงจอแจของการจราจรช่วงบ่ายแก่ๆ เริ่มหนาตา รถยนต์และมอเตอร์ไซค์แล่นผ่านไปมาไม่ขาดสายสัญญาณไฟคนข้ามเปลี่ยนเป็นสีเขียว ผู้คนเริ่มก้าวเท้าลงสู่พื้นถนนลาดยางธารินก้าวเดินตามจังหวะปกติ สายตามองตรงไปยังฝั่งตรงข้ามปี๊นนนนนนนนน!เสียงแตรลมคันใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวผ่ากลางความเงียบ ตามมาด้วยเสียงยางรถยนต์เสียดสีกับพื้นถนนดังเอี๊ยดสะท้านแก้วหู รถบรรทุกหกล้อคันหนึ่งเร่งความเร็วฝ่าสัญญาณไฟเลี้ยวซ้ายเข้ามาด้วยความประมาท ตัวถังเหล็กขนาดมห
บทที่ 25: สูทหรูเปื้อนน้ำลายแสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงผ่านระแนงไม้สักเข้ามายังสตูดิโอชั้นสอง ทาบทาประกายอบอุ่นลงบนพื้นห้องบรรยากาศการทำงานดำเนินไปด้วยความคึกคักและราบรื่น กลิ่นกาแฟสดดริปใหม่และกลิ่นกระดาษปอนด์เคล้าคลอในอากาศ ธารินนั่งจัดเตรียมแฟ้มภาพร่างบนโต๊ะทำงาน ป้าสายเพิ่งได้รับโทรศัพท์แจ้งเหตุด่วนจากทางบ้านเรื่องหลานสาวตัวน้อยหกล้มต้องไปโรงพยาบาล ธารินจึงบอกให้พี่เลี้ยงวัยกลางคนลางานช่วงบ่ายเพื่อไปดูแลครอบครัวทันที ส่วนขวัญข้าวออกไปประสานงานตรวจรับแท่นพิมพ์ตัวอย่างหนังสือนิทานที่โรงพิมพ์ตั้งแต่ช่วงสายภายในห้องโถงกว้างจึงเหลือเพียงธารินกับน้องอุ่นที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนเบาะรองคลานเสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากโปรแกรมประชุมออนไลน์บนจอคอมพิวเตอร์ดังขึ้นรัวเร็วธารินกดเปิดดูข้อความ หน้าจอแสดงการติดต่อด่วนจากตัวแทนสำนักพิมพ์นานาชาติและฝ่ายบริหารโครงการพัฒนาคอนเทนต์เด็ก ซึ่งต้องการเปิดห้องประชุมทางไกลเพื่อสรุปข้อตกลงเรื่องการซื้อลิขสิทธิ์ภาพวาด บ้านที่มีแสงไฟ ไปแปลเป็นภาษาต่างประเทศ กำหนดเวลาประชุมคืออีกสิบนาทีข้างหน้า และคาดว่าจะใช้เวลาหารืออย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงเต็มธารินมองจอคอมพิวเตอร
![นายบำเรอของมาเฟีย [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






