บทที่ 2: ความเงียบที่เริ่มเปลี่ยนไป

บทที่ 2: ความเงียบที่เริ่มเปลี่ยนไป

แสงแดดอ่อนยามเช้าทอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน

ธารินตื่นตั้งแต่ฟ้ายื่นประกายสีเทาเงิน เขาลุกขึ้นมานั่งมองลูกน้อยในเปล จัดการเช็ดตัว เปลี่ยนผ้าอ้อมผืนใหม่ และชงนมผงอุ่นให้เจ้าตัวเล็กดื่มจนอิ่มสบายท้อง ร่างกลมป้อมในชุดหมีสีฟ้าอ่อนนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนเบาะนวม ส่งเสียงอ้อแอ้พลางคว้าของเล่นยางกัดรูปดาวเข้าปากอย่างเพลิดเพลิน สองแก้มยุ้ยขยับขึ้นลงตามแรงเคี้ยว

ธารินนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเบาะ รอยยิ้มบางเบาจุดขึ้นบนมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มาจากความสบายใจอย่างแท้จริงโดยไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำ

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวลงมาจากบันไดไม้ กวินเดินเข้ามาในโถงนั่งเล่น ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตทำงานสีขาวเรียบกริบทับกางเกงสแล็กสีเข้ม ใบหน้าคมคายฉายแววอิดโรย ดวงตาแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังตกค้าง เขายกมือกดขมับตัวเองเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องรับแขกอย่างเคยชิน

ในอดีต เช้าวันหลังงานเลี้ยงสังสรรค์เช่นนี้ บนโต๊ะอาหารจะมีแก้วน้ำผึ้งผสมมะนาวอุ่นจัดวางรออยู่เสมอ พร้อมข้าวต้มหมูสับร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ธารินจะคอยเดินตามประคอง ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงว่าปวดหัวตรงไหน อยากได้ยาแก้แฮงก์เพิ่มหรือไม่ พร้อมจัดเตรียมเนกไทและกระเป๋าเอกสารวางเทียบไว้ให้ที่หน้าประตู

ทว่าเช้าวันนี้ บนโต๊ะอาหารกระจกตัวยาวมีเพียงเหยือกน้ำเปล่า ขนมปังปิ้งสองแผ่น และถ้วยกาแฟดำเปล่าที่ยังไม่ได้กดน้ำร้อน

กวินหยุดยืนมองโต๊ะอาหารว่างเปล่านั้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนจะเบนสายตาไปมองร่างโปร่งที่กำลังนั่งป้อนกล้วยบดให้น้องอุ่นอยู่ตรงมุมห้องนั่งเล่น

“เมื่อคืนฉันดื่มหนักไปหน่อย ปวดหัวชะมัด” กวินเปิดบทสนทนา เสียงทุ้มแหบต่ำ จงใจบ่นดังๆ เพื่อเรียกความสนใจ

ธารินใช้ผ้าอ้อมผืนเล็กซับคราบกล้วยบดที่มุมปากของลูกน้อยอย่างนุ่มนวล โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

“ครับ ในครัวมีขนมปัง น้ำร้อนในกระติกกดได้เลยครับ”

น้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ความห่วงใย ไร้คำถามว่าอยากได้ยาแก้ปวดหรือไม่

กวินยืนนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกขัดใจกับปฏิกิริยาที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม เขาก้าวเท้าเดินไปชงกาแฟด้วยตัวเอง หยิบขนมปังเข้าปากสองคำก่อนเดินกลับมายืนค้ำหัวธาริน สายตาคมกริบมองลงมายังร่างโปร่งที่นั่งอยู่บนพื้นพรม

“วันนี้ฉันมีนัดคุยงานกับลูกค้านอกสถานที่ทั้งวัน อาจจะกลับดึก” กวินหยั่งเชิง “ไม่ต้องรอ”

ธารินตักกล้วยบดคำสุดท้ายป้อนเข้าปากเล็ก น้องอุ่นเคี้ยวหยับๆ ส่งเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจ ธารินยิ้มตอบลูกน้อย ลูบแก้มนุ่มนิ่มแผ่วเบา จากนั้นจึงค่อยเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวสูง

“รับทราบครับ”

“แค่นี้เหรอ?” กวินหลุดปากถามออกมาทันที สีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

“ครับ?”

“นายไม่อยากรู้เหรอว่าฉันไปคุยงานกับใคร ที่ไหน”

ธารินสบตากวินตรงๆ แววตาคู่นั้นนิ่งสนิท ไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว

“คุณกวินทำงานหาเงินเข้าบ้าน เรื่องงานของคุณ คุณจัดการเองได้อยู่แล้วครับ ผมไม่ควรก้าวก่าย”

คำตอบสุภาพ มีเหตุผล และถูกต้องทุกประการ ทว่ามันกลับสร้างระยะห่างนับพันลี้ กวินอึกอัก หาข้อโต้แย้งไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนกำลังชกกำแพงลมทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าการถูกต่อว่า ชายหนุ่มคว้าเสื้อสูทที่พาดไว้บนพนักเก้าอี้ หมุนตัวเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว เสียงปิดประตูดังสนั่นบอกอารมณ์ขุ่นมัวของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี

ธารินมองตามบานประตูที่ปิดสนิท แววตาสงบนิ่ง

เขาเลิกเป็นคนที่คอยประคบประหงมอารมณ์ใครแล้ว นับจากนี้ กวินจะเป็นเพียงคนร่วมชายคาชั่วคราวเท่านั้น

ตลอดทั้งวัน ธารินใช้เวลาอยู่กับน้องอุ่นและเริ่มต้นวางแผนชีวิตใหม่

เขาพาลูกนอนกลางวัน จัดเก็บบ้านเท่าที่จำเป็น และสิ่งสำคัญที่สุดคือการเดินเข้าไปในห้องเก็บของ รื้อค้นกล่องกระดาษเก่าใต้โต๊ะทำงานออกมา

ข้างในนั้นมีสมุดสเก็ตช์ภาพ กระดาษร้อยปอนด์ กล่องสีน้ำ และดินสอวาดเขียนที่ฝุ่นจับหนาเตอะ

ธารินใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบฝุ่นออกทีละชิ้น สัมผัสเนื้อกระดาษด้วยมือสั่นเทา ความฝันในวัยเยาว์ที่เคยพับเก็บใส่กล่องเพราะคำพูดของกวินที่ว่า ‘อยู่บ้านเลี้ยงลูกสบายๆ จะไปทำงานให้เหนื่อยทำไม’ วันนี้เขากำลังนำมันกลับมาวางไว้บนโต๊ะทำงานอีกครั้ง

น้องอุ่นตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย คลานเตาะแตะเข้ามาเกาะขอบโต๊ะทำงาน ธารินอุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตัก วางกระดาษเปล่าลงตรงหน้าแล้วจุ่มนิ้วแตะสีน้ำออร์แกนิก ป้ายลงบนกระดาษเป็นรูปวงกลมสีส้มสดใส

“ดูสิครับอุ่น... ดวงอาทิตย์”

เด็กน้อยตาวาว เอื้อมมือป้อมๆ แปะลงบนรอยสีน้ำจนเกิดเป็นรอยฝ่ามือเล็กกระจิริด ธารินหัวเราะเบาๆ ก้มลงหอมกระหม่อมบางที่มีกลิ่นแป้งเด็กฟุ้งกระจาย ความอบอุ่นที่แท้จริงอยู่ตรงนี้ ในอ้อมแขนของเขา ไม่ใช่รอคอยจากคนที่กำลังออกไปหาความสุขนอกบ้าน

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงตีหนึ่ง

ความมืดและลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างบานเกล็ด ธารินกล่อมน้องอุ่นหลับไปตั้งแต่สองทุ่ม ตอนนี้เขากำลังยืนล้างขวดนมและอุปกรณ์ปั๊มนมอยู่ในครัว เสียงน้ำไหลกระทบอ่างสแตนเลสดังก้องเบาๆ ในความเงียบสงบ

เสียงไขกุญแจประตูดังขึ้น

กวินเดินเซเข้ามาในบ้าน สภาพเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย เนกไทถูกดึงทิ้งไว้ในรถตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งรุนแรงยิ่งกว่าเมื่อวาน และสิ่งที่เด่นชัดที่สุดคือกองทัพกลิ่นน้ำหอมหวานเอียน กลิ่นดอกมะลิผสมวานิลลาอันเป็นเอกลักษณ์ของธีร์ กลิ่นนั้นติดแน่นอยู่บนคอเสื้อเชิ้ตฝั่งซ้ายอย่างจงใจ

กวินก้าวเข้ามาในครัว เห็นแผ่นหลังของธารินกำลังยืนเช็ดขวดนมอย่างตั้งอกตั้งใจ

ความเงียบตลอดทั้งวันที่ธารินไม่ส่งข้อความ ไม่โทรตาม ทำให้กวินรู้สึกกระสับกระส่ายตลอดการประชุมและการไปดื่มต่อกับธีร์ ชายหนุ่มจงใจปล่อยให้ธีร์เข้าใกล้ จงใจทิ้งกลิ่นน้ำหอมไว้บนตัว หวังลึกๆ ว่าพอกลับมาถึงบ้าน ธารินจะแสดงความหึงหวง จะร้องไห้ฟูมฟาย เพื่อยืนยันว่าตนเองยังคงเป็นศูนย์กลางจักรวาลของภรรยาคนนี้

กวินเดินเข้าไปประชิดด้านหลัง เท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์ครัว ก้มหน้าลงไปใกล้ซอกคอของธาริน กลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำหอมโชยปะทะใบหน้าของร่างโปร่งทันที

“ยังไม่นอนอีกเหรอ” เสียงของกวินแหบพร่า จงใจโน้มตัวลงมาให้กลิ่นน้ำหอมชัดเจนที่สุด

ธารินวางขวดนมที่เช็ดแห้งสนิทลงในกล่องเก็บอย่างใจเย็น เขาไม่เบือนหน้าหนี ไม่ขมวดคิ้ว และไม่ยกมือขึ้นปิดจมูก

เขาทำเพียงขยับก้าวถอยไปด้านข้างหนึ่งก้าว หลบพ้นจากการคุกคามทางกายภาพอย่างแนบเนียน

“ล้างขวดนมลูกรอบดึกครับ” ธารินตอบ สายตามองตรงไปยังอุปกรณ์ตรงหน้า “คุณกวินดื่มมาเยอะ มีน้ำอุ่นอยู่ในกระติกครับ”

กวินชะงัก สายตามองท่าทีเฉยชานั้นด้วยความไม่เข้าใจ

“นายไม่ได้กลิ่นอะไรเหรอ” กวินถามโพล่งขึ้นมาอย่างหมดความอดทน

ธารินหันกลับมาสบตากวินตรงๆ แววตานิ่งสนิทดุจบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง

“กลิ่นเหล้าครับ”

“แค่นั้นเหรอ?” กวินขยับตัวเข้าหาอีกก้าว ดึงคอเสื้อตัวเองให้กว้างขึ้น “ไม่มีกลิ่นอื่นเลยเหรอ ธาริน”

คำถามนั้นเต็มไปด้วยการท้าทายและการเรียกร้องความสนใจแบบเด็กไม่รู้จักโต ธารินมองรอยคราบจางๆ และกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ในอดีต เขาคงน้ำตาคลอ ร้องไห้ถามว่าไปกอดกับใครมา แต่ตอนนี้... มันไม่มีค่าอะไรให้ต้องใส่ใจอีกต่อไป

“กลิ่นน้ำหอมครับ” ธารินตอบเสียงเรียบ

“แล้วนายไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าของใคร” กวินขึ้นเสียงเล็กน้อย คิ้วขมวดแน่น ดวงตาคมฉายแววหงุดหงิดอย่างรุนแรงเมื่อไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการ “นายเป็นภรรยาฉันนะธาริน! สามีกลับบ้านตีหนึ่งพร้อมกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงหรือใครก็ไม่รู้ แต่นายกลับยืนเฉยๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเนี่ยนะ!”

ธารินมองคนตรงหน้าที่กำลังควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ กวินกำลังหงุดหงิดเพราะสูญเสียการควบคุม

ธารินระบายยิ้มบาง รอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวเหน็บในใจ

“แล้วผมต้องถามอะไรครับ”

“...”

“ถ้าผมถามว่าของใคร คุณก็จะตอบว่าเพื่อนร่วมงาน ถ้าผมถามว่าทำไมกลับดึก คุณก็จะตอบว่าเรื่องงาน” ธารินพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “ในเมื่อคำตอบมันมีอยู่แล้ว ผมจะถามให้เหนื่อยทำไมครับ”

“ธาริน!”

“ดึกมากแล้วครับคุณกวิน” ธารินตัดบทด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เด็ดขาด “น้องอุ่นเพิ่งหลับไป ถ้าคุณส่งเสียงดังจนลูกตื่น คืนนี้คุณต้องเป็นคนกล่อมลูกเองนะครับ”

พูดจบ ธารินก็ยกถาดใส่ขวดนมขึ้น เดินผ่านหน้ากวินไปโดยไม่เหลียวหลัง

กวินยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องครัว มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเงียบสงัดรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก คำพูดและสายตาของธารินเมื่อครู่ไม่ได้แฝงความประชดประชัน แต่มันคือ ‘ความไม่แคร์’ อย่างแท้จริง

ธารินไม่ได้โกรธ

ธารินไม่ได้เสียใจ

แต่ธารินกำลังตัดเขาออกจากสารบบชีวิต

ความจริงข้อนี้ทำให้กวินรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความมั่นใจที่เคยมีว่าอีกฝ่ายจะไม่มีวันหนีไปไหน เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง

บนห้องนอนชั้นสอง ธารินวางถาดขวดนมลงบนโต๊ะข้างเปล เขาก้มลงมองลูกน้อยที่กำลังหลับปุ๋ย แก้มกลมขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอ

ธารินเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กเบามือ สูดกลิ่นแป้งเด็กหอมละมุนเข้าปอดเพื่อชำระล้างกลิ่นอันน่ารังเกียจที่เพิ่งเจอมา

“ฝันดีนะครับลูกของพ่อ”

เขากระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นอีกครั้งในความมืด คืนนี้เขาหลับได้อย่างสบายใจ โดยไม่ต้องมีคราบน้ำตาเปื้อนหมอนเหมือนในอดีตอีกต่อไป