บทที่ 10: หุ้นส่วนทางธุรกิจ

บทที่ 10: หุ้นส่วนทางธุรกิจ

อาคารกระจกทรงสูงระฟ้าใจกลางย่านสาทรสะท้อนประกายแดดยามบ่าย ลมเย็นจากระบบปรับอากาศส่วนกลางพัดผ่านโถงต้อนรับปูหินอ่อนสีขาวสะอาดตา ผู้คนในชุดทำงานภูมิฐานก้าวเดินขวักไขว่ด้วยจังหวะเร่งรีบตามวิถีคนเมือง

ธารินเข็นรถเข็นเด็กคันกะทัดรัดก้าวผ่านประตูกระจกอัตโนมัติเข้ามา วันนี้เขาเลือกสวมเสื้อเชิ้ตคอจีนผ้าลินินสีครีมสะอาดตาคู่กับกางเกงสแล็กสีดำทรงกระบอกเล็ก บุคลิกภายนอกดูปลอดโปร่ง เรียบร้อย และแฝงความมั่นใจ ส่วนน้องอุ่นที่นั่งอยู่บนรถเข็นสวมชุดหมีผ้ายืดสีเขียวใบตองอ่อน สองมือเล็กกอดตุ๊กตายางกัดรูปช้างน้อยไว้แน่น ดวงตากลมโตแป๋วแหววกวาดมองความสูงใหญ่ของอาคารอย่างตื่นตาตื่นใจ

ธารินแตะบัตรผู้มาติดต่อตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสามสิบห้า สำนักงานใหญ่ของบริษัท วัฒนศิริวัฒน์ มีเดีย แอนด์ ดีเวลลอปเมนต์ จำกัด

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ชายหนุ่มร่างสันทัดสวมแว่นตากรอบเงินในชุดสูทสีกรมท่าที่ยืนรออยู่หน้าแผนกต้อนรับก็ก้าวเข้ามารับหน้าทันที

“คุณธารินใช่ไหมครับ ผมเมธัส เป็นเลขาฯ ของคุณศรัณย์ครับ” เมธัสยกมือไหว้ทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพ สายตาเหลือบมองเด็กน้อยในรถเข็นแวบหนึ่งโดยไม่มีท่าทีอึดอัดหรือตั้งแง่ “เชิญทางนี้เลยครับ คุณศรัณย์กำลังรออยู่ในห้องประชุมใหญ่”

“สวัสดีครับคุณเมธัส ขอโทษด้วยนะครับที่ต้องพาลูกมาด้วย” ธารินยกมือไหว้ตอบอย่างนอบน้อม

“ไม่ต้องกังวลเลยครับ บริษัทเราผลิตสื่อและสินค้าสำหรับเด็ก การมีกลุ่มเป้าหมายตัวจริงมานั่งร่วมประชุมด้วยถือเป็นเรื่องน่ายินดีมากครับ”

เมธัสตอบอย่างเป็นกันเอง พลางผายมือพาเดินลัดเลาะผ่านโถงทางเดินที่ตกแต่งด้วยงานศิลปะร่วมสมัย เข้าสู่ห้องประชุมกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพมหานครแบบพาโนรามา

ภายในห้องประชุม ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนหันหลังกอดอกทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกขับเน้นช่วงไหล่กว้างและบุคลิกสง่างาม เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เขาจึงหันกลับมาสบสายตา

ดวงตาเรียวรีคมกริบหลังกรอบสายตาสะท้อนความนิ่งสงบ ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด ผิวขาวจัดตัดกับเส้นผมสีดำสนิทที่เซตเปิดหน้าผากอย่างประณีต ศรัณย์ยืนนิ่งประเมินผู้มาใหม่อย่างเงียบเชียบ สายตาคู่นั้นไม่ได้แฝงความกดดัน มีเพียงความพินิจพิเคราะห์ที่เปี่ยมด้วยความสุขุม

“คุณธาริน ปัญญาวงศ์ ใช่ไหมครับ”

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยทักทาย ศรัณย์ก้าวตรงเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะประชุม ยื่นมือขวาออกมาเพื่อแสดงความเคารพตามธรรมเนียมสากล

ธารินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกประหลาด

‘ธาริน ปัญญาวงศ์’

นานมากแล้วที่ไม่มีใครเรียกชื่อจริงและนามสกุลเดิมของเขาด้วยน้ำเสียงที่ให้เกียรติเช่นนี้ ในสังคมรอบตัวกวิน ทุกคนมักเรียกเขาว่า ‘ภรรยาคุณกวิน’ หรือไม่ก็มองข้ามการมีอยู่ของเขาไปเลย การได้ยินชื่อของตัวเองจากปากของผู้บริหารระดับสูงตรงหน้า จึงเป็นเหมือนการตอกย้ำว่าตัวตนของเขาได้กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์

ธารินยื่นมือออกไปจับตอบ สัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่นหนาและแรงบีบกระชับที่มั่นคง

“สวัสดีครับคุณศรัณย์ ผมธารินครับ”

“เชิญนั่งก่อนครับ” ศรัณย์ผายมือไปยังเก้าอี้หนังตัวนุ่มฝั่งตรงข้าม

ธารินปลดล็อกสายรัดรถเข็นแล้วอุ้มน้องอุ่นขึ้นมานั่งบนตัก เจ้าตัวป้อมขยับขาไปมา เอียงคอมองคนแปลกหน้าตัวสูงตาแป๋ว ปากเล็กขยับส่งเสียงงึมงำในลำคอ ศรัณย์ก้มมองเด็กน้อยแวบหนึ่ง แววตาคมกริบอ่อนแสงลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามนั่งลงอย่างสง่างาม

บนโต๊ะประชุมไม้สักตัวยาว หนังสือนิทาน บ้านที่มีแสงไฟ วางเด่นอยู่เคียงข้างแฟ้มสัญญาเล่มหนา

“ผมได้อ่านหนังสือนิทานเล่มนี้แล้ว” ศรัณย์เริ่มบทสนทนา นิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้าปกหนังสือเบามือ “ภาพวาดสีน้ำของคุณมีพลังบางอย่างที่หาได้ยากในตลาดปัจจุบัน ลายเส้นไม่ได้แค่ถ่ายทอดความน่ารัก แต่สื่อสารถึงความอบอุ่นที่ต้องผ่านความพยายามในการสร้างขึ้นมา”

“ขอบคุณครับ” ธารินตอบรับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าแววตาฉายประกายจริงจัง “ผมตั้งใจอยากให้งานชิ้นนี้เป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับเด็ก และเป็นกำลังใจให้พ่อแม่ที่กำลังสร้างบ้านของตัวเอง”

“นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องการคุณมาร่วมงาน” ศรัณย์เลื่อนแฟ้มเอกสารตรงหน้าส่งให้ธาริน “บริษัทเรากำลังเริ่มโปรเจกต์ใหญ่ประจำปีชื่อ ‘Home & Warmth’ เป็นโครงการระดับประเทศที่ร่วมมือกับกระทรวงศึกษาธิการและกลุ่มโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ เพื่อผลิตชุดนิทานพัฒนาการเด็ก สื่อการเรียนรู้ และผลิตภัณฑ์ของใช้สำหรับเด็กปฐมวัย”

ธารินเปิดแฟ้มเอกสารออกอ่านทีละหน้า หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ รายละเอียดโครงการครอบคลุมทั้งการออกแบบหนังสือนิทานภาพสี่เล่มต่อเนื่อง การออกแบบคาแรกเตอร์สินค้า ลวดลายผลิตภัณฑ์สิ่งทอออร์แกนิกสำหรับเด็ก และการวางแนวคิดพื้นที่ปลอดภัยในสถานรับเลี้ยงเด็ก

“โปรเจกต์นี้มีมูลค่ารวมกว่าห้าสิบล้านบาท” ศรัณย์อธิบายต่อ น้ำเสียงสุขุมหนักแน่น “และผมต้องการให้คุณเข้ามาทำหน้าที่ ‘ผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ร่วม’ (Co-Art Director) ดูแลทิศทางงานภาพและการเล่าเรื่องทั้งหมดของโครงการ”

ธารินเงยหน้าขึ้นสบตาศรัณย์ คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อยด้วยความสงสัย

“ข้อเสนอนี้ใหญ่มากครับคุณศรัณย์ ผมเพิ่งกลับมาทำงาน และมีผลงานตีพิมพ์เพียงเล่มเดียวในรอบหลายปี ทำไมคุณถึงเลือกผมแทนที่จะเป็นสตูดิโอขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียง”

ศรัณย์ประสานมือไว้บนโต๊ะ มองตรงเข้าไปในดวงตาของธารินอย่างจริงใจ

“สตูดิโอใหญ่มีฝีมือ มีเทคนิค มีกราฟิกที่สวยงามสมบูรณ์แบบตามทฤษฎี... แต่พวกเขาขาด ‘ความรู้สึกจริง’ จากคนที่เข้าใจชีวิต” ศรัณย์กล่าวช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “งานของคุณไม่ได้วาดขึ้นมาจากโจทย์การตลาด แต่วาดมาจากความเข้าใจในตัวเด็กและความผูกพันที่แท้จริง ผมมองหาพาร์ตเนอร์ที่สร้างสรรค์งานด้วยหัวใจ ไม่ใช่แค่รับจ้างวาดตามสั่ง”

คำพูดของศรัณย์หนักแน่น ไร้แววเสแสร้ง เขาไม่ได้ยื่นข้อเสนอนี้เพราะความสงสาร ไม่ได้มองธารินเป็นเพียงคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่น่าเห็นใจ แต่มองเห็นคุณค่าและศักยภาพในฐานะนักออกแบบมืออาชีพ

“กุก... กัก!”

เสียงเล็กๆ ขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องประชุม น้องอุ่นที่นั่งอยู่บนตักธารินทำตุ๊กตายางกัดรูปช้างหลุดมือ กลิ้งหล่นลงไปบนพื้นข้างเก้าอี้ของศรัณย์ เด็กน้อยก้มมองตาม ชะโงกหน้าส่งเสียงอ้อแอ้พลางชี้มือป้อมๆ ไปที่ของเล่น

ธารินกำลังจะขยับตัวก้มลงเก็บ ทว่าศรัณย์กลับเป็นฝ่ายโน้มตัวลงไปเก็บตุ๊กตายางกัดขึ้นมาเสียก่อน

มือใหญ่ที่เคยจับแต่ปากกาเซ็นเอกสารสัญญาหลักร้อยล้าน ค่อยๆ ประคองของเล่นชิ้นเล็กขึ้นมา ศรัณย์หยิบทิชชูสะอาดในกระเป๋าเสื้อสูทออกมาเช็ดคราบฝุ่นบนตัวตุ๊กตาอย่างประณีต ก่อนจะยื่นส่งคืนให้น้องอุ่นตรงหน้า

น้องอุ่นมองหน้าศรัณย์ตาแป๋ว สองมือน้อยเอื้อมไปรับตุ๊กตาช้างกลับมา ดวงหน้ากลมป้อมฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี โชว์ฟันน้ำนมสองซี่ล่างอย่างร่าเริง

“อื้ม... ป้อ!”

เด็กน้อยส่งเสียงหัวเราะคิกคักพลางเขย่าตุ๊กตาไปมา

เมธัสที่ยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นลูบคาง กลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ยเมื่อเห็นภาพประธานจอมเฮี้ยบกำลังนั่งมองเด็กทารกด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีใครในบริษัทเคยเห็นมาก่อน

ศรัณย์กระแอมในลำคอเบาๆ ปรับสีหน้ากลับมาสุขุมดังเดิม เขาดึงสายตากลับมาสบตากับธาริน

“ในส่วนของสัญญา เราแบ่งผลประโยชน์เป็นค่าดำเนินงานออกแบบงวดแรกสามแสนบาท และส่วนแบ่งกำไรจากยอดขายผลิตภัณฑ์ทั้งหมดในอัตราร้อยละห้า คุณจะมีสิทธิ์ขาดในการอนุมัติงานภาพ และมีชื่อระบุเป็นผู้ร่วมสร้างสรรค์โปรเจกต์อย่างเป็นทางการ”

เงื่อนไขในสัญญาให้เกียรติและเปิดกว้างอย่างถึงที่สุด ทั้งเรื่องค่าตอบแทน สิทธิ์ในการตัดสินใจ และการจัดสรรเวลาทำงานที่ยืดหยุ่นเพื่อให้ธารินสามารถดูแลลูกควบคู่ไปด้วยได้

ภาพความทรงจำในอดีตที่กวินเคยดูถูกว่างานศิลปะของเขาไร้ค่า ไม่มีทางหาเงินได้เป็นชิ้นเป็นอัน ลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง

และวันนี้... สัญญาตรงหน้าคือคำตอบที่ตอกย้ำว่า คุณค่าในตัวเขาไม่เคยลดน้อยลงไปเลย มีเพียงคนที่ตาบอดเท่านั้นที่มองไม่เห็น

ธารินสูดลมหายใจเข้าลึก ความมั่นใจเปี่ยมล้นขึ้นมาในอก

“ผมยินดีรับข้อเสนอนี้ครับคุณศรัณย์” ธารินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผมจะทุ่มเททำงานนี้อย่างเต็มที่ ให้สมกับที่คุณให้ความไว้วางใจ”

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับคุณธาริน” ศรัณย์ระบายยิ้มบาง รอยยิ้มแรกที่ปรากฏบนใบหน้าคมคายทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด “หลังจากนี้เมธัสจะประสานงานเรื่องการเซ็นสัญญาฉบับสมบูรณ์และการเริ่มงานเฟสแรก”

“ขอบคุณมากครับ”

ทั้งสองจับมือกันอีกครั้ง เป็นการเริ่มต้นความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่วางอยู่บนพื้นฐานของการเคารพและให้เกียรติซึ่งกันและกัน

บ่ายแก่ๆ ธารินพาน้องอุ่นก้าวออกจากอาคารสำนักงานใหญ่

แสงแดดสีทองทอประกายสาดส่องลงบนทางเท้า สายลมอุ่นพัดผ่านใบหน้าจนเส้นผมพลิ้วไหว ธารินก้มมองลูกชายที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในรถเข็น มือหนึ่งกำสายกระเป๋าที่มีเอกสารร่างสัญญาของบริษัทยักษ์ใหญ่ไว้แน่น

เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความบอกรวิและทนายกฤตินสั้นๆ

‘ฉันเซ็นรับโปรเจกต์ใหญ่แล้วนะ ทุกอย่างกำลังเดินหน้าตามแผน’

ธารินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ากว้าง แววตาคู่นั้นส่องประกายเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ก้าวสำคัญที่มั่นคงที่สุดเริ่มต้นขึ้นแล้ว

เขาไม่ใช่คนที่ต้องคอยหลบอยู่ใต้เงาของใคร ไม่ใช่คนที่ต้องคอยก้มหน้ารับเศษทานจากสามีที่ไม่เห็นค่า

เพราะนับจากนี้... โลกกำลังจะได้รู้จักเขาในฐานะ ‘ธาริน ปัญญาวงศ์’ นักออกแบบที่จะยืนหยัดด้วยศักดิ์ศรีและความสามารถของตัวเองอย่างเต็มภาคภูมิ