บทที่ 2

หลังจากปักเข็มแรกลงไป ข้าก็ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ข้าหวนนึกถึงเมื่อคืนที่ต้องอยู่เดียวดายในห้องโดยไร้สามีเคียงข้าง ทว่าในใจกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

คำสาบานเหล่านั้นที่เคยทำให้ข้าเจ็บปวดแทบขาดใจ บัดนี้กลับราวกับเป็นคำพูดไร้สาระจากปากผู้อื่น ไม่อาจทำให้ใจข้าหวั่นไหวได้อีกแม้แต่น้อย

เช้าวันรุ่งขึ้น สาวใช้คนหนึ่งจากเรือนหลักมาถ่ายทอดคำสั่งของท่านโหว บอกว่าเมื่อคืนโรคไอของคุณหนูผู้เป็นญาติกำเริบ จึงให้ข้าไปตรวจชีพจรดูอาการให้นาง

“เจ้าเป็นหมอหญิง รู้วิธีดูแลบำรุงร่างกาย ฝากหว่านหว่านไว้ให้เจ้าดูแล ข้าผู้เป็นโหวถึงจะวางใจได้” นี่คือถ้อยคำที่เผยเหยี่ยนกล่าวไว้เองทุกคำ

ข้าฟังจนจบอย่างเงียบๆ ก่อนหิ้วหีบยาไปยังเรือนหลัก

ภายในห้องอบอุ่นจัดด้วยไอร้อนจากช่องส่งไอร้อนใต้พื้น เผยเหยี่ยนนั่งอยู่ริมเตียง ประคองถ้วยรังนกไว้ด้วยตนเอง พลางค่อยๆ เป่าให้คลายร้อนอย่างใจเย็น

เมื่อเห็นข้าเข้ามา เขาเพียงเงยหน้าขึ้นมองอย่างเรียบเฉย “อาฉือ ตรวจดูอาการของหว่านหว่านหน่อย”

ข้าทำตามคำพูดของเขา เดินเข้าไปตรวจชีพจรให้สตรีสูงศักดิ์โดยมีผ้าไหมคั่นอยู่ นางเพียงร่างกายอ่อนแอ ลมปราณอ่อนกำลัง หาได้มีอาการร้ายแรงไม่

ข้าชักมือกลับ กำลังจะก้มหน้าเขียนเทียบยา ก็มีสาวใช้รุ่นเยาว์คนหนึ่งถือถ้วยยาต้มร้อนจัดรีบร้อนเดินเข้ามาจากด้านนอก แต่กลับสะดุดธรณีประตูจนล้มคะมำไปข้างหน้าทั้งตัว

ถ้วยยาหลุดมือกระเด็นออกไป เคราะห์ร้ายที่น้ำยากลับสาดตรงไปทางเตียงพอดี

“หว่านหว่าน!”

สีหน้าของเผยเหยี่ยนเปลี่ยนไปในพริบตา เขาดึงตัวญาติผู้น้องที่อยู่บนเตียงเข้ามากอดปกป้องไว้แนบอกอย่างฉับพลันโดยไม่ทันได้คิดไตร่ตรอง ใช้แผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของตนกำบังอันตรายทั้งปวง

ส่วนข้ายืนอยู่ข้างเตียง ไม่มีทางหลบได้เลย

น้ำยาต้มร้อนจัดสาดใส่หลังมือขวาของข้าจนหมด เพียงชั่วพริบตา ผิวเนื้อก็แดงบวมเปื่อยพุพอง เกิดตุ่มน้ำจากความร้อนลวกเป็นบริเวณกว้าง ชวนให้ผู้พบเห็นหวาดผวา

สาวใช้รุ่นเยาว์ตกใจกลัวจนคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะคำนับไม่หยุด

เผยเหยี่ยนตรวจดูหว่านหว่านตั้งแต่หัวจรดเท้า จนแน่ใจว่าน้ำยามิได้กระเซ็นถูกตัวนางแม้แต่หยดเดียว เขาจึงหันกลับมาในที่สุด

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หลังมือของข้าซึ่งมีสภาพน่ากลัวจนแทบทนมองไม่ได้ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเพียงนิดเดียวจนแทบสังเกตไม่เห็น

“ในเมื่อถูกลวกแล้ว ก็กลับไปใส่ยาเถอะ” เผยเหยี่ยนดึงผ้าห่มแพรทอลายมาห่อตัวญาติผู้น้องที่เสียขวัญ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หว่านหว่านขวัญอ่อน ทนเห็นบาดแผลเลือดเนื้อเหวอะหวะเช่นนี้ไม่ได้”

ข้าหลุบตาลง ซ่อนความรู้สึกในแววตาเอาไว้

“เจ้าค่ะ ท่านโหว”

ที่จริง แผลน้ำร้อนลวกก็มิได้เจ็บมากนัก

ทว่าสิ่งที่ทิ่มแทงหัวใจข้าอย่างแท้จริง คือยามที่ข้าก้มหน้าถอยออกมา หางตากลับเหลือบไปเห็นรอยแผลเป็นเก่าอันน่ากลัวที่เผยอยู่บนแขนท่อนล่างของเขา

สองปีก่อน หิมะตกหนักจนเส้นทางบนภูเขาถูกปิดกั้น ข้ากับเขาเข้าไปเก็บสมุนไพรบนภูเขาแล้วพบหมาป่าหิวโซ

เขาไม่มีอาวุธติดมือแม้แต่ชิ้นเดียว แต่กลับปกป้องข้าไว้ใต้ร่างตนอย่างแน่นหนา รอยแผลเป็นนั้นเกิดจากเขี้ยวหมาป่าที่กระชากเนื้อของเขาหลุดออกไปชิ้นหนึ่ง

ตอนนั้นเขาเปื้อนเลือดไปทั้งตัว เจ็บจนสั่นเทิ้มไม่หยุด แต่ยังยิ้มพลางลูบศีรษะข้า “อาฉืออย่ากลัวเลย ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ข้าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าเสียเลือดแม้แต่หยดเดียว”

คนที่เมื่อก่อนแค่มือข้าถูกใบหญ้าบาดก็ยังปวดใจอยู่ตั้งนาน บัดนี้กลับไม่พอใจที่แผลเปื่อยของข้าทำให้ญาติผู้น้องของเขาตกใจกลัว

เมื่อกลับถึงเรือนข้าง ข้าก็ใช้มือซ้ายเพียงข้างเดียวทายาให้ตนเอง ก่อนพันผ้าพันแผลจนเรียบร้อย

จากนั้น ข้าก็ค่อยๆ เปิดหีบยาด้วยมืออันมั่นคง

ข้าหยิบเข็มเงินเล่มที่สองออกมา หันเข้าหากระจกทองสัมฤทธิ์ แล้วปักเข็มลงในจุดเฟิงฉือบริเวณต้นคอด้านหลังอย่างสงบนิ่ง

ข้าหลับตาลง ความสิ้นหวังและการได้รับความช่วยเหลือจนรอดชีวิตท่ามกลางผืนหิมะในครานั้น แผงอกอบอุ่นที่เคยกำบังอยู่เบื้องหน้าข้า รวมถึงโลหิตที่เขาเคยหลั่งเพื่อข้า ทั้งหมดล้วนถูกเข็มเงินค่อยๆ บดขยี้จนแหลกสลาย ก่อนจะถูกดึงพรากออกไปทีละน้อย

เข็มที่สอง ลืมการปกป้องในยามเป็นตาย

ข้าถอนเข็มเงินออก มองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกซึ่งมีเหงื่อเย็นผุดซึมทั่วศีรษะเพราะความเจ็บปวด ก่อนผ่อนลมหายใจหนักอึ้งออกมาเบาๆ

ช่างดีเหลือเกิน บาดแผลน้ำร้อนลวกบนหลังมือ ราวกับไม่เจ็บอีกต่อไปแล้วจริงๆ