All Chapters of When Two Broken Hearts Collide, Again : Chapter 1 - Chapter 8

“Dok! Tulong! Pakiusap, ‘yung anak ko hindi na nakakahinga!”Bumalot ang kaguluhan sa malamig na pasilyo ng Emergency Room nang mabilis na pumasok ang isang stretcher. Nakakapit doon si Lori Santiago, nanginginig ang buong katawan at basang-basa ng luha ang mga pisngi habang patuloy na sumusunod sa mabilis na takbo ng stretcher.Sa ibabaw ng kama, ang limang taong gulang niyang anak na si Mishael ay namumutla, nanghihina, at habol ang bawat hininga. Ang maliit nitong labi ay nagsisimula na itong magkulay-pasa.“Mishael, baby, nandito si Mommy,” umiiyak na pakiusap ni Lori habang mahigpit na hawak ang napakalamig na kamay ng anak. “Huwag kang pipikit, ha? Tumingin ka kay Mommy!”“Lori, kumalma ka… Makakaya ito ni Mishael,” pabulong na alalay ni Kiven mula sa kanyang likuran.Hawak ni Kiven ang kabilang kamay ng kambal ni Mishael na si Malachi. Bagamat limang taong gulang pa lamang, ay walang kaimik-imik ang bata ngunit bakas ang matinding takot at pag-aalala sa malalaking mata nito.“B

Malamig at tahimik ang paligid sa loob ng silid kung saan nakalipat na si Mishael para sa kanyang confinement. Tanging ang pulit-ulit na pag-beep ng cardiac monitor ang bumabasag sa katahimikan ng gabi.Nakatayo si Lori sa tabi ng kama ng anak, dahan-dahang hinahaplos ang malambot nitong buhok. Sa kabila ng pagod, hindi niya kayang ipikit ang kanyang mga mata. Bawat paghinga ni Mishael ay binabantayan niya, natatakot na baka sa isang iglap ay bigla naman itong kapusin ng hangin.“Lori, maupo ka muna,” pabulong na gising ni Kiven mula sa maliit na sofa sa gilid ng kwarto. “Kanina ka pa nakatayo diyan. Ako na muna ang magbabantay kay Mishael.”Umiling si Lori habang nakatitig sa anak. “Hindi ako makatulog, Kiven. Maraming salamat, pero gusto kong nandito lang ako sa tabi niya.”“Aso rin ‘tong si Malachi, nakatulog na sa kandungan ko,” dugtong ni Kiven habang inaayos ang pagkakahiga ng kambal ni Mishael na tuluyan nang nilamon ng pagod. “Sigurado ka bang okay ka lang? Kanina pa malamig a

Araw-araw nakikita ni Gabriel si Lori sa pasilyo ng ospital. Bawat pagtatagpo ng kani-kanilang mga mata ay may dalang matinding digmaan sa kanyang dibdib. Despite the anger and bitterness of the past that he desperately tries to let prevail—yet he diligently hides it behind cold words and formal demeanor.Habang naglalakad si Lori sa pasilyo bitbit ang isang basong tubig, ay bigla siyang hinarangan ni Dr. Enid Del Monte sa gilid ng nurse’s station.“Misis Santiago,” malamig at puno ng pang-uuyam na bati ni Enid. “Hindi mo ba naisip na nakakagulo ka sa focus ni Dr. Del Fuego? Palagi kang nakabuntot at nakatitig sa kanya.”At ako pa talaga ang palaging nakabuntot, samantalang siya itong parang inasinan kapag nawawala si Gabriel sa paningin niya. Bulong ni Lori sa kanyang isip.Tumingin si Lori kay Enid, pilit na pinapatibay ang sarili. “Narito ako para sa anak ko, Dr. Delmonte. Wala akong ibang hangarin kundi ang gumaling si Mishael.”“Talaga ba?” pabalang na ngumisi si Enid habang daha

Tahimik ang silid. Tanging ang mahinang tunog ng mga makina at ang nanginginig na paghinga nina Gabriel at Lori ang bumabasag sa katahimikan matapos ang kanilang matinding pagtatalo.“Karapatan ko, Lori…” pabulong ngunit may matinding diin na ulit ni Gabriel. Dahan-dahang lumambot ang kanyang pagkakahawak sa mga balikat ng babae, ngunit naroon pa rin ang pait sa kanyang boses. “I-I suffered for five years, thinking you just threw me away like I was worth nothing. But it hurts even more to realize that for those five years, my children grew up without me beside them.”Mabilis na pinunasan ni Lori ang mga luhang mabilis na dumadaloy sa kanyang mga pisngi. Umiling siya habang napapaatras.“Hindi mo alam kung gaano kahirap, Gabriel,” pait na tugon ni Lori. “Nang nalaman ko ang totoong pagkatao mo, narealize ko kung—kung gaano ka layo ang agwat ng mundo natin,” bahagya siyang natahimik at lumunok dahil sa sakit na nararamdaman. “Isa lang akong scholar na walang maipagmamalaki, samantalang