CHAPTER 3

Nakatayo si Gabriel sa malaking bintana ng kanyang silid sa Hacienda Del Fuego. Malayo ang tingin niya sa malawak na lupain at mga punong sumasayaw sa ihip ng hangin. Umuwi siya upang magpahinga at ihanda ang sarili bago ang maselang operasyon ni Mishael. Ngunit sa halip na kapahingahan, isang matinding kaguluhan sa kanyang isip at puso ang sumalubong sa kanya. 

“Gabriel, anak?”

Nabasag ang katahimikan nang pumasok ang kanyang ina na si Donya Celestina, may bitbit itong mainit na tsaa at nakangiti ng matamis papalapit kay Gabriel.

“Ma,” bati ni Gabriel habang dahan-dahang humaharap sa ina. Pilit niyang inayos ang kaniyang tindig upang hindi halata ang matinding pagod at abala sa kanyang isip.

“Buhat nang maging tanyag kang doktor sa lungsod, bihira ka nang umuwi rito sa hacienda,” malambing na pangaral ng ina habang ibinababa ang tsaa sa mesa. “Inabot ka nanaman ng madaling-araw sa pag-iisp. Tungkol ba ito sa nakatakda mong operasyon sa bata sa ospital?” 

Bumuntong-hininga muna si Gabriel at tumango. “Napakaselang kaso, Ma. Complex Congenital Heart Defect sa isang limang taong gulang na pasyente. Kailangang maging perfect ang bawat galaw ng aking kamay.”

“Naniniwala ako sa kakayahan mo, Gabriel. Mula bata ka, ginagawa mo ang lahat nang may kahusayan,” nakangiting wika ni Donya Celestina. Dahan-dahan itong lumapit sa mga lumang kabinet at naglabas ng ilang makakapal na album ng pamilya. “Halika rito sa tabi ko. Nag-aayos kami ng papa mo ng mga lumang larawan kanina habang hinihintay ka.”

Naupo si Gabriel sa tabi ng kanyang ina sa malambot na sofa. Dahan-dahang binuklat ni Donya Celestina ang unang pahina ng album. Naroon ang mga larawan ni Gabriel noong ipinanganak siya, noong nag-aaral siyang lumakad, at noong umabot siya sa edad na limang taon—ang mismong edad ni Mishael at ng kambal nitong si Malachi.

Habang tinititigan ni Gabriel ang sarili sa larawan noong limang taong gulang pa lamang siya— na nakatayo sa ilalim ng puno, may matatalas na mata at seryosong mukha—biglang lumakas at bumilis ang kabog ng kanyang dibdib.

Dug-dug… dug-dug…

It felt as though time itself had frozen in place. Gabriel caught the edge of the sofa, his eyes wide with disbelief as he stared at the picture.”

“Tingnan mo ito, Gabriel,” natutuwang kwento ng ina. “Ito ‘yung edad mong limang taon. Napakaseryoso mong bata, hindi gaanong ngumingiti, at napakatalas ng iyong mga mata. Kamukhang-kamukha mo ang iyong ama nung bata pa siya.”

Ngunit hindi ang kanyang ama ang nakikita ni Gabriel sa larawan.

Ang nakikita niya ay ang mukha ng dalawang bata sa ospital—inaalala niya ang mga pilikmata ni Mishael na nakahiga sa kama, at ang matitigas at matatalas na tingin ng kakambal nitong si Malachi na nakahiga sa sofa.

They look exactly like me… bulong ng isang tinig sa kanyang isip. 

Isang matinding pagdududa ang sumagi sa kanyang dibdib na tila kumuryente sa buo niyang pagkatao. Bakit napakapamilyar ng mga mukha ng kambal? Bakit may di-maipaliwanag na lukso ng dugo ang pumipintig sa kanyang dibdib sa tuwing humahawak sa kamay ni Mishael?

“Gabriel? Anak, may problema ba?” alalang tanong ng kanyang ina nang mapansin ang biglang pamumutla ng doktor.

Dali-daling tumayo si Gabriel at inayos ang kanyang amerikana. “Patawad, Ma… kailangan ko lang gumawa ng isang importanteng tawag sa telepono.”

“Sige, anak. Mag-iingat ka,” sagot ng ina na may pagtataka sa mga mata.

Mabilis na lumabas si Gabriel patungo sa balkonahe ng bahay. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang binubuksan ang kanyang telepono at hinanap ang numero ng isang pinagkakatiwalaan na private investigator. Agad namang nag-ring ang telepono ng kabilang linya, hindi na naghintay ng matagal si Gabriel sapagkat sinagot din agad ng nasa kabilang linya ang kanyang tawag.

“Hello, Dr, Del Fuego?” tugon ng lalaki sa kabilang linya.

“I need your service immediately,” deretsong pahayag ni Gabriel, malamig ngunit naroon ang matinding pagdadalamhati at panginginig sa kanyang boses.

“Ano po ang ipapagawa niyo, Dok?”

Huminga ng malalim si Gabriel, at pumikit nang bahagya habang bumabalik sa kanyang isip ang mukha ng babaeng tumakbo at naglaho limang taon na ang nakararaan.

“I want a full background check on a woman named Lori Santiago,” utos ni Gabriel. “I want to know everything about her life for the past five years. Every single detail—where she lived, who she was with, her pregnancy, her children’s birth record, and her current situation.”

Napatigil ang imbestigador sa kabilang linya. “Naiintindihan ko po, Dr. Del Fuego. Sisimulan ko agad ang imbestigasyon ngayon din.”

“Gawin mo nang mabilis at tahimik,” paalala ni Gabriel. “I want the complete report before the scheduled operation.”

“Copy, Dok.”

Nang maputol ang tawag, napahawak si Gabriel sa hawakan ng balkunahe at tumitig sa madilim na kalangitan. Binalot siya ng halo-halong emosyon—galit, pag-aalinlangan, at matinding takot sa katotohanang maaari niyang matuklasan.

“Lori…” pabulong at nanginginig na usal ni Gabriel. “Anong tinatago mo sa akin? Hindi kaya… anak ko ang kambal?”

Isang malaking katanungan ang naiwan sa kanyang isip. Kung totoo man ang kanyang hinala, mas lalong lalalim ang sugat sa kanyang puso. Limang taon siyang nabubuhay sa pag-aakalang itinapon siya ni Lori dahil hindi siya nito tunay na minahal. Limang taon siyang nagpakatigas at hindi nagbukas ng p***o para sa ibang babae dahil nakakulong pa rin siya sa alaala ng dating kasintahan.

And if the twins are indeed his children, that means Lori bore and raised them single-handedly for five years—completely on her own without help or backing from him.

SAMANTALA, sa Pediatric Intensive Care Unit ng ospital, nakaupo si Lori sa gilid ng kama ni Mishael. Hawak niya ang maliit na kamay ng anak habang ang kabilang kamay naman ay nakahawak sa kamay ni Malachi na nakasandal sa kanya.

“Mommy,” pabulong na tanong ni Malachi habang nakatingin sa kapatid. “Who was that tall doctor who came here last night? The one with the female doctor next to him?”

Napatigil si Lori sa paghaplos sa buhok ng anak. “A-ah… Siya si Dr. Gabriel, baby. He will be Mishael’s doctor, so that her heart will heal.”

Tumingin si Malachi kay Lori nang may kakaibang talas ng mga mata. “Mommy, why does he look angry when he looks at me, but also kind of sad? Why does it seem like he knows you?” 

Natigilan si Lori. Sa edad na limang taon, napaka-observant at matalino ni Malachi—mga katangian nito na nakuha sa sariling ama. 

“Because… we got to know each other back when Mommy was still a student in the old days,” mahinang paliwanag ni Lori, pilit iniiwasan ang matatalas na tingin ng anak. “But it was a long time ago, baby.”

“Dada Kiven said he’s really a good doctor,” dugtong ni Malachi. “Does that mean he’s going to make Mishael better?” 

Ngumiti ng bahagya si Lori at masuyong h******n ang noo ng anak. “Yes, Malachi. He will save your sister. He is the only one who can do that.”

“But Lord can do that too,” sagot ni Malachi sa kanya.

Napangiti si Lori at napatango, habang hinahaplos ang kamay ng anak na si Mishael. H******n niya si Malachi at napapikit. “I know, baby. God is above everything, and Dr. Gabriel is the one He sent to help us.”

Habang nakatitig si Lori sa dalawang anak, isang tahimik na panalangin at pakiusap ang umagos sa kanyang puso.

Gabriel… iligtas mo lang ang anak natin. Kahit hindi mo na ako kailangang patawarin… tatanggapin ko… basta manatiling buhay at ligtas ang ating mga anak.