PROLOGUE

“Dok! Tulong! Pakiusap, ‘yung anak ko hindi na nakakahinga!”

Bumalot ang kaguluhan sa malamig na pasilyo ng Emergency Room nang mabilis na pumasok ang isang stretcher. Nakakapit doon si Lori Santiago, nanginginig ang buong katawan at basang-basa ng luha ang mga pisngi habang patuloy na sumusunod sa mabilis na takbo ng stretcher.

Sa ibabaw ng kama, ang limang taong gulang niyang anak na si Mishael ay namumutla, nanghihina, at habol ang bawat hininga. Ang maliit nitong labi ay nagsisimula na itong magkulay-pasa.

“Mishael, baby, nandito si Mommy,” umiiyak na pakiusap ni Lori habang mahigpit na hawak ang napakalamig na kamay ng anak. “Huwag kang pipikit, ha? Tumingin ka kay Mommy!”

“Lori, kumalma ka… Makakaya ito ni Mishael,” pabulong na alalay ni Kiven mula sa kanyang likuran.

Hawak ni Kiven ang kabilang kamay ng kambal ni Mishael na si Malachi. Bagamat limang taong gulang pa lamang, ay walang kaimik-imik ang bata ngunit bakas ang matinding takot at pag-aalala sa malalaking mata nito.

“Baby, please, stay with Mommy,” hagulgol ni Lori habang hawak ang kamay ng anak. “ Baby, M-Mishael, Dada, Malachi and I are right here… Please, my darling, don’t close your eyes, look at Mommy.”

Agad na pinalibutan ng mga nars at medics ang kama ni Mishael. Mabilis ang bawat galaw ng mga nakaputi at maingay ang kalansing ng mga aparatong medikal sa paligid. 

“Kabitan ng oxygen mask, fast!” sigaw ng tumanggap na doktor. “Check the vital signs! Masyadong mababa ang oxygen saturation niya, bumabagsak sa 70!”

“Pakiatras muna nang kaunti, Ma’am!” pakiusap ng isang nars habang pilit na itinutulak ang p***o ng trauma bay. “Kailangan po namin ng space!”

“Pakiusap, iligtas niyo ang anak ko!” sigaw ni Lori habang inilalayo siya ng mga medics. 

Napasandal si Lori sa malamig na pader sa tapat ng Nurse’s Station. Nanghihina ang kanyang mga tuhod at parang wawarakin ang kanyang dibdib sa matinding takot. Sa gitna ng kaguluhang ‘yon, dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin—at doon ay biglang tumigil ang ikot ng kanyang mundo. Sa kabilang dulo ng pasilyo, nakatayo ang isang lalaking nakasuot ng malinis na white coat.

“Dr. Del Fuego, an additional clinical report regarding the patient in Room 402 is now available for your report,” malambing na pakikipag-usap ng isang magandang doktora habang hawak ang braso ng lalaki.

Bahagyang tumango ang lalaki, ngunit dahan-dahang napalingon sa direksyon ng kaguluhan kung nasaan si Lori. Nakita niya sa anyo ng lalaki na wala na ang dating Gabriel na nakilala niya five years ago, ang nasa harapan niya ngayon ay si Dr. Gabriel Del Fuego—matipuno, may matitigas na anggulo ng mukha, at nagtataglay ng malamig na awtoridad.  Nagkasalubong ang kani-kanilang mga mata sa gitna ng maingay na na ER. 

“Gabriel…” mahinang usal ni Lori na halos hindi lumabas sa kanyang bibig.

Walang ngiti sa mga labi ni Gabriel, walang kahit anong bakas ng pagkagulat. Tanging pader ng galit, pait, at katigasan ang ibinato nito sa kanya, bago dahan-dahan na nag-iwas ng tingin.

“Dr. Enid, please continue what you were saying,” malamig na utos ni Gabriel sa kasamang doktora, at hindi na pinansin si Lori na para bang wala ang babae roon.

Napayuko si Lori habang pumapatak ang panibagong luha sa kanyang pisngi. Napakahigpit ng kapit niya sa sariling damit. May iba na siya… bulong ng kanyang isip. 

Ngunit wala siyang karapatan na masaktan. Siya ang naglaho limang taon na ang nakaraan nang matuklasan niyang ang lalaking minahal niya ay tagapagmana ng pinakamayamang pamilya sa bansa. Nabasag ang kanyang pagdadalamhati nang lumapit sa kanya ang attending physician ni Mishael matapos suriin ang bata. 

“Misis Santiago…” mahinang panimula ng doktor. “Kailangan ninyong magpakatatag.”

“D-dok… kumusta po ang anak ko?” pautal-utal at nanginginig na tanong ni Lori. “Anong nangyari sa kanya? Makakaya po niya ito, ‘di ba?”

“Misis, kumalma po muna kayo,” ani ng Doktor.

“Paano ako—!” napahinto siya’t napatingin sa paligid. “Paano po ako kakalma dok?”

Hinawakan siya ni Kiven sa braso at pinakalma. “Lori, please—allow the doctor to explain. I kindly ask you to remain calm... Please.”

Napatango na lang si Lori at humilig bahagya sa braso ni Kiven, habang hawak ng lalaki si Malachi na tila handa ring makinig sa sasabihin ng doktor.

“Pagkatapos naming suriin ang kanyang mga vital signs, natuklasan naming mayroon siyang malubhang estado ng Complex Congenital Heart Defect,” seryosong paliwanag ng doktor. “Ang pag-atake niyang ito ay senyales na hindi na kayang suportahan ng kanyang puso ang sirkulasyon ng dugo. Kailangan siyang ma operahan sa lalong madaling panahon—bago mahuli ang lahat.

Napahawak si Lori sa kanyang dibdib, halos bumagsak siya sa sahig kung hindi pa siya mabilis na naisandal ni Kiven. 

“Dok, pakiusap! Gawin niyo ang lahat!” pagmamakaawa ni Lori na halos lumuhod na sa harap ng doktor. “Magsusumikap ako, kahit magtarabaho ako gabi-gabi, iligtas niyo lang ang anak ko! Kahit magkano po…”

“Hindi pera ang pangunahing problema rito, Misis Santiago,” malungkot na umiling ang doktor. “Ang kaso ng anak mo ay lubhang komplikado. Sa buong ospital na ito—at sa katunayan, sa buong bansa—iisang dalubhasa lang ang may ganitong uri ng kasanayan upang gumawa ng ganito kadelikadong operasyon sa isang limang taong gulang na bata.”

Napatigil ang paghinga ni Lori. “S-sino po? Sino po ang doktor na ‘yon? Pakiusap po, ituro ninyo sa akin!” tuluyan na siyang napaluhod at napahawak sa lab coat ng doktor.

Dahan-dahang itinuro ng doktor ang pwesto ng lalaking nakatayo sa dulo ng pasilyo. “Ang aming Chief of Pediatric Cardiothoracic Surgery…” saad ng doktor. “Si Dr. Gabriel Del Fuego.”

Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Lori. Napatitig siya sa dulo ng pasilyo kung saan nakatayo si Gabriel—malamig, matipuno, at tila hindi na niya maabot pa. Ang lalaking minsan niyang sinaktan at iniwan nang walang paalam.

Ang lalaking nagtataglay ngayon ng tanging susi upang manatiling buhay ang kanyang anak. At ang lalaking walang kahit anong kamalay-malay… na ang batang nakatali ngayon sa mga tubo at makina… ay ang sarili nitong anak.