CHAPTER ONE

CHAPTER 1

“Dr. Del Fuego, the patient’s oxygen saturation is dropping fast! 72% and declining!”

Bumalik ang ingay at tensyon sa loob ng Trauma Bay. Nakatayo si Gabriel sa tapat ng glass wall ng opisina, hawak ang malamig na kape. Ang kanyang mata ay nakatitig pa rin sa babaeng nakasandal sa pader ng nurse’s station—si Lori. Umiiyak ito katabi ng lalaking marahil ay asawa niya. Nag-asawa na siya, at nagkaanak na rin. Bulong ni Gabriel sa kanyang isip.

Limang taon. Limang mahabang taon siyang nabuhay sa galit, sa pagtatanong sa sarili kung bakit siya itinapon at iniwan ng babaeng pinagkatiwalaan niya ng buong puso. At ngayon, nagbalik ito… sa pinakamagulo at masakit na paraan.

“Gabriel?” malambing na tawag ni Dr. Enid habang dahan-dahang humahawak sa kanyang braso. “Narinig mo ba ang sinabi ng nars? Complex Congenital Heart Defect. Kailangan ng immediate consultation. Ikaw lang ang pwedeng humawak ng pediatric cardiac surgery na katulad nito.”

Ibinaba ni Gabriel ang tasa sa lamesa. Walang ekspresyon ang kanyang mukha, ngunit sa loob-loob niya, may hindi maipaliwanag na kaba at paninikip sa kanyang dibdib.

“I’ll assess the patient,” malamig niyang tugon bago mabilis na naglakad palabas ng kanyang silid.

Habang nakatayo si Lori sa labas ng sliding door ng emergency room, tila mawawalan na siya ng lakas. Yakap-yakap niya si Malachi na tahimik  na umiiyak sa kanyang tabi.

“Mommy…” pabulong na tawag ni Malachi. “Is Mishael going to get better? Why does she have so many wires attached to her?”

Niyakap ni Lori ang anak nang mas mahigpit habang pinupunasan ang sariling mga luha. “Mishael will get better, baby… Mommy will do everything.”

Nabasag ang katahimikan nang magbukas ang p***o ng Trauma Bay at lumabas mula roon ang isang matangkad na pigura na nakasuot ng white coat. Every step the man makes is accompanied by an authority that quites the surroundings.

Napatigil ang paghinga ni Lori. dahan-dahang lumapit sa kanila si Gabriel.

“Gabriel…” nanginginig na usal ni Lori. “P-pakiusap…”

Tumingin sa kanya si Gabriel. Walang bahid ng sigla, walang bakas ng dating lalaking nakikipagkwentuhan sa kanya sa ilalim ng puno noong sila ay nasa kolehiyo pa. Ang nakatayo sa  harapan niya ngayon ay ang matigas na pader—si Dr. Gabriel Del Fuego.

“Misis Santiago,” panimula ni Gabriel, pormal at napakalamig ng boses. “I am Dr. Gabriel Del Fuego, the Chief of Pediatric Cardiothoracic Surgery. I’ve reviewed your daughter’s initial chart.”

Every formal, measured word from him felt like a dagger twisting straight through Lori’s heart. Misis Santiago. Parang kailan lang nung tinatawag siya nitong ‘Lori’ nang may matamis na ngiti.

“Gabriel, pakiusap… iligtas mo ang anak ko,” pagmamakaawa ni Lori habang tuluyang pumapatak na ang kanyang luha. Dahan-dahan siyang lumapit at humawak sa laylayan ng white coat ng lalaki, nawalan na ng anumang natitirang pride—para sa anak, isusuko niya lahat ng pride. “G-gawin mo ang lahat… kahit anong kapalit, Gabriel. Kahit ano.”

Tinitigan ni Gabriel ang kamay ni Lori na nakahawak sa kanyang coat. May kaunting panginginig sa mga daliri ng babae. Somewhere beneath the doctor’s composed exterior, a desperate piece of his heart reached out to hold her, only to be ruthlessly silenced by the ghost of his past—cold, sharp, and unforgiving.

Inilayo ni Gabriel ang kanyang katawan upang makabitaw si Lori.

“Hindi mo kailangang magmakaawa, Misis Santiago,” lamig na pahayag ni Gabriel. “I am a doctor. It is my sworn duty to save lives. Ang pag-opera ko sa anak mo ay walang kinalaman sa’yo, sa nakaraan natin, o sa kung anumang utang na loob. Purely professional.”

“Salamat… maraming salamat, Dok…” pabulong na sagot ni Lori habang napatungo.

Sa kabilang dulo, mabilis na lumapit si Enid. Tumingin ito nang masama at puno ng panunuri kay Lori bago bumaling kay Gabriel nang may matamis na ngiti.

“Gabriel, naihanda na ang OR para sa initial stabilization. Kakailanganin natin ng echocardiogram at cardiac catheterization bago ang operasyon,” wika ni Enid habang nakatingin kay Lori. “Sigurado ka bang kakayanin mo ang kasong ‘to? Baka maapektuhan ang concentration mo dahil… kakilala mo ang ina?”

Sinalubong ni Gabriel ang tingin ni Enid. “My personal life never interferes with my work, Dr. Delmonte. Prepare the patient for transport to the pediatric ICU.”

“Understood,” sagot ni Enid bago muling tumingin nang malamig kay Lori at naglakad patungo sa silid ng bata.

Dinala si Mishael sa Pediatric Intensive Care Unit. Pumasok si Gabriel sa loob upang suriin ang vital signs ng bata bago ang nakatakdang maselang operasyon.

Nakaipit sa gilid ng kama ang maliit na kamay ng bata. Lumapit si Gabriel at dahan-dahang inilagay ang kanyang stethoscope sa dibdib ni Mishael. Ang tibok ng puso ng bata ay nagpatigil sa kanya.

Lub-dub… lub-dub…

Nang hawakan ni Gabriel ang maliit na kamay ni Mishael upang suriin ang pulse rate nito, biglang may isang kakaibang sensayon ang kumalat sa buong katawan ng doktor. Isang matinding lukso ng dugo—isang kuryenteng tila kumabit mula sa puso ng bata patungo sa sarili niyang dibdib.

Napatigil si Gabriel. Napatitig siya sa mukha ng natutulog na bata.

Ang mahahabang pilikmata nito, ang hugis ng ilong, at ang bahagyang kurba ng mga labi… bakit tila pamilyar?

“Dok?” tanong ng nars sa kanyang tabi nang mapansing natutulala ang doktor. “May problema po ba sa rhythm?” 

Mabilis na ibinaba ni Gabriel ang kanyang stethoscope at pinalampas ang nararamdaman.

“No… everything is stable now,” seryosong sagot ni Gabriel habang sinusubukang pakalmahin ang mabilis na tibok ng sarili niyang dibdib. “Keep a close eye on her oxygen levels. Call me immediately if there’s any sudden drop.”

Lumabas si Gabriel ng kwarto, ngunit sa bawat hakbang niya palayo sa silid ng bata, patuloy na naglalaro sa kanyang isip ang mukha ni Mishael—at ang di-maipaliwanag na lukso ng dugo na bumasag sa kanyang malamig na mundo.

Sa labas ng PICU, nakatayo si Lori habang nakatingin sa salamin ng kwarto kung saan nakahiga si Mishael. Lumapit si Kevin sa kanyang tabi at inabutan siya ng isang basong tubig.

“Lori, uminom ka muna. Kanina ka pa walang kain at inom,” paalala ni Kevin.

Umiling si Lori habang nakatitig pa rin sa anak. “Kiven… nakita mo ba siya? Si Gabriel… galit na galit siya sa akin. At hindi ko siya masisisi.”

“Lori, limang taon ang nakalipas. Ginawa mo ‘yun dahil natakot ka at ayaw mong maging balakid sa pamilya niya,” depensa ni Kiven. “At saka, hindi ba dapat malaman ni Gabriel ang totoo? Na hindi lang si Mishael ang anak niya—na kambal ang naging bunga ng nakaraan ninyo?”

Napatigil si Lori at mabilis na napa-lingon sa paligid. “Huwag kang maingay, Kiven! Hindi ito ang tamang panahon. Ang mahalaga lang ngayon ay mailigtas ang buhay ni Mishael. Kapag nalaman ni Gabriel ang totoo habang galit siya sa akin, baka kunin niya ang mga bata sa akin. At hindi ko kakayanin kapag nawala ang mga anak ko.” 

Hindi nila namalayan, sa kabilang sulok ng pasilyo, nakatayo si Enid sa likod ng pader. Narinig nito ang huling bahagi ng usapan nina Lori at Kevin. The female doctor narrowed her eyes as a dark plan began to form in her mind—plotting something evil.

“Kambal?” pabulong na usal ni Enid habang nakatingin kay Lori mula sa malayo. “So, you’re hiding something big from Gabriel, Lori Santiago… Pinapangako ko, sisiguraduhin kong hindi ka kailanman makakabalik sa buhay niya—kayo ng mga bastardo mong kambal.”