All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น: Chapter 61 - Chapter 70

“คราวนี้พวกเขาต้องการอะไร”สาวใช้ลังเล ก่อนกระซิบ“ให้คุณหนูทำลายจดหมายและหลักฐานที่เหลือทั้งหมดเจ้าค่ะ”ฟางรั่วหลันกำมือแน่น“ทำลาย”“เจ้าค่ะ”“แล้วหลังจากนั้นเล่า”สาวใช้ไม่ตอบ อนุฟางหัวเราะอย่างขมขื่น“วันนี้ให้ข้าทำลายจดหมาย พรุ่งนี้ให้ข้าส่งข่าว วันต่อไปจะให้ข้าทำอะไรอีก”“คุณหนู...”“ข้าทำตามพวกเขามามากพอแล้ว!”สาวใช้รีบมองไปทางประตู“เบาเสียงหน่อยเจ้าค่ะ”ฟางรั่วหลันเม้มริมฝีปาก ก่อนลดเสียงลง“ข้าไม่อยากทำอีกแล้ว”“แต่หนี้สินของนายท่าน...”“ข้ารู้!”นางหลับตาแน่น“ข้ารู้ทุกอย่าง” ความทรงจำเรื่องการใส่ร้ายเหมยฮวาและการส่งข่าวภายในจวนอ๋องย้อนกลับมารบกวนจิตใจครั้งแรกนางคิดเพียงว่าหากทำตามคำสั่ง ทุกอย่างจะจบลง แต่เรื่องกลับบานปลายมากขึ้นเรื่อย ๆจนมีการลอบทำร้ายเกิดขึ้นฟางรั่วหลันมองหีบไม้ใบเล็กใต้โต๊ะภายในยังมีจดหมายบางฉบับที่นางเก็บไว้ เพราะไม่กล้าทำลายทั้งหมด“ไปแจ้งท่านอ๋อง”สาวใช้เบิกตากว้าง“คุณหนู!”“บอกว่าข้ามีเรื่องสำคัญจะสารภาพ”“แต่ถ้าท่านอ๋องทรงกริ้ว...”“พระองค์ย่อมกริ้ว”ฟางรั่วหลันยิ้มอย่างเศร้าสร้อย“แต่หากข้ายังเงียบต่อไป ข้าคงไม่มีวันหลุดพ้นจากเรื่องนี้”ไม่นาน

“คนเหล่านั้นอาจโกหก!”“เป็นไปได้” คำตอบของลี่เซียวทำให้หลี่เหวินจงชะงัก“แต่เมื่อคำให้การหลายส่วนตรงกับเอกสารและพยานที่ตรวจสอบได้ เราจึงต้องให้ท่านชี้แจง”ขุนนางฝ่ายตรวจสอบก้าวออกมาประสานมือ “ฝ่าบาท กระหม่อมขออนุญาตถวายหลักฐานอีกชุดพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อได้รับพระราชานุญาต เจ้าหน้าที่จึงนำเอกสารและบันทึกคำให้การมาวางต่อหน้าฮ่องเต้“ผู้ดูแลบัญชีของคนสนิทเสนาบดีหลี่ให้การว่า ได้รับคำสั่งให้จัดสรรเงินจากการเบิกจ่ายค่าขนส่งไปยังพ่อค้าคนกลางหลายครั้ง โดยคำสั่งดังกล่าวถูกส่งผ่านคนสนิทของเสนาบดี และมีบันทึกการรับคำสั่งพร้อมตราประจำตำแหน่งกำกับพ่ะย่ะค่ะ”หลี่เหวินจงรีบกล่าวแทรก “ตราประจำตำแหน่งอาจถูกผู้อื่นนำไปใช้!”“คณะตรวจสอบพิจารณาความเป็นไปได้นั้นแล้วขอรับ” ขุนนางฝ่ายตรวจสอบตอบ “จึงตรวจเทียบทะเบียนเบิกใช้ตรา บันทึกการส่งเอกสาร และคำให้การของเจ้าหน้าที่ผู้รับส่งคำสั่ง พบว่ามีรายการตรงกันหลายครั้ง อีกทั้งผู้รับเงินยังยืนยันจำนวนและวันเวลาที่ได้รับเงิน ซึ่งสอดคล้องกับบัญชีที่ตรวจยึดมาตามพระราชโองการ”ลี่เซียวกล่าวเสริม “หากเป็นเพียงการใช้ตราโดยพลการ เหตุใดคำสั่งหลายฉบับจึงถูกส่งผ่านคนสนิทของท่านในช

เหมยฮวานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนยิ้ม“เรื่องที่เคยกลัวที่สุด... ตอนนี้ไม่ต้องกลัวแล้ว”เสี่ยวเถายกมือปาดน้ำตา“ดีเหลือเกินเพคะ”เหมยฮวาเดินไปนั่งที่โต๊ะใต้ชายคา“ต่อจากนี้ข้าจะตั้งใจหาเงิน กินอาหารอร่อย แล้วก็นอนให้เต็มอิ่ม”เสี่ยวเถาพยักหน้ารัว ๆ“เพคะ”“ข้าจะทำให้ร้านบ้านร้อยรสขายดีขึ้นอีก”“เพคะ”“แล้วเก็บเงินให้มาก ๆ”“เพคะ”“จากนั้นก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย”“เพคะ”เหมยฮวาหรี่ตามอง“เจ้าจะตอบเพคะทุกประโยคเลยหรือ”เสี่ยวเถายิ้มแหย“บ่าวเห็นด้วยทุกเรื่องนี่เพคะ”“ดีมาก”“แต่บ่าวมีเรื่องอยากถาม”“ถามสิ”เสี่ยวเถาโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย“แล้วท่านอ๋องล่ะเพคะ”เหมยฮวาชะงัก“เกี่ยวอะไรกับท่านอ๋อง”“ก็พระชายาไม่ต้องหนีชะตาร้ายแล้วนี่เพคะ”“แล้วอย่างไร”“บ่าวแค่สงสัยว่าพระชายายังอยากหย่าอยู่หรือไม่”เหมยฮวานิ่งไปทันที คำถามนั้นเหมือนก้อนหินเล็ก ๆ ที่ถูกโยนลงกลางสระน้ำสงบเมื่อหนึ่งเดือนก่อน นางคงตอบโดยไม่ต้องคิดหย่าสิ! ต้องหย่าอยู่แล้ว!แต่ตอนนี้... นางกลับไม่สามารถตอบได้ทันทีเสี่ยวเถามองอย่างสงสัย“พระชายาเพคะ”“หือ”“ทรงคิดอะไรอยู่หรือเพคะ”เหมยฮวารีบยกถ้วยชา“เรื่องสำคัญ”“เรื่องหย่าหรือเพคะ”“

บนโต๊ะมีสมุดบัญชีร้านบ้านร้อยรสวางอยู่หลายเล่ม แต่วันนี้นางกลับหยิบสมุดเล่มใหม่ออกมาแทน“ในเมื่อเรื่องร้ายผ่านไปแล้ว ก็ควรวางแผนชีวิตระยะยาวเสียหน่อย”นางจุ่มพู่กันลงในแท่นหมึก ก่อนเขียนหัวข้อใหญ่ลงบนหน้ากระดาษข้อดีและข้อเสียของการอยู่กับลี่เซียวเหมยฮวามองหัวข้อแล้วพยักหน้า“ดีมาก เป็นระบบสุด ๆ”นางลากเส้นแบ่งหน้ากระดาษออกเป็นสองฝั่งฝั่งแรกเขียนว่า ข้อดีหนึ่ง เขาเริ่มรับฟังความคิดเห็นของนางสอง ไม่ก้าวก่ายกิจการร้านบ้านร้อยรสสาม เคารพพื้นที่ส่วนตัวของเรือนสุขสำราญสี่ ดูแลความปลอดภัยโดยยอมปรึกษาก่อนห้า จ่ายค่าอาหารเต็มราคา ไม่เคยขอส่วนลดเมื่อเขียนถึงข้อสุดท้าย เหมยฮวาก็พยักหน้าอย่างชื่นชม“ข้อนี้สำคัญมาก”จากนั้นนางเริ่มเขียนฝั่ง ข้อเสียหนึ่ง เป็นท่านอ๋อง มีราชกิจมากมายสอง อาจถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องการเมืองอีกสาม มีคนคอยจับตามองเพราะฐานะสูงส่งสี่...ปลายพู่กันหยุดค้างชอบพูดจาให้หัวใจข้าเต้นแรงโดยไม่รับผิดชอบเหมยฮวาจ้องข้อความนั้น ก่อนรีบขีดฆ่า“ไม่ได้! ข้อนี้ดูแปลก ๆ”นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขียนใหม่ชอบทำให้ข้าเสียสมาธิ“อืม... แบบนี้ค่อยเหมาะสมหน่อย”“พระชายากำ

“ข้าจะหารือเรื่องความปลอดภัยกับเจ้า ไม่ตัดสินใจแทนโดยไม่จำเป็น”เหมยฮวาพยักหน้า ก่อนถามต่อ“แล้วหากหม่อมฉันไม่อยากทำหน้าที่พระชายาแบบที่คนอื่นคาดหวังเล่า”ลี่เซียวเงียบไปครู่หนึ่ง“หน้าที่บางอย่างอาจหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะฐานะของข้าเกี่ยวข้องกับราชสำนัก”เหมยฮวานิ่งฟัง“แต่ข้าจะไม่โยนภาระทั้งหมดให้เจ้า และจะไม่บังคับให้เจ้าทิ้งสิ่งที่รัก”“พระองค์พูดจริงหรือเพคะ”“จริง”“แม้หม่อมฉันจะไม่อยากเข้าร่วมงานเลี้ยงบางงาน”“หากไม่ใช่งานที่จำเป็น เจ้าก็ไม่ต้องไป”“แม้หม่อมฉันจะอยากนอนตื่นสาย”ลี่เซียวหลุดหัวเราะ“เรื่องนั้นข้าคงห้ามเจ้าไม่ได้อยู่แล้ว”“พระองค์อาจเปลี่ยนใจภายหลังก็ได้”“เช่นนั้นเจ้าก็เตือนข้า”เหมยฮวาเงียบไปลี่เซียวมองนางอย่างอ่อนโยน“เจ้ายังกังวลเรื่องใดอีก”นางก้มมองมือของตน“หม่อมฉันยังกลัวอยู่เพคะ”“กลัวอะไร”“กลัวว่าหากเลือกอยู่กับพระองค์ วันหนึ่งหม่อมฉันจะไม่มีชีวิตเป็นของตัวเองอีก”ลี่เซียวเงียบไปชั่วครู่“ข้าเคยทำให้เจ้ารู้สึกเช่นนั้น”เหมยฮวาเงยหน้าขึ้น“ท่านอ๋อง...”“ข้าจึงไม่คิดจะขอให้เจ้าลืมทุกอย่างเพียงเพราะข้าเปลี่ยนไปแล้ว”เขามองนางตรง ๆ“ข้าเพียงอยากให้เจ้ามองสิ