All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น: Chapter 71 - Chapter 80

“เช่นนั้นเรื่องอะไร”เขามองนางอย่างอ่อนโยน“เรื่องของเรา”เหมยฮวาชะงัก“เรื่องของเรา”“ข้าอยากจัดพิธีเล็ก ๆ เพื่อเริ่มต้นชีวิตคู่กันใหม่”นางเลิกคิ้ว“พระองค์จะจัดงานแต่งอีกครั้งหรือเพคะ”“ไม่จำเป็นต้องแต่งใหม่ เพราะเรายังเป็นสามีภรรยากันอยู่”“แล้วจะจัดพิธีอะไร”“ข้าอยากมีวันที่เราสองคนได้เริ่มต้นใหม่ด้วยความเต็มใจ”เหมยฮวามองเขานิ่งลี่เซียวกล่าวต่อ“เมื่อหนึ่งปีก่อน เราแต่งงานกันตามพระราชโองการโดยแทบไม่ได้รู้จักกัน”“เพคะ”“และที่ผ่านมา ข้าก็ไม่ได้เป็นสามีที่ดีนัก”เหมยฮวาเม้มริมฝีปาก“พระองค์ก็รู้ตัวเหมือนกันหรือเพคะ”ลี่เซียวหัวเราะเบา ๆ“รู้”“ดีแล้วเพคะ”“แต่ตอนนี้ข้าอยากทำให้ดีกว่าเดิม”นางมองเขา“พระองค์อยากจัดจริง ๆ หรือ”“จริง”“งานเล็ก ๆ”“เล็ก ๆ”“แขกไม่มาก”“แล้วแต่เจ้า”“ไม่ต้องตกแต่งฟุ่มเฟือย”“ได้”“ไม่ต้องมีอาหารหลายสิบอย่าง”“ได้”“แล้วก็...”ลี่เซียวหัวเราะ“ข้ารู้ เจ้าจะถามเรื่องงบประมาณ”เหมยฮวาชะงัก“พระองค์รู้ทันอีกแล้ว!”“ข้าเริ่มเรียนรู้จากเจ้า”นางยิ้ม ก่อนถามอย่างจริงจัง“แล้วพระองค์อยากจัดเพราะอะไรเพคะ”ลี่เซียวมองนาง“เพราะเมื่อหนึ่งปีก่อน เราไม่ได้เลือกก

“เรื่องค่าใช้จ่าย หม่อมฉันคิดว่าให้พระองค์รับผิดชอบตามที่สมัครใจ ส่วนหม่อมฉันจะช่วยตรวจรายการและราคาของที่ต้องซื้อ”“ตกลง”“แต่ห้ามนำเงินทุนหมุนเวียนของร้านบ้านร้อยรสมาใช้โดยไม่ลงบัญชีเด็ดขาด”“ตกลง”“หากนำอาหารจากร้านมาเลี้ยงแขก ก็ต้องคิดต้นทุนให้ครบ”“ตกลง”เหมยฮวาเงยหน้าขึ้น“พระองค์ตอบตกลงง่ายไปหรือไม่เพคะ”“ข้าไม่เห็นว่ามีข้อใดต้องคัดค้าน”“ดีมากเพคะ”ลี่เซียวอมยิ้ม“แล้วเรื่องชุดเล่า”“หม่อมฉันคิดว่าจะตัดชุดใหม่แบบเรียบง่าย”“ข้าจะให้ช่างนำผ้าเนื้อดีที่สุดมาให้เลือก”“เดี๋ยวก่อนเพคะ!”“มีอะไร”“ต้องถามราคาก่อน”“ข้ายังไม่ได้ให้คนไปถาม”“เช่นนั้นต้องถามก่อนเพคะ!”ลี่เซียวหัวเราะ“ข้าทราบแล้ว”“และไม่ต้องประดับอัญมณีมากมายด้วยนะเพคะ”“ข้ายังไม่ได้พูดเรื่องอัญมณี”“หม่อมฉันดักไว้ก่อน”“เจ้าคิดว่าข้าจะใช้เงินฟุ่มเฟือยถึงเพียงนั้น”เหมยฮวามองเขาอย่างมีความหมาย“พระองค์เคยคิดจะซื้อของให้หม่อมฉันโดยไม่ถามราคาอยู่หลายครั้งนะเพคะ”ลี่เซียวเงียบไป“...ข้าจะระวัง”“ดีมากเพคะ”นางทำเครื่องหมายลงในสมุดอย่างพอใจลี่เซียวมองภรรยาที่กำลังตั้งใจคำนวณค่าใช้จ่าย ก่อนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อก่อน

“ข้าก็ตอบเรื่องชุดอยู่”“ตรงไหนกันเพคะ!”“ข้าเห็นเจ้าใส่ชุดนี้แล้วจึงคิดขึ้นมาได้”“พระองค์นี่จริง ๆ เลย!”ลี่เซียวหัวเราะเบา ๆ เสี่ยวเถาที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบก้มหน้าเพื่อซ่อนรอยยิ้มเหมยฮวาหันกลับมาถามอย่างพยายามเปลี่ยนเรื่อง“แล้วชุดนี้ต้องแก้ตรงไหนหรือไม่เพคะ”ลี่เซียวมองอย่างตั้งใจ“ไม่ต้อง”“แน่ใจหรือ”“แน่ใจ”“ชายเสื้อไม่ยาวไป”“ไม่”“สีไม่เข้มไป”“ไม่”“ลายปัก...”“เหมยฮวา”“เพคะ”“เจ้าสวยมาก”นางนิ่งไปลี่เซียวกล่าวต่อด้วยรอยยิ้ม“ไม่ต้องกังวลเรื่องชุดแล้ว”เหมยฮวารีบหันหน้าหนี“หม่อมฉันไม่ได้กังวลเสียหน่อย!”เสี่ยวเถาหลุดหัวเราะ“พระชายาเพคะ หน้าแดงแล้วนะเพคะ”“เสี่ยวเถา!”“บ่าวไปเตรียมน้ำชาเดี๋ยวนี้เพคะ!”สาวใช้รีบเดินหนีไปพร้อมเสียงหัวเราะลี่เซียวมองภรรยาอย่างเอ็นดู“เจ้าจะกลับไปเปลี่ยนชุดหรือ”“เพคะ”“ข้าอยากมองอีกสักครู่ได้หรือไม่”เหมยฮวาหันขวับ“ท่านอ๋อง!”เขาหัวเราะ“ข้าเพียงถาม”“พระองค์ชักจะพูดจาเก่งเกินไปแล้วนะเพคะ!”“ข้าเรียนรู้จากเจ้า”“อย่ามาโทษหม่อมฉัน!”เสียงหัวเราะของลี่เซียวดังตามหลังนางไปจนถึงหน้าประตูเรือนเช้าวันพิธีมาถึงเร็วกว่าที่ทุกคนคาดไว้เรือนสุขสำรา

“ก็ข้าร้องอยู่คนเดียว!”จ้าวหมิงมองนางอย่างจนใจ ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดส่งให้“เช่นนั้นใช้ผืนนี้เถิด”เสี่ยวเถารับมาอย่างประหลาดใจ“ขอบคุณเจ้าค่ะ”เหมยฮวาเห็นเหตุการณ์นั้นพอดี จึงแอบยิ้มดูท่าวันนี้จะไม่ได้มีเพียงคู่เดียวที่อารมณ์ดีเสียแล้วหลังพิธี ทุกคนร่วมรับประทานอาหารกลางวันที่จัดเตรียมไว้ภายในลานเรือนอาหารมีเพียงไม่กี่อย่าง แต่ล้วนเป็นเมนูที่เหมยฮวาเลือกเองบางจานนำมาจากร้านบ้านร้อยรส โดยมีการลงบัญชีค่าใช้จ่ายเรียบร้อยเหมยฮวานั่งตรวจรายการอาหารเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนทำเครื่องหมายลงในสมุดลี่เซียวเห็นเข้าก็อดถามไม่ได้“วันนี้เจ้าจะไม่พักจากสมุดบัญชีสักวันหรือ”“หม่อมฉันตรวจอีกนิดเดียวเพคะ”“วันนี้เป็นวันมงคลของเรา”“วันมงคลก็ต้องระวังเงินเหมือนกันเพคะ”เซี่ยหย่งหัวเราะ“ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเจ้าจึงดูแลร้านอาหารได้ดี”เหมยฮวายิ้ม“เงินทุกตำลึงมีค่าเจ้าค่ะ”ลี่เซียวพยักหน้า“โดยเฉพาะเงินค่าอาหารของข้า”เหมยฮวาหันขวับ“พระองค์จ่ายค่าอาหารครบแล้วหรือยังเพคะ”“ครบทุกตำลึง ไม่ขาดแม้แต่อีแปะเดียว”เซี่ยหย่งหัวเราะ “ข้าเพิ่งเคยเห็นหลานชายถูกภรรยาชมเพราะจ่ายค่าอาหารเต็มราคา!”ทุกคน

“พระชายา ตื่นหรือยังเพคะ”“ยัง” เสี่ยวเถาชะงัก ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“ในเมื่อทรงตอบบ่าวได้ ก็แสดงว่าตื่นแล้วสิ เพคะ”“ข้าตื่นมาบอกว่ายังไม่ตื่น”“พระชายา!”เหมยฮวาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ“มีเรื่องอะไรแต่เช้า”“ไม่เช้าแล้วเพคะ ใกล้เที่ยงแล้ว”“เช่นนั้นก็ดี ข้าประหยัดอาหารเช้าไปได้หนึ่งมื้อ”เสี่ยวเถาส่ายหน้าอย่างจนใจ“ผู้จัดการร้านบ้านร้อยรสส่งรายงานบัญชีประจำเดือนมาให้ตรวจเพคะ”“กำไรลดลงหรือ”“ไม่ลดเพคะ เพิ่มขึ้นจากเดือนก่อนอีกต่างหาก!”“เช่นนั้นวางไว้บนโต๊ะ เดี๋ยวข้าตื่นแล้วจะอ่าน”“แล้วพระชายาจะตื่นเมื่อใดเพคะ”“เมื่อข้านอนพอ” เสี่ยวเถาถอนหายใจ ก่อนวางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะตามคำสั่งร้านบ้านร้อยรสของเหมยฮวาเติบโตขึ้นอย่างมั่นคง จากร้านเล็ก ๆ ที่นางต้องลงมือตรวจทุกอย่างด้วยตัวเอง กลายเป็นกิจการที่มีทั้งหมดสามสาขาสาขาแรกยังคงเป็นร้านหลัก ส่วนอีกสองแห่งเปิดจากกำไรสะสมและเงินทุนที่จัดสรรไว้อย่างรอบคอบ แต่ละร้านมีผู้จัดการประจำ มีระบบตรวจบัญชีและดูแลวัตถุดิบชัดเจนเหมยฮวายังคงเป็นผู้ตัดสินใจเรื่องสำคัญ ทว่าไม่จำเป็นต้องวิ่งวุ่นแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเองอีกต่อไปนางตั้งใจสร้างกิจการเพื่อให้มีช