ตอนที่  13 กรงขังที่ปากช่อง

เครื่องยนต์ดับลงสนิทเมื่อรถมาจอดเทียบที่หน้าบันไดบ้านไม้หลังใหญ่  ความเงียบสงัดที่เข้ามาแทนที่เสียงครางกระหึ่มของเครื่องยนต์  ทำให้คนที่หลับใหลมาตลอดทางเริ่มขยับตัว

“ตื่นได้แล้วแม่คุณ”  น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นข้างหู  ทำเอาปรางค์สะดุ้งสุดตัว  หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส  ความรู้สึกปวดเมื่อยลามไปทั่วแผ่นหลังและต้นคอจากการนั่งหลับในท่าเดิมมานานนับสิบชั่วโมง  เธอหันไปมองคนขับที่ตอนนี้เปิดประตูรถก้าวลงไปยืนรออยู่ด้านนอกแล้ว

“จะลงมาเอง หรือว่าต้องให้ฉันอุ้ม”  เขาก้มหน้าลงมาถามผ่านช่องประตูที่เปิดอ้า แววตาของเขาไม่ได้มีความล้อเล่นเจือปนอยู่เลย  ปรางค์รีบปลดเข็มขัดนิรภัยออกด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธอพาตัวเองก้าวลงจากรถ อากาศเย็นเยียบของช่วงเช้ามืดบนที่สูงปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนต้องยกมือขึ้นลูบต้นแขน กลิ่นไอดินและน้ำค้างยามเช้าสูดดมแล้วชวนให้สดชื่น  

แต่สำหรับปรางค์ มันกลับเป็นกลิ่นอายของสถานที่แปลกใหม่ที่ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอึดอัด สายตากลมโตกวาดมองไปรอบบริเวณบ้านเบื้องหน้าเป็นบ้านปีกไม้สนสไตล์ล็อกโฮมขนาดใหญ่ โครงสร้างไม้ท่อนซุงสีน้ำตาลเข้มดูโอ่อ่าทว่ากลมกลืนไปกับธรรมชาติ  รอบด้านเงียบสงบจนได้ยินเสียงนกร้องแว่วมาจากที่ไกลๆ

นักรบเดินไปเปิดท้ายรถ หยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กของเธอออกมาถือไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงสั่งให้เธอเดินตามเขาขึ้นไปบนบ้าน  ที่ระเบียงไม้หน้าประตูทางเข้า มีผู้หญิงสองคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว คนหนึ่งเป็นสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วม สีหน้าใจดี ท่าทางทะมัดทะแมง ส่วนอีกคนเป็นเด็กสาววัยรุ่นหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนบิดมือไปมาด้วยความตื่นเต้น

“ป้าพวง มะตูม... นี่ปรางค์” นั กรบเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะก้าวขึ้นบันได

 “เธอจะมาอยู่ที่นี่กับเรา... ดูแลเธอด้วย”

คำแนะนำตัวที่สั้นกระชับและคลุมเครือ ทำเอาปรางค์รู้สึกชาวาบไปทั้งหน้า  เธอรู้สถานะตัวเองดีว่าไม่ได้มาในฐานะแขก  หรือในฐานะคนรัก แต่เธอมาในฐานะ ‘สินค้า’ ที่เขาใช้เงินซื้อมา

หญิงสาวยกมือไหว้ผู้อาวุโสกว่าด้วยกิริยาอ่อนน้อม

 “สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะคุณปรางค์”  ป้าพวงรับไหว้พร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้ แววตาของหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยความเอ็นดูและประหลาดใจร้อยคน  เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เจ้านายหนุ่มพาผู้หญิงเข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้

“สวัสดีจ้ะ พี่ปรางค์สวยจังเลย”  มะตูมยกมือไหว้ตอบ รีบเอ่ยปากชมเปาะตามประสาเด็กช่างพูด

“เอาล่ะ ป้าพวงช่วยไปเตรียมอาหารเช้าตั้งโต๊ะให้ด้วยนะ ขออะไรร้อนๆ คล่องคอหน่อย ขับรถมาทั้งคืนฉันเพลีย”  นักรบหันไปสั่งแม่บ้านเก่าแก่

“ได้ค่ะคุณรบ อาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวป้าให้มะตูมไปตั้งโต๊ะรอเลยนะคะ”

“อืม... ฉันขอพาปรางค์ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาก่อน เดี๋ยวลงมา”

พูดจบ ชายหนุ่มก็หันมาคว้าข้อมือเล็กของปรางค์แล้วออกแรงดึงเบาๆ  ให้เธอเดินตามเขาเข้าไปในตัวบ้าน ภายในบ้านไม้สนถูกตกแต่งอย่างเรียบหรู กลิ่นหอมของไม้เนื้อแข็งลอยอวลอยู่ในอากาศ

 โถงรับแขกเพดานสูงเปิดโล่งเชื่อมต่อไปยังห้องรับประทานอาหารและห้องครัว นักรบไม่ได้พาเธอแวะดูส่วนไหนของบ้าน  เขาพาเธอเดินตรงไปยังบันไดไม้ที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นสอง  และตรงดิ่งไปยังห้องนอนที่อยู่ด้านในสุดของโถงทางเดิน

“แกร๊ก.!!”....ประตูไม้บานหนาถูกผลักเปิดออก  ปรางค์ก้าวเท้าตามแรงดึงของเขาเข้าไปด้านใน สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ตั้งอยู่กลางห้อง  ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มเรียบตึง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นทำจากไม้เนื้อแข็งสีเข้ม  ดีไซน์เรียบง่ายแต่ดุดัน บ่งบอกรสนิยมและความเป็นชายของเจ้าของห้องได้อย่างชัดเจน

นักรบปล่อยมือเธอ  วางกระเป๋าเดินทางลงที่มุมหนึ่งใกล้กับตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่  เขายกแขนขึ้นบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า  ก่อนจะหันมามองเด็กสาวที่ยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กลางห้องราวกับรูปปั้น

“นาย... พาฉันมาที่ห้องนี้ทำไม”  ปรางค์รวบรวมความกล้าเอ่ยถาม  แววตาของเธอสั่นระริกขณะกวาดมองไปรอบๆ ห้องที่ไม่มีวี่แววของเตียงเสริมหรือโซฟาที่พอจะใช้ซุกหัวนอนได้เลย

นักรบเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง  มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง 

“ห้องนี้แหละเหมาะแล้ว  เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะผู้หญิงของฉัน... จะแยกห้องทำไม”

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและไร้ความปรานี  ทำเอาปรางค์สูดลมหายใจสะดุด  หญิงสาวเผลอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ