ตอนที่  12 โบยบินสู่กรงทอง

เมื่อเวลาใกล้จะถึงสองทุ่ม  ปรางค์สะพายกระเป๋าใบเล็ก  หิ้วกระเป๋าเดินทางลงมาที่ชั้นล่าง วาสนาที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและซ่อนกระเป๋าเงินสิบล้านไว้ในที่ปลอดภัยแล้ว ออกมายืนรอส่งลูกสาวที่หน้าบ้าน  แสงไฟจากเสาร์ไฟฟ้าริมถนนสาดส่องให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของคนเป็นแม่

บรื้น...เสียงเครื่องยนต์รถยุโรปดังแว่วมาแต่ไกล  ก่อนที่รถสีดำสนิทคันเดิมจะแล่นเข้ามาจอดเทียบที่ริมรั้วตรงเวลาเป๊ะราวกับจับเวลา  ปรางค์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันไปสวมกอดมารดาเป็นครั้งสุดท้าย

“ดูแลตัวเองนะคะแม่ เข้มแข็งให้มากๆ อย่าให้ใครมารังแกเราได้อีก”

“ปรางค์ก็ต้องดูแลตัวเองนะลูก... อดทนนะลูกแม่ แม่จะรีบหาเงินไปไถ่ตัวลูกคืนมาให้เร็วที่สุด แม่สัญญา”  วาสนากอดตอบลูกสาวแน่นเป็นครั้งสุดท้าย

ปรางค์ผละออกจากอ้อมกอดมารดา  เธอเดินไปเปิดประตูรั้ว ในขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงก้าวลงมาจากตำแหน่งคนขับ  เขาสวมกางเกงยีนส์สีเข้มและเสื้อแจ็กเก็ตสีดำทับเสื้อยืดด้านใน ท่าทางสบายๆ แต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม  โครงหน้าคมคายและรูปร่างที่สูงใหญ่ราวกับนายแบบ ทำเอาวาสนาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ  นางไม่คิดว่าผู้ชายที่ยอมจ่ายเงินสิบล้านเพื่อซื้อลูกสาวนาง จะเป็นคนหนุ่มที่ดูดีและมีสง่าราศีถึงเพียงนี้

นักรบเดินอ้อมมารับกระเป๋าเดินทางจากมือของปรางค์โดยไม่พูดอะไร  เขาสอดสายตามองเข้าไปในบ้านเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีเงาของศัตรูอย่างเมธัส  หรือพวกอันธพาลคนไหนมาป้วนเปี้ยน

“คุณคะ...” วาสนาตัดสินใจเอ่ยขึ้น  สองมือพนมไหว้อย่างนอบน้อม

“ฝากดูแลยัยปรางค์ด้วยนะคะ  แกยังเด็ก อาจจะดื้อรั้นไปบ้าง  แต่แกเป็นเด็กดี... เมตตาลูกสาวฉันด้วยนะคะ”นักรบปรายตามองหญิงวัยกลางคนตรงหน้า  เขาพยักหน้ารับช้าๆ  น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นเรียบตึงแต่หนักแน่น

“ไม่ต้องห่วงครับ... ผมจะดูแลเธอเอง” คำว่า ‘ดูแล’ ของเขา ไม่ได้หมายถึงการทะนุถนอมประดุจเจ้าหญิง แต่หมายถึงการดูแลไม่ให้คลาดสายตา เพื่อไม่ให้หมากตัวสำคัญในเกมแก้แค้นนี้หลุดมือไปได้ต่างหาก

“ไปขึ้นรถได้แล้ว”  นักรบหันมาสั่งเด็กสาว ปรางค์หันไปยิ้มบางๆ ให้มารดา

“ปรางค์ไปก่อนนะคะแม่ แล้วจะหาโอกาสโทรหานะคะ”

เธอก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่เบาะซ้ายของรถ   ทันทีที่ประตูรถปิดลง  เสียงล็อกอัตโนมัติก็ทำงานราวกับเป็นการตอกลิ่มปิดตายกรงขัง  นักรบเดินกลับมาขึ้นรถประจำที่คนขับ เขาเข้าเกียร์และเหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไปสู่ความมืดมิดของยามค่ำคืนในทันที

วาสนายืนเกาะรั้วบ้าน มองตามไฟท้ายรถที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลพราก  นางได้แต่สวดมนต์ภาวนาในใจ  ขอให้ลูกสาวแคล้วคลาดจากอันตราย และขอให้ผู้ชายคนนั้นมีเมตตาต่อปรางค์อย่างที่รับปากไว้  ภายในห้องโดยสารที่เย็นเฉียบ  ปรางค์นั่งหดตัวลีบอยู่ตรงเบาะ  แสงไฟจากสองข้างทางสาดเข้ามากระทบเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มเป็นระยะ ทำให้เขาดูดุดันและลึกลับจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถามว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน

ความอ่อนเพลียจากการอดนอนมาทั้งคืน และความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวัน เริ่มเล่นงานจนเปลือกตาของหญิงสาวหนักอึ้ง ปรางค์พยายามฝืนถ่างตา แต่จังหวะการขับรถที่นิ่มนวลและแอร์เย็นฉ่ำก็กลายเป็นยานอนหลับชั้นดี  ในที่สุด สติสัมปชัญญะของเธอก็ดับวูบลง หญิงสาวเอนศีรษะพิงกระจกรถและผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย ทิ้งปัญหาและโลกแห่งความจริงเอาไว้เบื้องหลังชั่วคราว

นักรบละสายตาจากถนน หันมามองคนที่หลับใหลอยู่ข้างๆ ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอของเธอ บ่งบอกว่าเด็กสาวเหนื่อยล้ามามากเพียงใด เขาไม่ได้ปลุก หรือพูดจาถากถางอย่างที่ควรจะทำ ชายหนุ่มเพียงแค่ปรับอุณหภูมิแอร์ฝั่งของเธอให้ลมอ่อนลงเล็กน้อย แล้วหันกลับไปโฟกัสที่เส้นทางเบื้องหน้า

รถสปอร์ตคันหรูวิ่งฝ่าความมืดของค่ำคืน ออกจากตัวเมืองเชียงใหม่ มุ่งหน้าสู่เส้นทางสายยาวที่ทอดยาวสู่ภาคอีสาน เป้าหมายคือฟาร์มโคนมขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่กลางหุบเขาในอำเภอปากช่อง... สถานที่ที่กำลังจะกลายเป็นทั้งกรงขัง และจุดเริ่มต้นของความผูกพันที่หลีกเลี่ยงไม่ได้.

การเดินทางที่ยาวนานข้ามคืนสิ้นสุดลงเมื่อแสงสีเทาหม่นของรุ่งอรุณเริ่มจับขอบฟ้า รถยุโรปคันหรูแล่นผ่านซุ้มประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ เข้าสู่เขตพื้นที่ส่วนบุคคลที่กินอาณาบริเวณกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา   สองข้างทางเรียงรายไปด้วยต้นไม้ใหญ่และทุ่งหญ้าเขียวขจีที่ถูกปกคลุมด้วยสายหมอกบางๆ ของลุ่มเขาในอำเภอปากช่อง