Mag-log in"บอสครับ...เราได้ข่าวแล้วครับ"
คำตอบที่ได้รับในเช้าวันนี้ ทำให้ชายที่นอนนิ่งอยู่ตรงเก้าอี้พักผ่อน ดีดตัวลุกขึ้นมาทันที เขาปรี่เข้ามาหาคนรายงาน แล้วจับสองแขนของลูกน้องคนสนิท เขย่าอย่างลืมตัว
"เจอแล้วใช่ไหม? เจอคารินกับลูกแล้วใช่ไหม"
"ใจเย็น ๆ ครับบอส"
เขาหัวสั่นหัวคลอนไปหมดเมื่อถูกเขย่าแบบนั้น ลีโอนาโดสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างพยายามระงับอารมณ์ ก่อนจะปล่อยลูกน้องหนุ่มลงแต่โดยดี
"เล่ามา ว่าได้เรื่องอะไรบ้าง"
"คุณหนูกับคุณคารินถูกพวกมันจับพาไปที่เมืองไทยครับ ทั้งสองถูกจับแยกกัน"
ปิเอโรก้มหน้า เขาเหลือบมองเจ้านายแล้วค่อยถอยฉากออกมาอย่างนกรู้
"แล้ว?"
ใบหน้าคมเข้มแบบหนุ่มเม็กซิกันเลือดผสมนั่น ดูนิ่ง แต่ปิเอโรรู้ ว่าตอนนี้ใจของเจ้านายเขากำลังเดือดคลั่ก
"เราได้เบาะแสของคนทำแล้วครับนาย มันคือคนที่นายสงสัย"
"มันอยู่ไหน?"
น้ำเสียงของเขาฟังแล้วชวนให้ขนลุกยิ่งนัก ปิเอโรกลืนน้ำลาย พลางตอบเสียงสั่น
"อยู่ที่เมืองไทยครับ"
"จัดเครื่องบินส่วนตัวให้ฉันด่วน เราจะบินกลับเมืองไทย"
ลีโอนาโดสั่งเสียงเรียบ ปิเอโรรีบขยับทำตามนายสั่งทันที ร่างสูงเดินก้าวยาว ๆ ขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน แต่ก่อนที่เขาจะจับราวบันไดขึ้นไป ก็มีเสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นขัดเสียก่อน
"พี่จะไปไหนน่ะครับลีโอ เห็นลูกน้องวิ่งกันให้วุ่นวายไปหมด"
"พี่จะไปตามหาคารินกับเฟย่า"
"หืม? พี่จะไปตามหาผู้หญิงที่หนีตามชู้ไป กับเด็กที่ไม่ใช่ลูกของพี่อย่างนั้นหรือ"
คำพูดของน้องชายทำให้ลีโอนาโดขบกรามกรอด เขาค่อนข้างจะแน่ใจว่าสิ่งที่อิกนาซิโอพูดมาไม่ใช่เรื่องจริง แต่ก็แสร้งทำหน้าขึงขัง
"ใช่พี่จะไปตามมันมารับโทษ นาซิโอ"
"ไม่จำเป็นเลยนะพี่"
เขารีบว่า
"โทษน่ะ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องผมไปจัดการให้ ทั้งไอ้ชู้แล้วก็เมียสารเลวของพี่ รวมถึงเด็กนั่นด้วย"
"ไม่ต้อง นายอยู่ที่นี่จัดการงานของเราให้เรียบร้อยดีกว่า เรื่องสัมปทานน่ะ ยังไงก็จัดการให้ได้ก็แล้วกัน"
เขาว่า ก่อนจะเดินแกมวิ่งขึ้นไปชั้นสอง โดยทิ้งให้น้องชายมองตามด้วยสายตาคมกริบ เขาล้วงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง แล้วกดส่งข้อความถึงใครบางคนทันที
"เร็ว ๆ หน่อยนังจุ๋ม เราต้องรีบไปแล้ว"
เสียงห้วน ๆ ดังเร่งเร้า เคาะประตูห้องน้ำรัว ๆ ซ้้ำอีก ทำให้คนที่กำลังแต่งหน้าอยู่นึกขุ่น ตะโกนตอบกลับไปเสียงแหลม
"รอนิดหนึ่งสิพี่ยุทธ แหม...จะมารีบอะไรวันนี้"
"เอ่อ...วันนี้กูรีบ มึงน่ะรีบ ๆ เข้า โทรบอกผัวเก่ามึงหรือยังว่าจะเข้าไปเอาเด็กออกมา"
"โทรแล้ว"
เธอแอบแลบลิ้น เพราะยังไม่ได้โทรติดต่อไท เรื่องอะไรจะติดต่อไปก่อนละ โผล่ไปแบบนี้แล้วก็ฉกเด็กกลับมาเลยง่ายกว่า เธอกลัวว่าไทจะไม่ยอมคืนเด็กให้กับเธอ
"กูบอกให้มึงโยนทิ้งน้ำ สาระแนเอาไปฝากผัวเก่า"
ยุทธบ่นด่าเลยทันทีเมื่อเจอเธอเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ
"ก็ฉันทำไม่ลงนี่นา ไหนพี่บอกว่าไอ้คนจ้างมันเชื่อว่าเด็กตายแล้วยังไงล่ะ แล้วทำไมเราต้องวุ่นวายกลับไปเอาเด็กนั่นกลับไปคืนมันอีกล่ะ"
"กูไม่รู้โว้ย รู้แต่เค้าจะให้เราเอาเด็กกลับไป กูบอกว่าเด็กตายแล้ว มันบอกว่าตายก็ต้องขุดศพไปให้มัน แต่ถ้าเอาไปเป็นๆ มันจะให้เงินกูเพิ่มมาตั้งล้าน"
"วุ่นวายจริง"
จุ๋มบ่นอุบ เธอล้วงกระจกออกมาแล้วส่องดูสภาพของตนเอง อืม...ถึงจะแต่งหน้าในห้องมืด ๆ แต่เธอก็ยังสวย ยุทธมองเธอแล้วแอบเบ้ปาก นึกหมั่นไส้กับความรักสวยรักงามของคนที่คว้ามาเป็นเมีย อยากจะถีบให้สักทีที่เชื่องช้านัก"
"เร็วเข้า เดี๋ยวจะมืดค่ำ ต้องไปอีกไกลเลย"
"จ้ะ ๆ"
เธอรีบตามยุทธขึ้นรถ เขาขับรถค่อนข้างเร็วเพราะความเร่งรีบ หลังงานจบนึกว่าจะได้นอนกอดเงิน ที่ไหนได้ กลับต้องมาวุ่นวายซ้ำอีกเพราะคนจ้างดันเปลี่ยนใจอยากได้เด็กคืนเสียนี่
รถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแล่นตามหลังรถของพวกเขา ก่อนจะขึ้นแซง แล้วหักเลี้ยวตัดหน้าแบบกะทันหัน เล่นเอายุทธเบรกตัวโก่งจนรถเสียหลักหมุนคว้างกลางถนน
จุ๋มร้องกรี๊ดอย่างตกใจ รถสิบล้อคันหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็วสูง พุ่งปะทะรถที่เสียหลักของพวกเขา เกิดเสียงชนกันดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงระเบิดดังขึ้นจากอุบัติเหตุ“เฮ้ย!”“ไอ้เคน มึงได้ช่อดอกไม้เจ้าสาว ได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไปแน่ละมึง”ไทว่าเมื่อช่อดอกไม้งานแต่งถูกโยนมาตกตรงหัวเคนพอดี หนุ่ม ๆ ในงานหลายคนมองจ้องมายังเขาตาเป็นมัน เคนรีบโบกมือให้ มือหนึ่งถือช่อดอกไม้ไว้แล้วรีบพูดเสียงดังลั่น“โน้วววว โนววว ไอแอมไทยแลนด์แมน แมนนน วันฮัดเดรดดดดดด”คำพูดของเคนเรียกเสียงหัวเราะได้ครืนใหญ่ หญิงสาวรายหนึ่งในงานมองจ้องมายังเขาแล้วขยิบตาให้ เล่นเอาหัวใจ ไอ้เคนเต้นแทบไม่เป็นส่ำ“ลูกพี่ ลูกพี่ว่า กูเกิลทรานสเลทจะช่วยผมได้มะ”“หืม? ยังไง”“ผมชอบน้องเค้าอะ อิอิอิ เจ๊ดาสอนผมใช้โปรแกรมนี้เผื่อจะได้อัพเกรดภาษาอังกฤษ และภาษา อื่น ๆ ได้มาอีกนิดหน่อยมันแปลทุกภาษาได้หมดเลยนา”“มึงนี่”ไทอดขำไม่ได้กับความเจ้าชู้ของเคน ที่อะไรก็ไม่อาจจะเป็นอุปสรรคได้สักอย่าง“เอ้าลองดูว่ามึงจะทำสำเร็จไหม” “ผมศิษย์ขุนแผนนะเฮีย”เคนว่า“อย่าไปเสือกผ่าท้องเค้าเข้าละ” ไทว่าหน้าตาเฉย เล่นเอาเคนถึงกับชะงักกึก แล้วหันมาขมวดคิ้ว“อะไรนะเฮีย?”“ก็ถ้ามึงเป็นศิษย์ขุนแผน นอกจากเจ้าชู้ไปเรื่อยแล้ว มึงจะต้องเหี้ยมด้วย บางอย่างมึงก็ต้องเหี้ยม แบบ ตัด ม ม้าออก เพราะขุนแผนน่ะ ผ่าท้อ
สองปีต่อมา...ทะเลสาบโคโม่ ประเทศอิตาลีอากาศวันนี้สดใส เหมาะกับการล่องเรือชมทะเลสาบที่สวยเลื่องชื่อของอิตาลี ลีโอนาโดส่งตั๋วเครื่องบินให้กับไท ชลันดาและเคนให้มาเที่ยวที่อิตาลี พร้อมกับโอนเงินเป็นพ็อกเก็ตมันนี่ให้ด้วย เหมือนเป็นการมัดมือชกว่าห้ามปฏิเสธ พวกเขาทั้งสามคนเต็มใจมาเป็นอย่างยิ่ง เพราะจะได้มาเยี่ยมมู่น้อยของพวกเขา เด็กน้อยที่พวกเขารักนักหนา ตอนนี้มู่น้อยในวัยเกือบสามขวบ ฉลาด ซุกซน และน่ารักน่าเอ็นดูนัก เจ้าหล่อนกำลังอยู่บนคอของพี่เคน เพราะเคนให้ขี่คอ มู่น้อยหัวเราะร่าอวดฟันหลอของเจ้าหล่อนที่หายไปเพราะความซน มู่น้อยกลิ้งตกลงบันไดเมื่อวาน ทำเอาพวกผู้ใหญ่แทบจะหัวใจวาย เพราะความเร่งรีบมารับ พ่อไท แม่ดา และพี่เคนของเจ้าตัว ผลปรากฏว่าฟันหน้าที่โยกอยู่หลุดออกมาเพราะกระแทกเข้ากับขอบบันไดเต็มแรง“อีกกี่เดือนจะถึงกำหนดคลอดคะนี่”ชลันดาแตะท้องของคารินที่นูนพองออกมาเบา ๆ ตอนนี้สองสาวนอนเล่นบนเก้าอี้สานตัวโตตรงดาดฟ้าเรือ ส่วนหนุ่ม ๆ และมู่น้อยพากันไปตกปลา คารินยิ้มหวานส่งให้เธอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“อีกสองเดือนค่ะ จริง ๆ อยากจะไปคลอดที่ไทย จะได้ไปฉลองโรงแรมใหม่ที่สร้างเสร็จด
“ตามสบายล่ะ ใช้ห้องน้ำตรงโน้นก็ได้”เธอชี้มือบอก คอนโดของชลันดามีสองห้องนอน และหนึ่งห้องโถง ห้องครัวเล็ก ๆ ระเบียง กว้างขวางพอ ๆ กับห้องของเขา จึงใช้รับรองได้ทั้งคารินและมู่น้อย ตอนที่ทั้งสองมาพักอาศัยอยู่กับเธอระยะหนึ่งหลังเกิดเรื่อง“ครับ”ไทพยักหน้าก่อนจะหายไปตามทางที่เธอชี้ ชลันดาตะโกนตามหลังเขา“ฉันจะไปอาบน้ำนอนละนะ นายเสร็จแล้วก็ปิดประตูแล้วก็ล็อกห้องให้ด้วย จะนอนแล้ว”ว่าแล้วก็ผลุบหายเข้าห้องนอนของตนเองทันที พร้อมกับล็อกกลอนเสียด้วย เธอแอบเอียงหูฟังดูว่ามีเสียงตอบอะไรมาไหม ก็มีเพียงเสียงขานตอบของไทว่าครับ แล้วก็เงียบไปเลยตอนแรกเขาขอขึ้นมาบนห้อง ใจของชลันดาก็เต้นแปลก ๆ ก็แหงละเธอรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ ก็ตั้งแต่วันนั้น ก็คราวเดียวนั่นแหละ ที่เธอกับเขาสัมผัสกันชิดใกล้ถึงขนาดนั้น แล้วก็เพราะเรื่องของมู่น้อย ของคารินและลีโอนาโดที่พวกเธอช่วยเหลือ วุ่นวายกันขนาดนั้น เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีเวลาอยู่ลำพังก็ว่าได้ แล้วนี่...เขาจะยัง...คิดแล้วก็หน้าแดงเอง พลางสั่นหน้า อีตาเฮียไทยังคงมีหยอดเธอด้วยคำพูดบ้าง ด้วยสายตาบ้าง แต่ระยะห่างระหว่างกันก็ยังคงเท่าเดิม เขาไม่ได้มาล่วงล้ำก้ำ
หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดจบลงสองอาทิตย์ต่อมา“เจ๊ดา เจ๊ด้า” เสียงของคนเมาฟังอ้อแอ้ ลากยาวจนน่าสงสาร ชลันดาถอนใจเฮือก ทั้งขำ ทั้งเอ็นดูคนที่กำลังเมาจนคอพับคออ่อนอยู่ตรงหน้า เขาโบกนิ้วให้เธอไปมา แล้วเอ่ยเสียงออด“ขออีกขวด เอามาอีกข้วดดดด”“พอแล้วไอ้เคน ไป ๆ ไปนอน” ลูกพี่ว่า เขามองลูกน้องดื่มเบียร์ไปหลายขวด ส่วนตัวเอง...นั่งดื่มไวตามิลเป็นเพื่อน คนเมา“ฮือ ๆ คิดถึงมู่น้อยอ่า เฮีย ลูกพี้ เค้าคิดถึงมู่น้อย ฮือ ๆ ๆ”ตีโพยตีพายไป น้ำตาไหลไป ด้วยความอาลัยรักลูกสาวปลอม ๆ ของลูกพี่อย่างสุดหัวใจ “มึงนี่ อาการหนัก ตอนอกหักกูไม่เห็นมึงจะเป็นถึงขนาดนี้เลย” พูดถึงลูกสาวนอกไส้ คนเป็นลูกพี่เอง ก็อดใจสั่นขึ้นมา นิด ๆ ไม่ได้ มันหมาด มันสดเหลือเกิน เพราะแม่ตัวจ้อย เพิ่งจะบินไปอิตาลีเมื่อวานนี้เองลีโอนาโดจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว จึงมารับลูกและภรรยากลับไป เขาจูบลาแก้มยุ้ย ๆ นั่น แม่หนูจูบแก้มเขาตอบ น้ำลายเปียก ๆ ที่ทิ้งไว้บนแก้มสาก ยังประทับรอยอยู่ในใจจนถึงตอนนี้ชลันดาเองก็สูดลมหายใจเข้าแรง ฟังเกือบจะเป็นเสียงสะอื้น เธอพึมพำอุบอิบ บอกว่าจะไปทอดข้าวเกรียบมาแจกแขก ที่ตอนนี้เหลืออยู่สองโต๊ะ คือโต๊ะของ
“พี่ยังไม่ได้โดนจับไว้ให้นายเตรียมสร้างอุบัติเหตุหรอกนะ อิกนาซิโอ”ลีโอนาโดเอ่ยเสียงขรึม แววตาของเขาหม่นเศร้ายามมองตรงมายังน้องชาย ถึงจะคนละแม่ แต่อิกนาซิโอก็คือพี่น้อง ที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน“หึ!”อิกนาซิโอหน้าซีด แต่เขาก็คือเขา เมื่อจนแต้มด้วยหลักฐานทั้งหมด เขาก็เพียงเชิดหน้าและ...ท้าทาย“ในเมื่อพี่ก็รู้แล้วว่าผมก่อเรื่องทุกอย่างขึ้น พี่อยากจะทำอะไรผมก็ทำ ให้ไอ้ปิเอโรมันยิงผมเสียเลยสิ”“พี่จะไม่ทำอะไรนาย...นาซิโอ”เขาเอ่ย “แต่พี่จะให้คณะกรรมการจัดการกับนาย เรื่องของปู่และพ่อ”“อ้อ...ไม่เชือดเอง แต่ส่งผมให้คนอื่นทำแทนละสิ”อิกนาซิทำเสียงหมิ่น ‘คณะกรรมการ’ที่ว่าก็คือคนในแก๊งมาเฟียของปู่ ที่ก่อตั้งมานาน และขึ้นชื่อนักเรื่องความเหี้ยมโหด ถ้าเกิดการทรยศหักหลังกันเกิดขึ้น แน่นอนว่าบางทีเขาอาจจะเหลือเพียงแค่บางชิ้นส่วนเท่านั้นที่อยู่ในหลุม“ตกลงนายยอมรับว่าทั้งหมดคือฝีมือนายใช่ไหม?” “ใช่” เขายืดอก พร้อมกับเลิกคิ้วให้กับพี่ชาย “ผมทำเอง”“ทำไมนาซิโอ”ลีโอนาโออดถามไม่ได้ สองพี่น้องยืนเผชิญหน้ากัน โดยที่อิกนาซิโอยังคงถูกปืนจากปิเอโรจ่อไว้ พร้อมที่จะลั่นไก หากอีกฝ่ายถลันเข้า
ลีโอนาโดถามหาครัวกับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาทันทีเมื่อคล้อยหลังปิเอโรที่ขึ้นไปส่งชลันดาและไทที่ชั้นสอง “หิวหรือยังไงวะ”“ครับ” “หน้าใหม่หรือไม่เคยเห็น” “ครับ”เขาก้มหน้า หมอนั่นขมวดคิ้วแล้วหันไปยักคิ้วกับเพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ เป็นสัญญาณว่าเดี๋ยวจะเข้าไปรับเด็กใหม่สักหน่อยลีโอนาโดเดินเอื่อย ๆ เข้าไปตามทางที่ชายคนนั้นชี้บอก เขารู้ว่ามีคนตามมา และคอยระวังหลังเป็นอย่างดี เมื่อเขาเข้าไปในห้องครัวแล้ว ทางนั้นก็เริ่ม...รับน้องทันทีร่างสูงฉกวูบมาเบื้องหลังเขา และทำท่าจะคว้าเขาไว้ แต่ลีโอนาโดที่ระวังตัวอยู่แล้ว เขาเหวี่ยงกำปั้นใส่อีกฝ่ายทันทีพลั่ก กำปั้นนั้นโดนเข้าที่ครึ่งปากครึ่งจมูก จนอีกฝ่ายหนึ่งเซ ลีโอนาโดฉวยโอกาสนี้ที่จะน็อกอีกฝ่ายให้หลับไปด้วยการฟาดเท้าใส่ปลายคางหมอนั่นจัง ๆ เท่านั้นฝ่ายนั้นก็ล้มทั้งยืนลีโอนาโดหอบน้อย ๆ เขายืนตรง แล้วปรายตามองคนที่ตั้งจะมาเล่นงานเขา แต่กลับหมอบกระแตนอนฟุบไปแล้วเรียบร้อย การจะขึ้นมาเป็นหัวหน้ามาเฟีย มันทำให้เขาฝึกฝนทั้งศิลปะป้องกันตัว และรวมถึงฝึกการใช้อาวุธจนเชี่ยวชาญ เขาเคยสมัครเป็นทหารหน่วยลับรับใช้ชาติอยู่ถึงสองปี โดยอ้างหลอกกับ







