บทที่12

"ลูกพี่ ๆ แหม ๆ นี่แอบมีซัมติงอะไรกะเจ๊ดาหรือเปล่านั่นน่ะ"

เสียงเย้าหยอกของลูกน้อง ทำเอาคนเป็นลูกพี่หันขวับ พร้อมกับทำตาขวาง

"อะไรของมึง ติ้งต้องอะไรของมึงไอ้เคน"

"ก็ซัมติง แปลว่า...ว่า...แอบไปจกอะไรกับเจ๊ดาหรือเปล่าหะ! ตอนผมไม่อยู่อะ ตาดำปื๋อทั้งคู่เลย อิอิ ลักษณะนี้เหมือนคนอดหลับอดนอน"

"เดี๋ยวจะโดนตืบ ใครจะไปมีเวลาจีบกัน ลูกสาวกูเป็นนักร้องกลับชาติมาเกิดรึเปล่าก็ไม่รู้ ลุกขึ้นมา เวลาเดิม สองคืนติด ทั้งกูทั้งเค้า แทบไม่ได้นอน มึงมาคืนนี้ มาเฝ้าลูกสาวกูเลย ไอ้เคน เพราะร้านของเจ๊ดาเปิดละ เค้ามาช่วยกูดูลูกแค่ตอนเช้าถึงบ่าย นอกนั้นเค้าก็ต้องทำงานเค้า"

ลูกพี่ว่า แล้วขยับขาเหมือนจะเตะเอาจริง ๆ ทำเอาคนปากดีกระโดดโหยง ก่อนจะหัวเราะร่วน

"เอ้า ก็ปล่อยให้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง ช่วยกันเลี้ยงมู่น้อย ผมก็นึกว่าจะอินว่าเป็นพ่อแม่ลูก ฮี่ ๆ"

"ใครจะไปกล้าคิดแบบนั้น กับยัยเจ๊ดานั่นล่ะ"

ไทว่า

ใช่...ใครจะไปกล้าคิดกัน...เจ้าหล่อนดูแล้ว...เป็นแม่ที่ดีได้ แถมเป็นคนเก่ง ขยัน คล่องแคล่ว หน้าตาก็...เห็นชัด ๆ แล้วละว่าไม่ได้ขี้ริ้ว น่ารักน่ามองมากเสียด้วย

นั่นสิหว่า...ใครจะไปกล้าคิด ก็เจ้าหล่อนดีออกจะขนาดนั้น...เขาชักจะรู้สึกว่าตัวเองเหมือนสีดำ หล่อนเป็นสีขาว ไม่อยากจะพาตัวเองให้ไปเปื้อนให้หล่อนเลอะเทอะ

เขาย่นจมูกน้อย ๆ หน้าเป็นสีเรื่อขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ลูกน้องที่แอบสังเกตอาการของลูกพี่แอบอมยิ้ม แล้วกระแอม

"แนะ ๆ มีเผลอคิดละสิเฮีย"

"โอ๊ย...มึงนี่ พูดเยอะ พูดมาก ไป ๆ ไปทำงานกัน ไม่ได้ไปเก็บมาหลายวัน ลูกค้าบางเจ้าแกล้งมึนใส่กู ไม่โอนมาดื้อ ๆ ก็มี ป่านนี้หนีกันหมดละ เจ๊งกันหมดละเดือนนี้"

"แวะร้านเจ๊ดาแป๊บนะ ผมอยากหอมมู่น้อยก่อนไปทำงานอะ"

เคนว่า ลูกพี่มองลูกน้องเหมือนจะค้อน แต่ก็ค้อนไม่เป็น เลยได้แต่ทำตาขวาง ๆ ใส่อย่างหมั่นไส้ เขาและเคนพากัน        ขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากคอนโด เป้าหมายแรกคือไปที่ร้านของ    เจ๊ดา หล่อนพามู่น้อยไปด้วยตั้งแต่เช้า เพราะตกลงกันแล้วว่าจะช่วยเลี้ยงให้ในช่วงเช้าถึงบ่ายระหว่างเขาไปทำงาน นอกนั้นก็ต้องให้เคนกับไทผลัดกันดูแลแม่ตัวน้อย จนกว่าจะหาพี่เลี้ยงถาวรได้อีกสักคน ถ้าเกิดว่าไทกับลูกน้องดูแลมู่น้อยไม่ไหวจริง ๆ

"เจ๊ดาาา"

เคนแหกปากเรียกหล่อนทันทีเมื่อถึงหน้าร้าน ชลันดาอุ้มแม่ตัวเล็กในอ้อมแขน ควบคุมดูแลให้ลูกน้องทำงาน ดูเหมือนว่าเสียงแหว ๆ ของหล่อนจะลดลงเยอะ ตั้งแต่รับเลี้ยงเด็กน้อย

"หืม?"

หล่อนหันขวับมาทางต้นเสียง ไทที่เดินตามหลังลูกน้องมา แอบมองหน้าใสเนียนนั่น แล้วคิดในใจว่าเขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าเจ๊ดาอายุเท่าไหร่แน่ เขาอยากรู้เรื่องหลาย ๆ เรื่องเกี่ยวกับตัวเธอ 

เอ...

จะอยากรู้ไปทำไมกันหว่าไอ้ไท?

"ผมมาหอมลูกสาว"

เคนว่า แล้วปรี่เข้าไปหาเด็กน้อย ที่จำเขาได้แล้ว         แม่ตัวน้อยทำเสียงในลำคอ พลางกับขยับแขนขาจะไปหาเคน ชลันดายังไม่ส่งให้ทันที หล่อนหรี่ตามองกวาดเคนก่อนด้วยสายตาสำรวจตรวจตรา จนคนถูกมองกะพริบตาปริบ ๆ

"มองทำไมเจ๊"

"อาบน้ำหรือยัง?"

"อาบแล้ว"

"เสื้อผ้านี่ใส่ซ้ำหรือว่าตัวใหม่?"

คำถามนั้นทำให้เคนถึงกับหัวเราะพรืด เพราะพอจะรู้ละว่า ทำไมเจ๊ดาถึงไม่ยอมให้เขากอดฟัดแม่สาวน้อยตัวกลมสักที

"โธ่เจ๊ดา ผมสะอาดพอน่า อาบน้ำแล้วเข้าส้วมก็ล้างมือแล้วคร้าบ ขอกอดลูกสาวลูกพี่หน่อย คิดถึง ๆ"

"เอ้า..."

ชลันดารู้สึกเหมือนกันว่าตัวเองชักจะเยอะ เลยส่งตัวน้อยให้แต่โดยดี ไทที่ปล่อยให้ลูกน้องฟัดแม่ตัวเล็ก ส่วนตัวเขาค่อย ๆ เดินมาใกล้กับชลันดาแล้วกระแอมเบา ๆ

"จะเอาอะไรพิเศษหรือเปล่า? ผมจะได้ซื้อมาให้เจ๊กับลูก"

"ไม่เอา เออ...แพมเพิสเหมือนจะหมดแล้วนะ นายซื้อมาเพิ่มอีกก็ดี แล้ว...มหาหิงส์ เมื่อคืนนายเหยียบมันจนขวดแตก ซื้อมาด้วยละ จะได้ทาพุงให้มู่น้อย"

"ทายังไงก็ร้องอยู่ดี"

เขาบ่นเบา ๆ พร้อมกับปิดปากหาว

"เจ๊...คืนนี้มาช่วยกันหน่อยสิ นะ นะ นะ"

เขาว่าเสียงทุ้มนั้นเหมือนจะอ้อนกลายๆ ชลันดามองหน้าคนพูด พลางกระแอม

"ฉันต้องดูร้านสิ"

"มู่น้อย...ได้เวลามาตามนัด ร้องตอนร้านเจ๊ปิดพอดี...ผมกับไอ้เคน กลัวเอาไม่อยู่ เมื่อคืนอะ พอเจ๊ดาอุ้ม มู่น้อยหลับไวขึ้นเยอะเลยนา"

"แน่ะ..."

เธอทำตาดุ ๆ ใส่เขา ไททำท่าเหมือนจะยกมือไหว้เธอ

"ห้ามจะมาไหว้ฉันนะ ตาบ้า!"

เธอรีบดุเขาเสียงแหว ซึ่งพอมู่น้อยได้ยินเสียงคีย์นี้ของเธอ ก็ทำท่าจะเบะปาก ทำให้ชลันดารีบลดคีย์เสียงลงทันที

"โอ๊ย...งานที่ร้านเยอะแยะ ฉันจะปลีกเวลาไปยังไงล่ะ"

"ผมมาช่วยที่ร้านเจ๊ก็ได้ ส่วนเจ๊ดูลูกให้ผม สลับกัน ช่วยเหลือกัน จนกว่าอาการนี้จะหาย นะเจ๊ดา นะ นะ นะ"

"จริง ๆ นะเจ๊ดา อ้อมอกของแม่ยังไงเด็กก็รู้สึกดีกว่าอกแข็ง ๆ อกมีขนอย่างพวกผมอะ"

เคนส่งเสียงแทรกมาอีกคน ทำให้ชลันดาค้อนขวับ

"ฉันไม่ใช่แม่ของมู่น้อยนะยะ"

"อิ อิ"

เคนเพียงยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วรีบทำทีเป็นก้มลงมองตัวน้อยในอ้อมกอด แต่แอบมองทั้งชลันดาและไท เจ๊ดาหน้าใสดูเด็กตลอดกาลน่ะ ไม่ผิดปรกติ แต่คนที่หูตาแปลก ๆ ไปน่ะ ลูกพี่เขาแน่นอนละ ดูตาเยิ้ม ๆ ยังไงพิกล ขนาดตาบวมขอบตาดำ ยังแอบเห็นว่ามองชลันดาตาหวานเลย

"ก็ถือว่าเป็นก็ได้"

เสียงทุ้มว่า คนพูดอาจจะไม่คิดอะไร แต่คนฟังดันแก้มแดงขึ้นมานิด ๆ เธอทำหน้านิ่ง แล้วเอ่ยเสียงห้วนแต่ลดลงให้เบา

"เออ ๆ ๆ ก็ได้ แต่นายต้องมาช่วยฉันด้วยละ ฉันจะช่วยดูลูกนายให้ไหน ๆ ก็นอนดึกอยู่ละ กล่อมมู่น้อยแค่แป๊บเดียว พอไหว"

"แล้วเจ๊จะเอาอะไรเพิ่มหรือเปล่า ผมจะได้ซื้อมาให้นอกจากแพมเพิสกับมหาหิงส์"

ไทถามอีกหน

"ลูกพี่เห็นอะไรน่าเอามาฝากแม่เลี้ยงของลูก ก็เอามาเหอะ"

คนตอบดันเป็นเคน ที่ทั้งไทและชลันดาได้ยินแล้วพากันรู้สึกแปลก ๆ และเสหลบตากันไปมา เคนส่งมู่น้อยคืนให้กับ   ชลันดา ไทโวยขึ้นมาเบา ๆ

"กูยังไม่ได้หอมลาลูกเลย เอาไปคืนเสียละ"

ว่าแล้วก็เขยิบเข้าไปใกล้ชลันดา ใกล้มาก จนเธอได้กลิ่นสบู่จากเขา ส่วนเขาได้กลิ่นหอมจาง ๆ และกลิ่นเด็ก

ไม่พูดพล่ามมากความ ไทก้มลงหอมเจ้าตัวเล็ก ที่อยู่บนบ่าของชลันดาฟอดใหญ่ แม่ตัวจ้อยหัวเราะเพราะโดนไรหนวดพ่อถูแก้มเอา มันเฉียดใกล้หน้าของคนอุ้ม จนชลันดาสะดุ้งแล้วหน้าแดงเถือกขึ้นทันที

ไทเอ่ยลาเธอและมู่น้อยก่อนจะหันมาชวนเคน ที่มีสีหน้ายิ้มระรื่นพิกลกับอาการของลูกพี่และ    ชลันดา

"ลูกพี่"

เคนชวนคุยเมื่อรถติดไฟแดง

"หืม?"

ตาของไทมองดูไฟจราจรตรงหน้า หูก็ฟังว่าลูกน้องจะพูดว่าอะไร

"เจ๊ดาน่ารักเนาะ ใครได้ไปเป็นเมีย คงจะดี๊ดี"

"อืม"

ลูกพี่ขานตอบสั้น ๆ ใจก็ชักจะคิดคล้อยตามไปด้วยนิด ๆ

"คนไม่กล้าจีบเพราะเจ๊ดาดุ ด่าเก่ง แต่ผมว่าเจ๊ดาแกล้งทำเป็นเสือไปงั้นแหละลูกพี่ ถ้าใครปราบเสือได้อะนะ อื้อหือ...จะได้แมวน้อย ๆ น่ารัก ๆ เลยละ"

"มึงนี่ชักจะพูดจาเลอะเทอะ ฟังไม่รู้เรื่อง"

ไทแกล้งว่า แต่จริง ๆ เขาก็ตีความออกละ ว่าลูกน้องหมายความว่ายังไง

แม่เสือที่สู้งาน ทำงานหนัก หล่อนมีอำนาจ กล้าได้กล้าเสีย ลุยแหลกแน่นอนถ้าใครมาแตะมายุ่งเข้า ดูจากหลาย ๆ วีรกรรมของเจ้าหล่อนได้

แมว...

เอ...

ชลันดายามหยอกแหย่มู่น้อย และเสียงอ่อนโยนหวาน ๆ ที่พูดกับลูกสาวของเขา ถ้าเปลี่ยนจากลูกสาวเขาแล้วเป็นเขาล่ะ?

"จีบเหอะลูกพี่"

ลูกน้องยังไม่วายยุ หากไทคำรามเบาๆ แล้วสบถด่าเสียยกหนึ่ง ลูกน้องเลยหยุดพูดก่อนชั่่วคราว เดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่

สองหนุ่มตะเวนเก็บเงิน ไปจนถึงช่วงบ่าย ก็แวะกินส้มตำกับแม่ค้าขาประจำ ที่กู้เงินไทอยู่เช่นกัน ป้าแกแอบสะดุ้งโหยงเมื่อไทกับเคนไปถึงหน้าร้าน เพราะขาดส่งไปสามวัน แต่ไทยิ้มให้และสั่งอาหาร ไม่ได้ทวงต้นทวงดอกอะไร ทำเอาป้าถึงกับเอามือทาบอกอย่างโล่งใจ เพราะแกดันเอาไปเจ๊งหวยไปหลายพัน จนไม่มีเงินส่งให้เจ้าหนี้

"ตำมาเด็ด ๆ นะป้า เอาแบบว่าแซ่บลืมตายเลย ปลาดุกย่างด้วย ลูกพี่เอาเป็นลาบปลาดุกดีกว่าไหม?"

เขาหันมาถามไท ชายหนุ่มพยักหน้า 

"อืม...เอาสิ...เอ...เราต้องไปซื้ออะไรกันบ้างนะที่เจ๊ดาสั่ง เค้าสั่งกูมาสองอย่างใช่มะ"

"แพมเพิสกับมหาหิงส์ แวะซื้อตรงเซเว่นก็ได้ หรือจะตรงแม็คโครก็ได้"

สองหนุ่มยังไม่ได้ทำงานของตนด้วยการทวงเงิน ป้าจึงทำสุดฝีมือเผื่อว่าอิ่มแล้วจะอารมณ์ดี มีการแถมลาบหมู และอ่อมเนื้อใส่ถุงมาวางให้ด้วย พร้อมกับทำตาปริบ ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อน ๆ เมื่อสองหนุ่มอิ่มอาหารแล้ว

"พ่อไท ขอแบบว่าเลื่อนไปนิ้ดได้ไหม ป้าขอจ่ายแค่สองวันก่อน แหะ ๆ เลขเจ้าพ่อปากทอง ทำเอาหมดตูดเลย"

"อีกละ"

คนบ่นเป็นเคน แล้วหันไปมองหน้าลูกพี่ ไทพยักหน้ารับ เพราะแกเป็นลูกค้าเก่าแก่ ส่งเลตบ้างอะไรบ้าง แต่ก็ไม่เคยหนี และกู้กันมานาน

"ได้ ๆ จ่ายผมมาห้าร้อยก่อนก็ได้วันนี้ เอ่อ ไม่ต้องคิดรวมค่าข้าวนะ ของนี่ก็ไม่ต้องแถมมา คิดเงินไป"

ป้าแม่ค้ายิ้มกว้างเลยละ ก่อนจะคิดค่าอาหาร

"ขอบใจมากพ่อ นี่ว่าจะปิดแล้วขอกู้ใหม่อีกสี่ห้าวันนี่ละ เปิดเทอมอีหนูพอดี ต้องใช้เงิน"

"ป้าเจ๊งหวยไปเท่าไหร่ล่ะ"

เคนถามลอย ๆ

"ห้าพัน"

คำตอบของแกทำเอาเคนกับลูกพี่มองตากัน

นี่ถ้าแกไม่ซื้อหวย แกก็หมดหนี้เอาเลยละนั่น ไทกระแอมขณะที่รับเงินมาจากแกใส่กระเป๋าแล้วรูดซิป

"วันหลังก็เล่นเบา ๆ หน่อยสิป้า เล่นทีละสิบยี่สิบก็พอ"

"แหม...เลขมันเด็ด ถูกทีก็รวยเลย งวดก่อนแกให้แม่น คนในซอยนี่ถูกไปห้าแสนแนะ"

แกบ่นออด ๆ การพนันขันต่อ และการเสี่ยงโชค ดูเหมือนจะแทรกซึมอยู่กับสังคมไทยมานานนักหนา จนแซะแงะไม่ออก บางคนเล่นเอาสนุก แต่บางคนก็จริงจังจนเกินไป จนเกิดการรวนของระบบการใช้เงินใช้ชีวิต

"แล้วป้าถูกไหมล่ะนั่น"

เคนว่า พ่อของเขาก็ชอบเล่นการพนันเล่นหวย เรียกได้ว่าเล่นจนหมดตัว แถมไม่พอเที่ยวไปกู้หนี้ยืมสินไปทั่ว วันหนึ่งโกงเงินเจ้ามือเลยโดนเจ้ามือตามยิงจนตาย ก็เลยฝังใจว่าเกลียดของพวกนี้ถึงเขาจะเกิดในสลัม เกเรไปบ้าง แต่การพนันสำหรับเคน ชายหนุ่มลาขาดไม่เอาเลยจริง

"ก็...ก็หวังจะรวยเอาเงินมาใช้หนี้พ่อไทไงล่ะจ๊ะ"

ประโยคหลังหยอดเสียงหวาน พร้อมกับมองหน้าไท

"อย่าลืมนะ อีกสี่ห้าวันป้าจะขอกู้ใหม่สักหมื่น เปิดเทอมลูกแล้วต้องใช้เงินเยอะ"

"ผมให้ป้ากู้ได้ หลังจากปิดล้มยอดแล้ว"

ไทว่าเสียงขรึม ป้าแทบจะร้องไชโย แต่ประโยคต่อมาเล่นเอาแกกะพริบตาปริบๆ

"แต่มีข้อแม้เพิ่มเติมนิดหน่อย ว่าป้าห้ามเล่นหวยเกินห้าร้อยนะงวดหน้า ถ้าผมรู้ผมจะไม่ให้ล้มไม่ให้กู้ใหม่"

"เอ้า..."

แกทำเสียงสูง ดูเหมือนจะไม่พอใจนัก แต่ก็ถอนใจและพยักหน้า

"เออๆ ตามนั้น ๆ แหม กฎอะไรของแกกันนะ"

ลูกพี่ลูกน้องมองตาและยักคิ้วให้กัน ระหว่างที่กำลังจะขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์นั้นก็มีเสียงเรียกทักดังขึ้นก่อน

"เฮีย เฮียไท"

"อ้าว...น้องแยมนึกว่าใคร"

คนทักตอบคือเคน ที่มองสาวสุดเซ็กซี่ตรงหน้าตาวาว แต่เจ้าหล่อนดูสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ตาก็บวม ๆ เหมือนกับคนร้องไห้มา

"ว่าไงแยม"

หล่อนเอาผ้าเช็ดหน้าที่ถือติดมาด้วยเช็ดน้ำตาน้ำมูกที่เริ่มไหลออกมา เคนกระแอมเมื่อสาวไม่สนเพื่อเรียกร้องความสนใจ ก่อนจะเอ่ยทัก

"อกหักเหรอจ๊ะน้องแยม"

หล่อนทำตาดุ ๆ ส่งให้กับเคน แล้วพูดกับไทเสียงเครือ

"เฮียรู้ไหมนังจุ๋มมันตายแล้ว พวกฉันเพิ่งรู้ข่าวกันเมื่อคืน กะว่าจะโทรบอกเฮียอยู่ เพราะเมื่อก่อนเฮียกับมันก็เคยเป็นแฟนกัน"

"หา!"