บทที่14

ระยะทางระหว่าง กรุงเทพฯ –อยุธยา อยู่ไม่ไกลกันนัก เมื่อได้โลเคชั่นมาแล้วเรียบร้อยจากเพื่อนของจุ๋ม ไทก็วางแผนการเดินทางคร่าว ๆ กับชลันดา ว่าจะออกจากกรุงเทพฯกันกี่โมง อยากไปกลับไม่อยากจะไปนอนค้างคืนเพราะเขามีงานต่อวันพรุ่งนี้ แล้วอีกอย่างคือเกรงใจชลันดาที่หล่อนดูจะเป็นห่วงร้านเพราะไม่เคยทิ้งไปไหนเท่าไหร่ สั่งลูกน้องแล้วสั่งลูกน้องอีกกว่าจะออกมาได้

"เราจะไปฟังสวดแล้วก็กลับใช่ไหม?"

เธอเอ่ยถามเขา เมื่อวางสายแล้วจากแป้งจันทร์พลางก้มลงดูคนในอ้อมแขนที่กำลังเคลิ้มหลับ เธอค่อยวางมู่น้อยลงในคาร์ซีทแล้วรัดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย ยัยตัวจ้อยหลับปุ๋ยไปเลยทันที ไทเริ่มเคลื่อนรถออก เขาขับรถไม่เร็วนักเพราะพาคนสำคัญมาด้วย นี่ก็เป็นอีกอย่างที่เปลี่ยนไปของเขาสินะ ตั้งแต่มีมู่น้อย

"ครับ รีบไปรีบกลับก็แล้วกัน ผมแค่อยากให้มู่น้อยเค้าไปไหว้แม่ของเค้าสักหน"

ไทมีสีหน้าเศร้าไปนิด ๆ เมื่อเอ่ยถึงอดีตคนเคยเป็นแฟนกันระยะหนึ่ง ถึงจะไม่ได้รักปักใจผูกพันอะไรมาก แต่อย่างน้อยก็เคยมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน อีกอย่างเขาสงสารมู่น้อยนัก ที่ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่ยังไม่รู้เรื่องราวอะไร เขาเองมาจากครอบครัวที่พร้อมหน้า มาคิดถึงว่าลูกสาวมีแต่เขาไม่มีแม่ ใจของไทก็ให้หมองหม่นนัก

"มู่น้อยไม่เป็นไรหรอก"

ชลันดาเอ่ยเปรย เมื่อลอบสังเกตเห็นใบหน้าของเขา ไทปรายตามาทางเธอนิดหนึ่ง เสียงนั้นยังคงเอ่ยต่อ เหมือนเข้ามานั่งในใจเขา

"ลูกสาวนายถึงจะขาดแม่ แต่ฉันเชื่อว่าเค้าจะไม่ขาดอะไรหรอก คนรักมู่น้อยเยอะ พวกเราช่วยกันเลี้ยงเค้าขนาดนี้ มีทั้งพ่อจริง พ่อเลี้ยง อย่างนายเคนไง แล้วก็ฉันด้วย"

คนพูดเจตนาปลอบ แต่คนฟังฟังแล้วสะดุดใจน้อย ๆ เขาหันมายิ้มให้กับเธอ นัยน์ตาคมกริบมองใบหน้าเนียน ๆ นั่นด้วยสายตาแพรวพราวโดยที่เจ้าตัวคุมไม่อยู่

"จริงอย่างที่เจ๊ดาพูดนะ มู่น้อยมีพ่อเลี้ยงอีกคนคือไอ้เคน แล้วมีแม่...คือเจ๊"

ฟังแล้วหนนี้คนทะแม่ง ๆ หูคือชลันดา หล่อนเห็นสายตานั้นของไทเข้า ก็รีบเมินหลบไปทางอื่น

เอ..พักหลังอีตานี่พูดจาแปลก ๆ ฟังแล้วชวนเขินบอกไม่ถูก เขาดูเป็นคนเรื่อย ๆ ก็จริง ไม่ได้ดูเจ้าชู้โผงผางเหมือนลูกน้อง แต่ก็เห็นมีสาวข้างกายอยู่บ้าง คนแอบชอบไทก็มีเยอะ บางคนทีเล่นทีจริง บางคนก็รุกเอาจริงเอาจัง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยโปรยเสน่ห์มากนัก ไทแค่ยิ้ม ๆ หัวเราะบ้างเวลาโดนจีบ เธอไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะเป็นคนช่างพูด มารู้ก็ตอนที่มาดูแลมู่น้อยด้วยกันนี่แหละ

"เอ่อ...จริงสิ เรื่องที่เจ๊ดาเคยบอกว่ามีเพื่อนทำงานที่จะช่วยเรื่องที่ผมอยากจะจดทะเบียนรับมู่น้อยเป็นลูกสาวอย่างถูกต้องได้ใช่ไหม"

"อืม..."

หลังจากเงียบกันไปนาน บรรยากาศในรถตกอยู่ในความสงบ มีเพียงเสียงหายใจเบา ๆ ของมู่น้อย และเสียงเพลงที่เปิดคลอไว้เบา ๆ ไทก็เริ่มพูดขึ้นมา

"เมื่อวานไอ้เคนมันเอาชื่อที่ให้หลวงพ่อตั้งไว้ให้มาให้ผมเลือก"

ไทว่า

"เจ๊ช่วยผมเลือกหน่อยสิว่าให้มู่น้อยชื่อจริงชื่ออะไรดี"

"ทำไมจะต้องเป็นฉันด้วยล่ะ"

ดูเหมือนตานี่จะชอบชักให้เธอไปมีส่วนร่วมกับลูกสาวของเขามากขึ้นทุกทีแหะ แต่เธอก็รู้สึกดีที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของ  แม่สาวน้อยหน้าตาน่าเอ็นดู ที่มีชะตาชีวิตน่าสงสารตั้งแต่แบเบาะ

ดีที่มีพ่อเป็นไท...ที่ดูแล้วจะรักเอ็นดูแม่ตัวน้อยเอาเสียมาก ๆ เธอเพิ่งจะรู้ว่าแม่เด็กเป็นใครชัดเจน ก็จากข่าวการตายของหล่อนนี่แหละ เธอลอบหันไปมองหน้าของเด็กน้อย...หน้าตาเป็นลูกครึ่งผสมขนาดนั้น ดูแล้วไม่น่าจะใช่ลูกจริง ๆ ของไทเสียด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังยินดีและเต็มใจที่จะรับเด็กน้อยเป็นลูกตน

ความรับผิดชอบขนาดนี้...กับฐานะที่ไม่ได้ว่าร่ำรวยจนเหลือเฟือ ไหนจะความรักและเอ็นดูต่อเด็กน้อยราวกับลูกแท้ ๆ ที่เธอเห็นเขากระทำต่อมู่น้อย มันทำให้เธอรู้สึกทึ่งและเริ่มที่จะ...ชอบนิสัยใจคอของเขา

"ให้เจ๊ดาเลือก เจ๊ดาเป็นผู้หญิงไง"

เขาว่า

ตายังคงมองการจราจรตรงหน้า ฟังแล้วเหมือนไม่เกี่ยวสักเท่าไหร่ แต่ชลันดาก็ยินดีที่จะได้เลือกชื่อจริงให้แม่ตัวน้อย

"มีชื่ออะไรบ้างล่ะ แล้ว...จริง  ๆ จะต้องรู้วันเกิดลูกหรือเปล่า ฉันเคยรู้มาว่าตั้งชื่อเด็กจะต้องดูทักษา กาลกิณีอะไรเทือก ๆ นี้"

"มู่น้อยน่ะเป็นเด็กพิเศษ"

เขาว่า พร้อมกับยิ้มอ่อนโยน

"เด็กคนนี้ไม่มีกาลกิณีอะไรแผ้วพานหรอกเจ๊ เขามาเป็นลูกผม มาเป็นสิ่งมงคลในชีวิตของผม จริง ๆ วันเกิดของเขาถ้าจะแจ้งในใบเอกสาร ผมกะว่าจะแจ้งให้เกิดวันเดียวกับผมนี่ละ เป็นฤกษ์เกิดใหม่ให้ลูก"

"วันเดียวกับนาย?" 

"ผมเกิดวันพฤหัส"

เขาว่า

“ก็ให้มู่น้อยเกิดวันเดียวกับผมก็แล้วกัน จริง ๆ อยากจะให้เกิดเดือนเดียวกันไปด้วยเลยแต่ก็คงจะลำบาก"

ชลันดาอมยิ้มทั้งที่จริง ๆ ปรกติแล้วเธอก็จะต้องหันไปแว้ดใส่เขาว่าทำอะไรมักง่ายแต่หนนี้เธอไม่ว่าสักคำ ไทแอบหันมองหน้าเธอ แล้วจึงเอ่ยชื่อที่หลวงพ่อฝากมากับเคน พลางเอ่ยสำทับ

"จริง ๆ แล้วผมว่าเพราะหลายชื่อนะ แต่ผมอยากได้ชื่อเรียกง่าย ๆ"

"ขวัญใจ"

จู่ ๆ ชลันดาก็คิดชื่อนี้ได้มา มันเป็นชื่อง่าย ๆ ไม่ต้องหาความหมายอะไรให้มากมาย เพราะตรงตัวฟังแล้วได้คำแปลเลยทันที

"ขวัญใจ?" 

"อืม...เชยไปไหมอะ แต่ฉันคิดว่าชื่อนี้เหมาะกับลูกนายนะ"

ชลันดาว่า ไทพยักหน้าในทันที

"ผมก็ชอบชื่อนี้นะ ขวัญใจ"

"เขาเป็นขวัญใจของทุกคน มีเสน่ห์ น่ารักน่าเอ็นดู ต่อไปก็ขอให้มู่น้อยของเรา มีแต่คนรัก ไม่มีคนปองร้าย"

ชลันดาหันไปมองแม่ตัวเล็ก เอื้อมมือลูบเท้าของมู่น้อยเบา ๆ เหมือนจะให้พร ไทมองอาการนั้นด้วยหัวใจเต็มตื้น เขาแอบมองเสี้ยวหน้าหวาน ๆ ของชลันดายามเจ้าตัวเผลอ

จีบเลยลูกพี่...

แน่ะ...

จู่ ๆ คำยุของลูกน้องก็แวบเข้ามาในสมอง

เขาแวะเติมน้ำมันที่ปั๊ม เมื่อออกมาตามเส้นทางได้สักครู่ และกำลังใกล้จะถึงวัดที่จัดงาน ชลันดาอุ้มมู่น้อยลงมายืดเส้นยืดสาย เขาชวนเธอรับประทานอาหารเย็น เพราะเกือบจะสองทุ่มแล้วตอนนี้

"เอ้า ฝากลูกสาวนายแป๊บหนึ่ง ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ"

เขาอ้าแขนรับเด็กน้อย พลางจุ๊บเหม่งเบา ๆ มู่น้อยหัวเราะคิกคัก อย่างอารมณ์ดีเพราะนอนไปแล้วตื่นหนึ่ง เขาพา  มู่น้อยออกมาจากร้าน เพื่อรอชลันดาที่เดินไปเข้าห้องน้ำ

"อุ๊ย...น้องน่ารักจังเลย"

ผู้หญิงคนหนึ่งอุทานเมื่อเดินสวนกับเขา ไทยิ้มหน้าบานเมื่อมีคนชมลูกสาว หญิงสาวรายนั้นแวะเล่นกับมู่น้อย แล้วสักพักก็มีอีกคน และอีกคน...

ความน่ารักน่าชังของมู่น้อยทำให้มีคนอยากทัก อยากหยอก หลายคน เด็กน้อยสร้างรอยยิ้มให้กับคนที่เห็นหน้าตาน่ารักนั่น ไทยืนยิ้มปลื้มมองดูลูกสาวที่ตอนนี้หัวเราะเมื่อมีคนทำหน้าหยอกล้อจ๊ะเอ๋ด้วย

"เฮ้...ไท"

เขาหันขวับไปตามเสียงเรียก ก่อนจะยิ้มกว้าง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ขณะที่ฝ่ายนั้นเห็นว่ามีอะไรในอ้อมแขนของชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วทันที

"อ้าว...ไอ้เขม จะเข้ากรุงเทพฯ เหรอวะ"

"เอ่อ...มารับพ่อน่ะ แกอยู่ ศิริราช รอตรวจไตอยู่"

"อ้อ...อยู่กี่วันล่ะ แล้วลุงบูรณ์เป็นอะไรมากไหม? ฉันจะได้ไปเยี่ยม"

"อยู่สี่ห้าวันละ ว่าแต่...ลูกใครวะ"

เขามองแม่หนูที่ตอนนี้กำลังทำตาโตมองเขาอย่างสงสัย เขมมองหน้าไทสลับกับมองคนในอ้อมแขนไปมา หรือว่า...

"เฮียไท ไปกันเถอะ เสร็จแล้ว"

เสียงใส ๆ ของชลันดาดังขึ้น เธออ้าแขนออกทันที และไทก็ส่งลูกสาวตัวเล็กให้ สายตาที่มองหญิงสาวนั้นอ่อนโยนนัก จนคนที่กำลังมองอยู่ พอจะได้คำตอบแล้วในทันที

"เขม! เร็ว ๆ เข้าทำอะไรอยู่หะ"

เสียงแหว ๆ ดังขึ้น เรียกสติที่เตลิดไปชั่วคราวของเขมกับภาพที่ได้เห็น ก่อนจะรีบตะโกนตอบภรรยา ที่ตอนนี้ยืนท้าวเอว ทำตาวาวใส่เขาอยู่ตรงรถที่จอดอยู่

"เอ่อ ๆ ไปละ แวะทักเพื่อน ไปก่อนนะไอ้ไท แหม...มีลูกมีเมียซ่อนไว้นะมึง"

"เดี๋ยวกูไปเยี่ยมลุงบูรณ์นะ"

ไทตะโกนตามหลังเพื่อนที่วิ่งแนบไปแล้ว ลืมแก้ข้อข้องใจให้กับทางนั้น ว่านี่ไม่ใช่ลูกกับเมีย เขาแค่มีลูกงอกมาเฉย ๆ เมียยังไม่มีแต่ชักจะเริ่มอยากมี...

ไทไม่รู้เลยว่ามันจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายตามมาภายหลัง...

เมื่อมาถึงงานพิธี ซึ่งเป็นงานเล็ก ๆ มีแขกไม่ถึงสามสิบคน ไทกับชลันดาและหนูมู่น้อย ได้รับการต้อนรับจาก   แม่กับพ่อของจุ๋ม พวกเขารู้เพียงว่าไทและชลันดาเป็นเพื่อนของจุ๋ม เข้าใจไปแล้วด้วยซ้ำว่าที่มากันน่ะคือพ่อแม่ลูก...ก็ภาพมันฟ้องเสียขนาดนั้น ถึงแม้ตัวน้อยจะดูมีเค้าฝรั่งปนอยู่บ้างก็ตาม

"เฮียดีใจที่เฮียมางานไอ้จุ๋มมัน"

เพื่อนของจุ๋มทรุดลงนั่งข้างไท แล้วเริ่มชวนคุย หล่อนแอบปรายตามองชลันดาแล้วย่นคิ้วน้อย ๆ เพราะคุ้นหน้าคุ้นตา   ชลันดาอยุ่ว่าเคยเห็นที่ไหนสองสามหน

"อื้อ มาลาเป็นครั้้งสุดท้ายละ"

เขามองไปยังแม่ตัวเล็กที่ตอนนี้ตื่นตาแป๋วเพราะนอนในรถมาค่อนข้างนาน อีกอย่างคนเยอะแยะไปหมด มู่น้อยเลยมองคนนั้้นคนนี้เพลินไป แถมด้วยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ทำให้คนนั้นคนนี้โฉบมาทัก มาหยอกเย้า

"มิน่าล่ะ เฮียถึงเลิกกับมัน"

แยมแอบแหย่ แล้วขยิบตาให้กับไท ไทเพียงยิ้มนิด ๆ แยมพูดต่อเจื้อยแจ้วอย่างคนปากเบา

"มันเลิกกับเฮีย ฉันก็เสียดายนะ บอกแล้วว่าเฮียไทน่ะ ดีจะตาย เฮ้อ...นี่ก็ไม่รู้ว่าจะสงสารมันหรือว่าอะไรดี ที่เลิกเฮียแล้วไปแย่งไอ้ผู้ชายคนนี้มา คนที่พาให้มันตายนี่แหละ"

ไทกะพริบตาปริบ ๆ แต่ก็รับฟังไปเรื่อยๆ เผื่อเขาจะได้รู้ว่าจุ๋ม...ไปพลาดอะไรกับใครมาถึงได้มีมู่น้อย

"จริงสิ แฟนคนล่าสุดของจุ๋มเป็นฝรั่งเหรอ?"

"ฝรั่งอะไรละเฮีย อีสานเลย อีสานไทบ้าน แถมหน้าตายังกะโจร สันดานก็โจร"

แยมมองหน้าไทแล้วย่นจมูกน้อย ๆ พร้อมกับลดเสียงลงให้เบาเพราะเกรงว่าคนที่มากับไทจะได้ยินเข้า

"ประวัติก็น่ากลัว ไอ้ยุทธอะเป็นมือปืนเก่า นังจุ๋มอะมันชอบของแปลกอะสิ ได้กันนี่ก็ไปตบแย่งกับนังเจนมา เฮียจำ    นังเจนได้ปะ ตัวท็อปของร้านเลย ที่มันก็เคยมาชอบ ๆ เฮียแต่ว่าไม่ทันนังจุ๋มมัน"

"อ้อ..."

"ก็พอเลิกกะเฮีย นังจุ๋มก็ได้ตานี่แหละ แย่งกันไปยื้อกันมา ตบกันสนั่นร้าน จนบอสเค้าไล่ออก ไล่นังจุ๋มนะ แล้วมันก็ขาด ๆ หาย ๆ ไป ๆ มา ๆ ก็ติดต่อกลับฉันมาบ้าง เจอกันอีกสี่ห้าหนหลังจากที่มันออกไปจากร้านอะเฮีย แล้วมารู้ข่าวอีกที"

แยมยักไหล่ น้ำตาเอ่อขึ้นมาทันที จะอย่างไรก็เคยกินนอน คบหาสนิทกันอยู่พักหนึ่งกับคนตาย เธอก็เสียใจที่เสียเพื่อนกะทันหัน

"มันก็...เฮ้อ"

ว่าแล้วก็ปาดน้ำตา ไทชักจะสงสัย จนต้องขมวดคิ้วมุ่น ถ้าจุ๋มไม่เคยมีแฟนเป็นฝรั่งแล้ว...มู่น้อยเป็นลูกใคร? จุ๋มถึงเอามาอ้างว่าเป็นลูกเขา ยิ่งฟังก็ยิ่งแปลก

"จริงสิ แยม...จุ๋มเคย...ท..."

ก่อนที่ไทจะทันถามจบประโยค แขกกลุ่มใหม่ที่เข้ามาในงาน ก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดขึ้นดังมาก่อนตัว

"อีแยม อีแยมมมม"

"โอ๊ย...อีกี้ อีแป๋วมาด้วยเหรอ"

"มาสิมึง มาฟังสวด พรุ่งนี้ช่วยจนงานเผาละมึง"

"เฮีย ๆ ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวฟังสวดเสร็จรอกินข้าวต้มด้วยละ นี่ช่วยกะแม่นังจุ๋มทำเองเลย"

แยมว่า ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่มาร่วมงานของจุ๋ม ทิ้งไว้ให้ไทสงสัยเกี่ยวกับเรื่อง  มู่น้อยจนหน้าเครียดๆ

"ฟังสวดเสร็จเรากลับเลยใช่ไหมนายไท"

ชลันดาถามขึ้นเมื่อพระสงฆ์เข้ามาในพิธี ไทพยักหน้า เขามองมู่น้อยด้วยนัยน์ตาพินิจยิ่งกว่าเดิม...

มู่น้อย...

เจ้าเป็นลูกนกที่พลัดมาจากรังไหนกันแน่นะ?

เจอแล้วครับ...น่าจะใช่คุณหนูเฟย่า นายจะให้ผมทำยังไงต่อ

เจอคุณคารินไหม

ไม่เจอครับนาย

ถ้าอย่างนั้นลองสะกดรอยตามพวกนี้ไปดู นายใหญ่กำลังจะมา

ครับนาย

มือหนาที่ส่งข้อความตอบโต้กับผู้เป็นนายยุติลง แล้วเอาโทรศัพท์ล้วงมาแสร้งทำว่าถ่ายรูปเซลฟี่ตนเอง แต่จริงๆ แล้วเขากำลังซูมดูคนที่อยู่ในศาลาให้แม่น ๆ และแน่ใจว่าเป็นคนที่กำลังตามหาจริง ๆ

"พี่ ๆ ในนี้ไม่ให้ขายลอตเตอรี่นะ"

เสียงของเด็กวัดดังขึ้น ชายผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วดึงเอาแว่นตาที่สวมอยู่ออก ก็น่าจะเข้าใจผิดอยู่หรอก นี่จะสามทุ่มแล้วเขายังสวมแว่นดำอยู่ พอเห็นหน้าเขาชัด ๆ และเห็นว่าตาไม่บอด เด็กวัดรายนั้นยิ้มแหย อวดฟันหลอให้กับเขาดู ก่อนจะวิ่งอ้าวหนีไป

เขายังคงอยู่มุมตึกตรงนั้น เฝ้าสังเกตดูเป้าหมาย ไม่ให้คลาดสายตา...