All Chapters of ปรารถนารักมาเฟียร้าย : Chapter 1 - Chapter 10

ใบหน้าหวานรูปหัวใจ ดวงตากลมโตที่ฉายแววหวาดกลัวออกมาให้เห็นได้ชัดนั้น มองมาที่ชายหนุ่มเขม็ง เรือนร่างของเธอดุจนาฬิกาทราย ช่างงดงามและชวนให้อยากลิ้มลอง ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาหญิงสาวช้าๆ ก่อนจะเชยคางมนขึ้น ดวงตาสีครามเป็นประกายวาวอย่างถูกใจในความงามที่แสนเปราะบางราวแก้วเจียระไนสวยสดงดงามและหาค่าเปรียบมิได้ ริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้นเผยอออกทันทีที่สาวน้อยเงยหน้าขึ้นสบตาสีครามอย่างหวาดหวั่น ราฟาเอลรู้สึกได้ถึงร่างบางที่กำลังสั่นน้อยๆ “สวยถูกใจฉันมากเลย สาวน้อย” เขาบอก แล้วกดริมฝีปากลงจุมพิตริมฝีปากนุ่มนิ่มและหวานล้ำทันที มธุรสผงะไปนิด มือบางยกขึ้นยันอกกว้างทันที ถุงยางอนามัยที่เธอถือร่วงลงสู่พื้น ใบหน้างามเบี่ยงหนีริมฝีปากร้อนผ่าวที่ไล่จุมพิตเธออย่างเอาเป็นเอาตาย “นี่...สาวน้อย เธออย่าทำให้ฉันคิดว่าเธอเป็นสาวพรหมจรรย์ที่ต้องการจะขึ้นค่าตัวหน่อยเลย เพราะเธอไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นหรอก ในเมื่อฉันคิดจะจ่ายให้เธอไม่อั้นอยู่แล้ว เพราะเธอถูกใจฉัน” ราฟาเอลบอก ก่อนก้มลงปิดปากนุ่มอีกครั้ง ปลายลิ้นสากร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากนุ่ม เกี่ยวพันกับเรียวลิ้นนุ่มน่ารักๆ

ทรวงอกนุ่มไม่ได้ว่างเปล่า แต่ยังมีมือหนาเคล้นคลึงอยู่ไม่ห่าง ราฟาเอลใช้ไฟเสน่หาทรมานมธุรสทั้งบนและล่าง จนหญิงสาวกระตุก น้ำหวานอาบนิ้วเรียวของชายหนุ่มทันที ราฟาเอลถอนปลายนิ้วเรียวออกและส่งนิ้วนั้นเข้าปากตน ก่อนจะส่งให้มธุรสได้ลิ้มลองรสชาติของตัวเองบ้าง “รสชาติของเธอ มันช่างหวานนักน้ำผึ้ง” ราฟาเอลรูดซิบกางเกงของตัวเองลงและจับแก่นกายออกมา มือใหญ่ยกร่างบางขึ้น และจับกดลงครอบครองความแข็งแกร่งของตนจนสุดเส้นทางรัก “โอว...” ถึงคราวที่มาเฟียหนุ่มต้องครางเสียงดังบ้าง และยังมีเสียงหวานกระเส่าดังปนมาด้วย “น้ำผึ้ง เธอจะฆ่าฉันรึไงกัน ฉันแทบจะพวยพุ่งแค่ได้เข้าไปอยู่ภายในกายเธอแค่ครั้งเดียวเลยนะนี่” ราฟาเอลบอกเสียงสั่นพร่า แต่เขายังไม่ยอมขยับร่างจนมธุรสต้องร้องขออย่างทรมาน “คุณราฟาเอล ได้โปรด...” “ได้โปรดอะไร น้ำผึ้ง เธออยากให้ฉันทำอะไร ใช่แบบนี้รึเปล่า” ชายหนุ่มถามและยกร่างบางขึ้น ก่อนจะกดลงอีกครั้ง “คุณราฟาเอล...” “ไม่เอาน้ำผึ้ง ฉันไม่อยากให

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูห้องแรงๆ ทำให้ราฟาเอลต้องตัดใจจากร่างนวล ก่อนจะผละออกอย่างหงุดหงิดที่มีคนมาขัดจังหวะ เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินย่ำมาด้วยแรงอารมณ์ทำให้คนที่เคาะประตูต้องคอย่น แม้จะแค่ได้ยินเสียงเดินเขาก็รู้แล้วว่าเจ้านายกำลังหงุดหงิด และคนที่ทำให้เจ้านายเป็นแบบนี้ก็คงหนีไม่พ้นตัวเขาเอง “อย่า...อย่ายิงผม ผะ...ผม...คะ...แค่...จะมาบอกวะ...วะ...ว่า ตำรวจชะ...เชิญ...ตัวเจ้านายไปพบครับ” ฟอลเลโป้รีบบอก เมื่อปลายกระบอกปืนจ่อหัวทันทีที่ประตูถูกกระชากออกเต็มแรง “อะไรนะ” ราฟาเอลลดปืนในมือลง เมื่อได้ยินคำรายงานจากลูกน้อง “ก็มัวแต่อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นั่นล่ะ แล้วตำรวจมันเรียกตัวฉันไปทำไม ไอ้มินเตมันทำงานยังไงกัน แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ไนต์คลับของเรา” คำถามที่ยิงมาเป็นชุดทำให้ฟอลเลโป้ปาดเหงื่อออกจากใบหน้า แม้ว่าปลายกระบอกปืนจะไม่ได้จ่อหัวเขาอีกแล้ว แต่มันก็ยังอยู่ในมือเจ้านายหนุ่มอยู่ดี “ตำรวจเจอของในไนต์คลับของเราครับเจ้านาย มะ...ไม่รู้ว่ามันมาได้ยังไงครับ” ราฟาเอลกัดฟันกรอด ใครบังอาจทำนอกเหนือคำสั่งกันนะ หรือว่า

                “น้ำผึ้ง...” ราฟาเอลกอดร่างบางไว้แนบอก และอ้อมแขนเล็กๆ ก็รัดร่างกำยำของเขาแนบแน่นเช่นกัน                “พี่ราฟทานข้าวกับน้ำผึ้งนะคะ น้ำผึ้งทำกับข้าวไว้รอพี่ราฟตั้ง 3 อย่างแน่ะ”                “ทำกับข้าวรอพี่!” อีกครั้งที่ราฟาเอลต้องอึ้ง ปกติแล้วเขาจะทำอาหารกินเองง่ายๆ แต่บอดี้การ์ดก็จะซื้อของสดเตรียมไว้ให้เสมอ เขาไม่เคยมีใครทำอาหารให้กินนอกจากมารดา ซึ่งนานๆ ครั้งจะไปหาสักที แต่ตอนนี้กลับมีคนที่เอาใจและเตรียมเอาไว้ให้รอเวลาที่เขาจะกลับ                “ค่ะ พี่ราฟจะทานก่อนหรือไปอาบน้ำก่อนคะ เดี๋ยวน้ำผึ้งจะได้จัดใส่จานตั้งโต๊ะไว้ให้ แล้วเราก็ทานด้วยกัน”       &nb

                “ยัยตัวแสบ ฝากไว้ก่อนเถอะ คืนนี้จะจัดการให้ครางหงิงๆ เป็นลูกแมวเลยคอยดูสิ” เขาตะโกนออกไป ก่อนจะเดินไปหยิบถ้าขนหนูผืนใหญ่ และเดินเข้าห้องน้ำไป                                                   ราฟาเอลพามธุรสออกไปห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เพื่อหาซื้อเสื้อผ้าและสิ่งของเครื่องใช้ของสาวน้อย ดวงตาคมที่เจิดจรัสเพราะอารมณ์ดี ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นดุกร้าว เมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่มทั้งหัวหงอกหัวดำ ต่างเมียงมองร่างอวบอิ่มสมวัยสาวของมธุรส แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ                “น้ำผึ้ง” ราฟาเอลเรียกเสียงแข็ง&nb