บทที่ 9

                ราฟาเอลมองรอยยิ้มและฟังเสียงหัวเราะใสๆ นั้น ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ในหัวใจ มือใหญ่ลูบไล้แก้มนวลไปมา เกลี่ยปลายนิ้วหัวแม่มือกับริมฝีปากนุ่มเบาๆ ก่อนกดริมฝีปากร้อนผ่าวของตนลงไปช้าๆ กลีบปากหนาบดคลึงอย่างหยอกเย้า ก่อนไล่ปลายลิ้นสากไปตามผิวเนื้อบางนุ่ม ชายหนุ่มใช้ไรฟันขบผิวเนื้อนุ่มและดึงเบาๆ ก่อนสอดเรียวลิ้นช่ำชองไล้ไรฟันซี่เล็ก ล่อหลอกให้สาวน้อยเผยอเรียวปากออก

                ชายหนุ่มส่งเรียวลิ้นหนาทักทายเรียวลิ้นเล็กๆ น่ารักของมธุรส ดูดรัดลิ้นนุ่มที่แสนหวาน เกี่ยวพันตวัดไล้ดื่มด่ำความหวานล้ำอย่างหิวกระหาย ก่อนถอดถอนออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกริบวับวาวเป็นประกายหยอกล้อกับแสงจากโคมไฟหัวเตียง

                “พี่ไม่ใช่คนดีอย่างที่น้ำผึ้งคิด พี่ทำธุรกิจที่ทั้งถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย พี่เจริญตามรอยเท้าพ่อ เมื่อพ่อของพี่ท่านวางมือ พี่ก็เลยต้องขึ้นขี่หลังเสือแทน พ่อเคยบอกพี่แล้วว่ามันลงยาก ถ้าตกลงมาก็ตาย แต่ถึงจะลงได้ก็ต้องเจ็บปางตายเหมือนกัน” ราฟาเอลชี้ไปที่อกด้านขวาที่มีรอยสักเป็นตัวหนังสือภาษาอิตาลี “โปราซซีนี่ เป็นตระกูลของพี่ มันเป็นเหมือนดาบที่ปักลงบนอก ถ้าดึงออกเลือดก็ไหลหมดตัว แต่ถ้าไม่ดึงก็เจ็บปวดทรมาน” ราฟาเอลมองคนตัวเล็กที่ทำหน้างงๆ อย่างสงสัย “เฮ้อ...พูดไปน้ำผึ้งก็ไม่เข้าใจหรอก เรื่องราวของพี่มันลึกลับซับซ้อน คนอ่อนต่อโลกอย่างน้ำผึ้งไม่เข้าใจหรอก”

                “ฮึ น้ำผึ้งไม่ได้อ่อนต่อโลกนะ ไม่ต้องเล่าแล้ว ไม่เห็นจะอยากรู้เลย เชิญคนเจนโลกเข้าใจอยู่คนเดียวเถอะ” พูดจบ มธุรสก็สะบัดหน้าพรืด จนราฟาเอลกลัวว่าคอของเธอจะหลุด และสาวน้อยก็พลิกตัวนอนหันหลังให้ทันควัน เล่นเอามาเฟียหนุ่มมึนเล็กน้อย

                “เฮ้อ...ไม่อ่อนต่อโลกก็ไม่อ่อนต่อโลก แต่ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ” ประโยคสุดท้าย ราฟาเอลลดเสียงลงให้เบาที่สุด แต่ก็ยังคงเข้าหูมธุรสอยู่ดี

                “พี่ราฟ! น้ำผึ้งได้ยินนะ” มธุรสลุกขึ้นมาตวาดแหวด้วยความลืมตัว เธอจะไม่พอใจทุกครั้งที่มีคนมาพูดให้ได้ยินว่าเธอยังเป็นเด็ก ก็เธออายุ 20 ปีแล้ว อีกไม่กี่เดือนก็บรรลุนิติภาวะแล้ว เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่ใช่เด็กๆ อย่างที่คนอื่นเข้าใจ

                ราฟาเอลกะพริบตาปริบๆ ดวงตาคมเบิกกว้างเล็กน้อยและต้องหรี่ลง เมื่อมองความงามพิศุทธิ์ตรงหน้า แม้กระทั่งตอนโมโหๆ แบบนี้ สาวน้อยก็ยังสวยไม่สร่าง ใบหน้างามนั้นแดงระเรื่อด้วยความโกรธ แต่ราฟาเอลกำลังจินตนาการถึงยามที่เธอส่งเสียงครวญครางอยู่ใต้ร่างของเขา

                “พี่ราฟ อย่ามองน้ำผึ้งแบบนั้นนะ ตอนนี้น้ำผึ้งไม่มีอารมณ์หรอก”

                “แต่พี่มีนี่นา” ราฟาเอลดึงรั้งร่างบางให้เอนตัวลงทาบทับร่างแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว

                “ว้าย!” มธุรสอุทานอย่างตกใจ “ปล่อยน้ำผึ้งนะ บอกแล้วไง ว่าน้ำผึ้งไม่มีอารมณ์”

                “ไม่ปล่อย แล้วน้ำผึ้งมีสิทธิ์ห้ามพี่ด้วยเหรอ พี่เป็นใคร น้ำผึ้งลืมไปแล้วรึไง”

                มือใหญ่กดศีรษะเล็กๆ ลงต่ำ จนเรียวปากนุ่มประกอบเรียวปากหนา ราฟาเอลไล้ปลายลิ้นบนกลีบปากนุ่มหวังจะให้สาวน้อยยินยอมอ้าปากรับเรียวลิ้นของเขา แต่มธุรสดื้อดึง จนราฟาเอลต้องคำรามเบาๆ

                “เปิดปากเดี๋ยวนี้นะน้ำผึ้ง อย่าดื้อกับพี่”

                พอเจอเสียงแข็งๆ สั่ง มธุรสจึงยอมเปิดปากรับเรียวลิ้นที่กวาดไล้ลิ้นนุ่มอย่างกระหายเร่าร้อน มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบอบบาง เลื่อนต่ำลงเคล้นคลึงสะโพกผายหนักมือ ร่างที่แข็งเกร็งเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ จากสัมผัสอันเร่าร้อน

                ราฟาเอลใช้กำลังที่มีมากกว่าบังคับให้ร่างบางที่ดิ้นรนไปมาให้อยู่นิ่งเฉย เขาจูบอย่างดุเดือดและเรียกร้อง สั่งสอนให้สาวน้อยรู้ว่าไม่ควรคิดปฏิเสธความต้องการของเขาแบบนี้ เพราะจะทำให้เจ็บตัว

                “น้ำผึ้งยังต้องเรียนรู้อะไรจากพี่อีกเยอะ ทางที่ดีอย่าทำให้พี่โกรธ” ราฟาเอลเตือน และผลักร่างบางให้นอนเคียงข้างทำเหมือนหมดอารมณ์ร่วมรักกับเธอ

                “พี่ราฟ” มธุรสครางเสียงแผ่ว แต่ร่างหนากลับนอนนิ่งเฉย เธอจึงพลิกตัวหันหลังให้

                ราฟาเอลลืมตาเอียงหน้ามองคนตัวเล็ก ลมหายใจที่สม่ำเสมอบอกให้รู้ว่า สาวน้อยหลับลงไปแล้ว แต่เขาสิที่นอนไม่หลับ ร่างกายปวดหนึบจนต้องขบฟันแน่น อยากพลิกตัวและกระโจนจ้วงเข้าไปในร่างของเธอ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะอยากให้มธุรสได้พักผ่อนบ้าง และไม่อยากให้สาวน้อยเห็นเขาเป็นไอ้บ้ากาม ตัณหาจัด ไม่หลับไม่นอนเอาแต่คิดจะร่วมรักกับเธอตลอดเวลา

                ราฟาเอลฉุกคิดว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาเป็นแบบนี้ ถ้าเขาต้องการเขาต้องได้ โดยไม่คำนึงว่าคู่นอนของเขาจะรับมือไหวไหม แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ กลับทำให้เขาแคร์ความรู้สึกของเธอ

                                 

                เมื่อคืนนี้กว่ามาเฟียรูปงามจะหลับลงได้ก็เกือบสว่าง และต้องลืมตาขึ้น เพราะมีบางอย่างปัดแกว่งอยู่แถวๆ รูจมูก

                “ฮัดเช่ย” ราฟาเอลจามเสียงดัง ก่อนได้ยินเสียงหัวเราะใสๆ อยู่ไม่ไกลนัก

                ชายหนุ่มลืมตาขึ้นงัวเงียมองคนตัวเล็ก ที่หัวเราะจนหัวสั่นหัวคลอน และต้องตาปรอยเมื่อหลุบลงเห็นอกอวบใหญ่เกินตัวกระเพื่อมขึ้นลงน้อยๆ เสื้อยืดที่สาวน้อยสวมนั้น ดูเหมือนมันจะตัวเล็กไปนิด เพราะอกอวบดันเนื้อผ้าออกมาอย่างชัดเจนเป็นรูปเป็นร่าง

                “น้ำผึ้ง แกล้งพี่เหรอเดี๋ยวเหอะ” ราฟาเอลขู่ แต่สาวน้อยรึจะกลัว

                “เดี๋ยวเหอะทำไมคะ จะทำอะไรน้ำผึ้งเหรอ” มธุรสทำหน้าตาทะเล้นใส่ ดวงตาของเธอนั้นแพรวพราวอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งคนตัวโต

                “ทำแน่ ไม่ปล่อยเอาไว้หรอก” ราฟาเอลพุ่งตัวเข้าใส่ร่างแน่งน้อย แต่มธุรสก็ไวทายาด เธอวิ่งพรวดเดียวไปถึงประตูห้อง และกระโดดออกไปพร้อมกับปิดประตูอย่างรวดเร็ว

                ราฟาเอลหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เขาไม่ได้เปิดประตูตามเธอออกไป แต่เท้าสะเอวมองประตูและหัวเราะเบาๆ ในลำคอหนา