บทที่ 6

                “ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูห้องแรงๆ ทำให้ราฟาเอลต้องตัดใจจากร่างนวล ก่อนจะผละออกอย่างหงุดหงิดที่มีคนมาขัดจังหวะ เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินย่ำมาด้วยแรงอารมณ์ทำให้คนที่เคาะประตูต้องคอย่น แม้จะแค่ได้ยินเสียงเดินเขาก็รู้แล้วว่าเจ้านายกำลังหงุดหงิด และคนที่ทำให้เจ้านายเป็นแบบนี้ก็คงหนีไม่พ้นตัวเขาเอง

                “อย่า...อย่ายิงผม ผะ...ผม...คะ...แค่...จะมาบอกวะ...วะ...ว่า ตำรวจชะ...เชิญ...ตัวเจ้านายไปพบครับ” ฟอลเลโป้รีบบอก เมื่อปลายกระบอกปืนจ่อหัวทันทีที่ประตูถูกกระชากออกเต็มแรง

                “อะไรนะ” ราฟาเอลลดปืนในมือลง เมื่อได้ยินคำรายงานจากลูกน้อง “ก็มัวแต่อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นั่นล่ะ แล้วตำรวจมันเรียกตัวฉันไปทำไม ไอ้มินเตมันทำงานยังไงกัน แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ไนต์คลับของเรา” คำถามที่ยิงมาเป็นชุดทำให้ฟอลเลโป้ปาดเหงื่อออกจากใบหน้า แม้ว่าปลายกระบอกปืนจะไม่ได้จ่อหัวเขาอีกแล้ว แต่มันก็ยังอยู่ในมือเจ้านายหนุ่มอยู่ดี

                “ตำรวจเจอของในไนต์คลับของเราครับเจ้านาย มะ...ไม่รู้ว่ามันมาได้ยังไงครับ”

                ราฟาเอลกัดฟันกรอด ใครบังอาจทำนอกเหนือคำสั่งกันนะ หรือว่า...

                “เออ...ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” ราฟาเอลบอกและกระแทกประตูใส่หน้าฟอลเลโป้ดัง “ปัง” ลูกน้องหนุ่มถอนใจอย่างโล่งอก แต่เพียงชั่วครู่ทั้งที่ลมหายใจยังไม่ปกติฟอลเลโป้ก็ต้องสะดุ้งขึ้นอีกครั้ง เมื่อร่างสูงของเจ้านายหนุ่มเดินออกมาจากห้อง

                “แกเป็นอะไรไปฟอลเลโป้ ทำท่าราวกับว่าเห็นผีอย่างนั้น เดี๋ยวพ่อเป่าขมองกระจุยอยู่ตรงนี้ซะเลย” ราฟาเอลกระชากเสียงใส่ ก่อนเดินนำหน้าลิ่วๆ ไป โดยไม่รอฟอลเลโป้

                “เห็นเจ้านายน่ะ ยิ่งกว่าเห็นผีอีกนะครับ” ฟอลเลโป้พึมพำอยู่คนเดียว

                “ไอ้ฟอลเลโป้เร็วๆ หน่อย กูรีบ” เสียงห้วนจัดดังขึ้นอีกครั้ง

                “ปะ...ไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับเจ้านาย” ฟอลเลโป้รีบวิ่งตามไป ก่อนจะทำให้เจ้านายหนุ่มย้อนกลับมาและเป่าขมองของตนกระจุยอย่างที่ว่าจริงๆ

                จริงๆ แล้วราฟาเอลไม่เคยทำร้ายลูกน้อง แต่ดวงตาคมกริบที่ทุกคนต่างให้สมญานามว่า “ดวงตาพิฆาต” และยังความว่องไวนั่นอีก ทำให้ลูกน้องทุกคนหวาดผวา ราฟาเอลมักจะส่งสอนคนที่ทำผิดให้หราบจำด้วยวิธีอันร้ายกาจแต่ไม่เคยฆ่าใคร

                ‘กูไม่ฆ่ามึงหรอก ไม่ต้องกลัว แต่ถ้าปืนมันจะลั่นเองล่ะก็ กูคงช่วยไม่ได้’

                นั่นเป็นคำพูดทีเล่นทีจริงของราฟาเอลในเวลาที่เขาโมโหสุดขีด ไม่มีลูกน้องคนไหนกล้าต่อกรกับมาเฟียหนุ่ม เพราะรู้ดีว่าถ้าราฟาเอลเหลืออดจริงๆ มันคนนั้นก็คงหนีไม่พ้น “ความตาย” แม้จะยังไม่เคยเกิดขึ้น แต่ก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยง

                มธุรสนอนฟังเสียงของราฟาเอลและฟิเลโป้จนกระทั่งเสียงนั้นเงียบลงพร้อมเสียงฝีเท้าที่เดินจากไป สาวน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหลับตาลงเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง

                หญิงสาวตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อความมืดโรยตัวลงมาจนห้องทั้งห้องนั้นมืดมิด ที่นอนด้านข้างนั้นว่างเปล่าไร้เงาของร่างสูงแนบกาย ‘นี่เขายังไม่กลับมาอีกเหรอ’ มธุรสคิด ก่อนจะลุกขึ้นและคลำหาสวิตโคมไฟหัวเตียง เมื่อแสงไฟดวงน้อยจากโคมไฟสว่างจ้า หญิงสาวก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบเสื้อเชิ้ตของราฟาเอลออกมาหนึ่งตัว จากนั้นก็เดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำต่อ

                มธุรสมัวแต่ยืนตื่นตาตื่นใจกับห้องน้ำที่แสนสวย กว้างใหญ่เท่าห้องนอนของเธอที่กรุงเทพฯ เลยด้วยซ้ำ หญิงสาวเปลือยกายออกหมดจดและเดินไปที่อ่างจากุชชี่ เมื่อไม่เคยได้ใช้เพราะไม่เคยมีมาก่อน ทำให้มธุรสต้องลองบิดก๊อกและกดปุ่มปรับเปลี่ยนอุณหภูมิของน้ำอยู่นาน กว่าที่เธอจะใช้มันเป็นและก้าวลงไปนอนแช่อย่างสบายอารมณ์

                สายน้ำที่ไหลวนราวกับเป็นหมอนวดฝีมือดีทำให้เธอผ่อนคลายได้อย่างไม่น่าเชื่อ หญิงสาวหลับตาพริ้มอย่างสบายและเกือบจะหลับไปจริงๆ ถ้าท้องของเธอไม่ร้องออกมาจนเสียงดังบอกให้เจ้าของรู้ว่าหิวมากขนาดไหนแล้ว

                มธุรสจึงต้องรีบชำระล้างร่างกายให้สะอาดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกมาแต่งตัวด้วยชุดเสื้อเชิ้ตตัวยาวของราฟาเอล และเดินลงไปข้างล่าง

                ชั้นล่างนั้นถูกเปิดไฟไว้เป็นจุดๆ ไม่สว่างมากแต่ก็ไม่มืดนัก บ้านของราฟาเอลกว้างใหญ่จนเธออดรู้สึกเงียบเหงาและหวาดกลัวน้อยๆ ไม่ได้เมื่อต้องอยู่ตามลำพังแบบนี้ บอดี้การ์ดของเขาก็คงจะเดินไปเดินมาอยู่ข้างนอกคอยสังเกตการณ์เหมือนที่เธอเคยเห็นในหนัง เวลาที่พระเอกรวยมากๆ ก็จะมีการ์ดไว้คอยคุ้มครอง

                หญิงสาวเดินเข้าไปในครัวและเปิดตู้เย็นเห็นว่ามีของสดมากมายอยู่ในตู้ มธุรสจึงเริ่มทำอาหารง่ายๆ ให้ตัวเอง และเตรียมไว้ให้ราฟาเอลในเวลาที่เขากลับมาด้วย

                ร่างบางสาละวนกับการทำอาหารง่ายๆ ที่ว่าง่ายก็ปาเข้าไป 3 อย่างแล้ว จึงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของร่างสูงที่หยุดยืนพิงกรอบประตูห้องครัวเงียบๆ ดวงตาคมกริบดุกร้าวนั้นหรี่ลงและเป็นประกายแวววาว เมื่อกวาดตามองต้นขานวลขาผ่องที่โผล่พ้นชายเสื้อที่ยาวคลุมสะโพกอย่างหมิ่นเหม่ อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเจ้าหล่อนยกมือขึ้นสูงอีกนิด สะโพกงอนสวยคงประจักษ์แก่สายของเขาแน่นอน และเรือนร่างอรชรที่ซ่อนอยู่ภายในคงไม่มีอะไรปกปิดอีกนอกจากเสื้อเชิ้ตของเขาตัวเดียว

                ความเหนื่อยล้าจากงานวุ่นวายที่ไนต์คลับ กว่าจะสะสางกับเจ้าหน้าที่ตำรวจจบได้ มาเฟียหนุ่มก็แทบอยากจะหลับตานอนซะในห้องทำงานของตนที่ไนต์คลับเลย หากไม่ติดที่ร่างบางตรงหน้ากำลังรอคอยการกลับมาของตนอยู่นี้ แต่เพียงแค่ราฟาเอลเห็นเธอ ความเหนื่อยล้าก็ลดลงจนเกือบหมดทันควัน

                “อุ๊ย!” มธุรสอุทานเพราะความตกใจ เมื่อร่างของเธอถูกท่อนแขนกำยำโอบกอดไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นจมูกและลมหายใจร้อนผ่าวที่คุ้นเคย

                “ทำอะไรอยู่ พี่ยืนดูน้ำผึ้งเดินไปเดินมาอยู่นานแล้วนะ แต่ก็ไม่รู้ตัวซะที นี่ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่พี่แล้วล่ะก็...”

                “ก็อะไรคะ”