บทที่ 3

                “ฉันจะพาเธอไปอยู่กับฉันที่ฟิเรนเซ่ ประเทศอิตาลี ไปเป็นผู้หญิงของฉัน ผู้หญิงของราฟาเอล โปราซซีนี่”

                “อิตาลี...ฟิเรนเซ่...” มธุรสคราง หัวสมองน้อยๆ กำลังคิดทบทวนไปมาถึงผลได้ผลเสีย เธอจะได้ไปจากที่นี่ แถมไปไกลถึงอิตาลี แต่...อนาคตที่ยังไม่รู้จะเป็นยังไงต่อทำให้เธอต้องฉุกคิดอีกครั้ง

                “ใช่ ถ้าเธอไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วงที่นี่ ฉันอยากให้เธอไปกับฉัน และรับรองว่าฉันจะเลี้ยงดูเธออย่างดี และดีไม่ดีฉันอาจจะยกทรัพย์สมบัติที่มีให้เธอบ้าง ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจ”

                มธุรสไม่ตอบแต่มองสบตาสีครามอย่างคิดทบทวนไปมา เธอไม่ได้คิดถึงทรัพย์สมบัติ แต่เธอกำลังคิดถึงอิสรภาพมากกว่า อิสระจากแม่เลี้ยงใจยักษ์

                “ไม่เป็นไร ค่อยๆ คิด ฉันจะให้เวลาเธอคิดจนกว่าฉันจะออกจากห้องนี้”

                ราฟาเอลบอก ก่อนจะเริ่มบทรักครั้งใหม่อีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง เวลาที่เขาบอกว่าจะให้มธุรสได้คิด แทบจะไม่มีเลย เพราะความคิดและสติของหญิงสาวถูกฉุดกระชากขึ้นสู่วิมานฉิมพลีครั้งแล้วครั้งเล่า

                “ว่ายังไง เธอจะให้คำตอบฉันได้หรือยังสาวน้อย” ราฟาเอลถาม เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

                “ไปค่ะ” มธุรสตอบอย่างมั่นใจ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไปตายเอาดาบหน้า ในเมื่อที่นี่เธอเองก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว

                ราฟาเอลเดินเข้ามาหา และแบมือใหญ่ให้สาวน้อย มธุรสมองมือนั้นอย่างชั่งใจ ถ้าเธอวางมือลงบนมือหนานี้ ชีวิตเธอก็จะเปลี่ยนไปทันที สาวน้อยถอนหายใจบอกมาแรงๆ ก่อนจะวางมือเล็กลงบนฝ่ามือใหญ่ ที่กุมมือน้อยของเธอทันที

                “ไม่ต้องกลัวสาวน้อย ต่อไปนี้ฉันจะดูแลเธอเอง” ราฟาเอลบอกและฉุดร่างบางให้ยืนขึ้น

                “เอ่อ...น้ำผึ้งยังไม่รู้จักคุณเลยค่ะ” เธอถามซ้ำ เพราะเมื่อครู่ที่เขาบอกนั้น เธอฟังไม่ค่อยถนัดนัก

                “ฉันชื่อราฟาเอล โปราซซีนี่ หรือราฟ จำเอาไว้ให้ดีสาวน้อย”

                มธุรสตื่นเต้นมากกับการได้นั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรก และยังเป็นเครื่องบินส่วนตัวซะด้วย แถมราฟาเอลยังบอกอีกว่า กว่าจะถึงฟิเรนเซ่ก็คงใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมง สาวน้อยนั่งมองก้อนเมฆที่เครื่องบินบินผ่านไปอย่างตื่นตาตื่นใจ ราฟาเอลมองกิริยานั้นยิ้มๆ เธอช่างใสซื่อบริสุทธิ์ และน่ารักมากมายในสายตาของเขา ชีวิตของราฟาเอลข้องเกี่ยวกับผู้หญิงมาก็มาก ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเจอสาวบริสุทธิ์ แต่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาได้ขนาดนี้ เขายังไม่เคยเจอ

                “น้ำผึ้ง เธอจะมองก้อนเมฆจนเก็บเอาไปฝันเลยรึไง นี่เธอนั่งเกาะกระจกดูมันมานานเป็นชั่วโมงแล้วนะ”

                “แหม...ก็น้ำผึ้งไม่เคยเห็นนี่คะ คุณรู้มั้ยคะ ว่านี่เป็นครั้งแรกที่น้ำผึ้งได้ขึ้นเครื่องบิน แถมยังเป็นเครื่องบินส่วนตัวอีก คุณคงจะรวยมากเลยสิคะ ถึงได้มีเครื่องบินส่วนตัวแบบนี้ เอ่อ...แล้ว...คุณทำงานอะไรเหรอคะ”

                “ฉันทำธุรกิจส่วนตัวนิดหน่อยน่ะ แต่เรื่องความรวยคงตอบไม่ได้ ให้เธอดูเอาเองแล้วกัน ที่ตอบได้ก็คงเป็นถ้าเธอทำให้ฉันถูกใจมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเป็นผลดีกับตัวเธอมากเท่านั้น” ราฟาเอลบอก และดึงร่างบางขึ้นจากเก้าอี้ข้างๆ ให้มานั่งบนตักแข็งๆ ของตน

                “เอ่อ...”

                “ทำไมเหรอ ถ้าเธอต้องการให้ฉันทำอะไรก็บอกได้นะ ไม่ต้องอาย เพราะฉันเห็นเธอหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว”

                มธุรสเขินอายจนต้องซุกหน้ากับอกกว้าง เพื่อปิดบังใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง ก็แน่ล่ะ เขาพิจารณาร่างกายเธออย่างถี่ถ้วนมากกว่าตัวเธอซึ่งเป็นเจ้าของเสียอีก

                “อายเหรอ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องอาย ฉันอยากทำให้ผู้หญิงมีความสุขมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉะนั้นอะไรที่เธอชอบเวลาที่ฉันทำก็บอกได้เลย หรือถ้าไม่ชอบอะไรก็บอกกันได้”

                ราฟาเอลดันร่างบางออก มองใบหน้าที่แดงก่ำนั้นอย่างชอบใจ มือหนาลูบไล้ต้นขาเรียวสวยไปมา กระโปรงชุดสีแดงเพลิงร่นขึ้นตามมือที่อยู่ไม่สุข

                “อย่าค่ะ เราไม่ได้อยู่ในห้องนะคะ” มธุรสตะครุบมือหนาให้อยู่นิ่งๆ ร้องห้ามเสียงสั่นๆ

                “ไม่ได้อยู่ในห้อง ก็เหมือนอยู่ในห้องนั่นแหละ เธอลองมองไปรอบๆ สิว่ามีใครอยู่ในนี้อีกบ้าง นอกจากเราสองคน และไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครเข้ามาในนี้ เพราะถ้าฉันไม่เรียกก็จะไม่มีใครเข้ามาแน่นอน”

                มธุรสกวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นจริงตามที่เขาพูด นอกจากเขาและเธอที่อยู่ในนี้ ก็ไม่มีใครอื่นอีก มือหนาที่ถูกมือบางตะครุบก็เริ่มขยับ ดวงตาคมดุของราฟาเอลหรี่ลง เมื่อไฟพิศวาสเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง

                มธุรสดันใบหน้าคมเข้มออกอย่างเขินอาย ถึงจะรู้ว่าไม่มีใครอื่นนอกจากเขาและเธอ แต่หญิงสาวก็ยังอดรู้สึกเก้อเขินไม่ได้ เมื่อถูกดันใบหน้าออก มาเฟียหนุ่มก็จุมพิตริมฝีปากนุ่มแทน จุมพิตเร่าร้อนเกิดขึ้น ปลายลิ้นสากตวัดเกี่ยวพันลิ้นนุ่มอย่างหลงใหลในความหวาน มือหนาเลื่อนขึ้นมากอบกุมดอกบัวคู่งาม และดึงรั้งเสื้อชั้นในตัวจิ๋วลงต่ำ ปทุมถันนวลงามขาวผ่องถูกปลดปล่อยเป็นอิสระ ความเย็นของแอร์คอนดิชันเนอร์ บวกกับความร้อนระอุของเปลวเพลิงแห่งไฟปรารถนา เสียงครางอันไพเราะของเธอก็ถูกดูดกลืนเข้าไปในลำคอหนาจนหมด

                มาเฟียรูปงามไล้เลียผิวเนื้อเนียนนุ่มของปทุมถันคู่งาม ดูดดึงอย่างหยอกเย้าและย้ายไปทำอีกข้างอย่างไม่ให้น้อยหน้ากัน ทิ้งความเปียกชื้นไว้เป็นหลักฐานของไฟเสน่หาที่แผดเผา มือหนาเลื่อนมากอบกุมเนินสวาทที่มีปราการตัวบางขวางกั้น แต่ไม่ค่อยถนัดนัก ราฟาเอลจึงยกร่างบางขึ้น และให้หญิงสาวนั่งซ้อนตักด้วยการหันหลังให้เขา