บทที่ 7

                “น้ำผึ้งก็คงโดนข่มขืนแล้วฆ่าไปแล้วน่ะสิ” ราฟาเอลแกล้งพูดให้มธุรสกลัว

                “ห๊า...ใครจะมาข่มขืนน้ำผึ้งคะ แล้วตอนนี้น้ำผึ้งก็อยู่ในบ้านพี่ราฟ ไม่ได้ออกไปข้างนอกซะหน่อย” มธุรสบอกและวางมีดในมือลง ก่อนจะใช้มือหยิบมะเขือเทศที่หั่นแล้วใส่หม้อ

                “ถ้าอยู่ในนี้ก็คงไม่มีใครกล้า จะมีอยู่ก็แค่คนเดียวที่อยากทำแบบนั้น” ราฟาเอลวางคางลงบนบ่าบอบบาง และเอียงหน้าจูบแก้มนวล ก่อนซุกไซ้จมูกโด่งแหลมและริมฝีปากร้อนๆ ลงกับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นสบู่อ่อนๆ ทำให้เขารู้ว่าเธออาบน้ำแล้วเรียบร้อย

                “ก็พี่นี่ไง พี่จะฆ่าน้ำผึ้งช้าๆ ให้ขาดใจตายคาอกเลยดีมั้ย”

                “ไม่ดีมังคะ น้ำผึ้งยังไม่อยากตาย” เสียงหวานใสนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นแหบพร่านิดๆ เมื่อราฟาเอลเลื่อนมือต่ำลงไปลูบไล้ต้นขานวลเนียน เลื่อนขึ้นลงช้าๆ อย่างหยอกเย้าและยั่วยวน

                “แต่พี่ว่าดีนะ พี่จะค่อยๆ ฆ่าน้ำผึ้งทีละนิดๆ”

                มือหนาเลื่อนขึ้นสูงจนถึงสะโพกงอนงามเปลือยเปล่า เคล้นคลึงหนั่นเนื้อนุ่มเบาๆ ก่อนอ้อมมาด้านหน้าซุกไซ้เข้าหาเนินสวาทอวบอิ่ม มือหนาอีกข้างก็เลื่อนขึ้นกอบกุมทรวงอกอวบ ปลายนิ้วเรียวสวยสะกิดเบาๆ ที่ยอดทรวงสีทับทิม

                “พี่...ราฟ” มธุรสเริ่มกระวนกระวาย มือบางจับขอบเคาท์เตอร์ที่วางของเอาไว้แน่น หญิงสาวห่อปากอย่างเสียวซ่าน ใบหน้านวลเนียนแดงก่ำอย่างรัญจวน เธอรู้สึกว่าราฟาเอลกำลังฆ่าเธอจริงๆ แต่ฆ่าด้วยการใช้ไฟพิศวาสที่เขาจุดขึ้นมาแผดเผาร่างเธอให้มอดไหม้

                “น้ำผึ้งจ๋า...ขอพี่นะคนดี พี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ” ราฟาเอลอ้อนวอนเสียงกระเส่า เพียงแค่ได้แตะต้อง สัมผัสเพียงเล็กน้อย ใจกลางร่างแกร่งก็ปวดหนึบแถมกระตุกขอให้ได้รับการปลดปล่อย

                “พี่...ราฟ” เสียงของมธุรสเริ่มขาดห้วง เมื่อปลายนิ้วเรียวยาวกรีดไล้ตรงรอยแยกสาว และสะกิดเกสรงามถี่ระรัว

                ราฟาเอลแยกขาเรียวสวยออกจากกัน เพื่อสอดนิ้วเข้าไปในความคับแคบ น้ำหวานจากเกสรสวาทอาบไล้เรียวนิ้วเมื่อขยับเข้าออกช้าๆ และนุ่มนวล สะโพกงอนงามส่ายไหวเบียดชิดความเป็นชายที่ยังซ่อนอยู่ในปราการสองชั้นที่รัดรึง

                มาเฟียหนุ่มรู้ถึงความต้องการของหญิงสาว เขาปลดกระดุมกางเกงสแล็คออกจนหมดแถว และเลื่อนลงต่ำ ปลดปล่อยความเป็นชายที่อวบหนาและเหยียดตรง เคล้นคลึงกับหนั่นเนื้อด้านหลัง ปลายนิ้วเรียวยังคงทรมานหญิงสาวต่อไปไม่หยุด จนมธุรสครวญครางออกมาไม่ขาดสาย

                ราฟาเอลถอดถอนปลายนิ้วเรียวออกและสอดเข้าปากของมธุรส กลิ่นกายและรสชาติปะแล่มๆ ถูกหญิงสาวดูดดื่มจนหมด มาเฟียหนุ่มพลิกร่างบางให้หันหน้าเข้าหา และก้มลงมอบจุมพิตเร่าร้อน ส่งผ่านเรียวลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ตวัดไล้ล่อหลอกให้ปลายลิ้นนุ่มตามติดเข้ามาให้โพรงปากร้อนระอุของตน

                มือหนาช้อนสะโพกงอนขึ้นอุ้ม และหมุนตัววางร่างบางลงบนโต๊ะวางของที่อยู่กลางห้องครัว จดจ่อแก่นกายชายที่สั่นเยือกด้วยความต้องการเข้ากับกลีบกุหลาบดอกงาม และกดลึกช้าๆ จนสุดทางสวาทที่คับแน่น

                “พระเจ้า...น้ำผึ้งจ๋า พี่จะตายก่อนน้ำผึ้งมั้ยเนี่ยคนดี”

                มธุรสไม่ตอบ เพราะเธอเปล่งออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ทำได้ก็แต่ส่งเสียงครางเบาๆ อยู่ตลอดเวลาเท่านั้น เมื่อราฟาเอลเริ่มขยับร่างประสานกันเนิบนาบ ไฟสวาทก็ลุกโชติช่วงเร่าร้อนจนหญิงสาวสะบัดใบหน้าไปมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือบางที่วางทาบทับบ่ากว้างจิกปลายเล็บคมผ่านเนื้อผ้าสัมผัสกับเนื้อแท้กำยำ

                ราฟาเอลปิดปากที่เผยอและห่อลงเล็กน้อย ดูดเสียงครางลงลำคอจนหมด ก่อนขยับร่างอย่างหนักหน่วงแม่นยำ เบียดบดสะโพกสอบส่ายวนยั่วยวนและเรียกร้องในความอบอุ่น มือหนาเท้ายันลงบนโต๊ะ และดันร่างบางลงให้นอนราบไปบนโต๊ะตัวใหญ่ ปลายเท้าเรียวถูกดึงเข้าหาและเกี่ยวสะโพกสอบเอาไว้มั่น

                มาเฟียหนุ่มรูปงามเร่งความเร็วส่งหญิงสาวและตัวเองก้าวเยือนดินแดนแห่งความหฤหรรษ์ไปพร้อมๆ กัน

                ร่างสูงถอดถอนแก่นกายออกจากความอบอุ่น และหยิบทิชชู่ทำความสะอาดเรือนกายของหญิงสาวอย่างอ่อนโยนยิ่งยวด

                “พี่ราฟคะ”

                “หืม...ว่าไงคนดี”

                “ตอนเช้าพาน้ำผึ้งไปร้านขายยาหน่อยนะคะ”

                “หืม...น้ำผึ้งเป็นอะไรจ๊ะ ไม่สบายรึเปล่า” ชายหนุ่มถามอย่างห่วงใย ใช้มืออังหน้าผากนวลเนียนและส่ายหน้า “ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา”

                “น้ำผึ้งสบายดีค่ะ แต่...” มธุรสลุกขึ้นนั่งและจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

                “แต่อะไร”

                “แต่...น้ำผึ้งอยากได้...เอ่อ...ยาคุม” สาวน้อยบอก และบิดตัวไปมาอย่างเคอะเขิน

                ราฟาเอลถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ จริงสินะ เขาลืมไปว่ามธุรสไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาเคยควงเล่น เธอยังไม่รู้ประสาและยังอ่อนต่อโลกมากนัก ถ้าเป็นผู้หญิงอื่น ยาพวกนี้คงมีติดกระเป๋าอยู่ตลอดหรือไม่ก็พกถุงยางเวลาที่นอนกับผู้ชาย และเขาจะสั่งให้พวกเธอใส่ถุงยางทุกครั้งที่นอนกับเขา เพราะกลัวจะติดเชื้อโรค แต่กับมธุรส สาวน้อยตรงหน้ามีเขาเป็นคนแรกและเป็นคนเดียวในตอนนี้ เขาจึงไม่ต้องกลัวติดโรค แต่ลืมนึกถึงผลที่อาจจะตามมาในอนาคตไปเสียสนิทเลย

                “ได้...พรุ่งนี้เช้าพี่จะพาไปช็อปปิ้งอยู่แล้ว น้ำผึ้งอยากได้อะไรก็ซื้อได้เต็มที่เลย แล้วพี่จะทำเครดิตการ์ดให้น้ำผึ้งด้วย เผื่อเวลาที่น้ำผึ้งอยากไปเที่ยวแล้วพี่ไม่ว่างพาไป น้ำผึ้งจะได้มีเงินใช้จ่าย”

                “ขอบคุณค่ะ ฮิ ฮิ พี่ราฟใจดีที่สุดเลย” สาวน้อยดีดตัวลงจากโต๊ะ และกระโดดหอมแก้มสากโดยที่ราฟาเอลไม่ทันตั้งตัว

                “ใจดีเหรอ” ราฟาเอลครางอย่างไม่เชื่อหู ตั้งแต่โตเป็นหนุ่มใหญ่ไม่เคยมีใครบอกว่าเขาใจดีเลยสักคน มธุรสเป็นคนแรกที่บอก ราฟาเอลรู้สึกโหวงๆ ตรงหัวใจ ก่อนที่มันจะเต้นแรงกว่าปกติ

                “ใช่สิคะ พี่ราฟของน้ำผึ้งใจดีมากเลยค่ะ ตั้งแต่น้ำผึ้งเกิดมาก็มีพ่อกับแม่ที่รักน้ำผึ้ง แต่ตอนนี้ไม่มีท่านทั้งสองแล้ว พ่อก็เสียไปแล้ว ส่วนแม่...ไม่รู้อยู่ที่ไหน น้ำผึ้งไม่เคยมีใครทำดีกับน้ำผึ้งเลยสักคน จะมีก็แต่พี่ราฟนี่ล่ะค่ะที่ใจดีกับน้ำผึ้งคนเดียว” มธุรสบอกเสียงใส แต่ดวงตาของเธอกลับดูเศร้าอยู่ชั่วครู่