บทที่ 8

                “น้ำผึ้ง...” ราฟาเอลกอดร่างบางไว้แนบอก และอ้อมแขนเล็กๆ ก็รัดร่างกำยำของเขาแนบแน่นเช่นกัน

                “พี่ราฟทานข้าวกับน้ำผึ้งนะคะ น้ำผึ้งทำกับข้าวไว้รอพี่ราฟตั้ง 3 อย่างแน่ะ”

                “ทำกับข้าวรอพี่!” อีกครั้งที่ราฟาเอลต้องอึ้ง ปกติแล้วเขาจะทำอาหารกินเองง่ายๆ แต่บอดี้การ์ดก็จะซื้อของสดเตรียมไว้ให้เสมอ เขาไม่เคยมีใครทำอาหารให้กินนอกจากมารดา ซึ่งนานๆ ครั้งจะไปหาสักที แต่ตอนนี้กลับมีคนที่เอาใจและเตรียมเอาไว้ให้รอเวลาที่เขาจะกลับ

                “ค่ะ พี่ราฟจะทานก่อนหรือไปอาบน้ำก่อนคะ เดี๋ยวน้ำผึ้งจะได้จัดใส่จานตั้งโต๊ะไว้ให้ แล้วเราก็ทานด้วยกัน”

                “เอ่อ...” ราฟาเอลถึงกับอ้ำอึ้งตอบไม่ถูกเลยทีเดียว

                “ทำไมคะ ไม่อยากทานเหรอ หรือทานเข้ามาแล้วคะ” มธุรสเอียงคอถามอย่างน่ารัก

                “ไม่ใช่จ้ะ งั้นพี่ขึ้นไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนดีกว่า แล้วค่อยลงมาทาน” ราฟาเอลบอก และจูบปากนุ่มแรงๆ ก่อนเดินขึ้นไปบนห้อง

                เมื่อลับหลังราฟาเอลแล้ว มธุรสก็วิ่งเข้าห้องน้ำที่อยู่ในครัวบ้าง เธอจัดการอาบน้ำใหม่ด้วยน้ำจากฝักบัวอย่างรวดเร็ว และออกมาเตรียมกับข้าวที่ทำไว้ตั้งโต๊ะรอชายหนุ่ม

                อาหารมื้อเย็นที่ดึกที่สุดนั้นผ่านพ้นไปด้วยดี ราฟาเอลรู้สึกอิ่มแปร้จนต้องยกมือลูบท้อง และต้องหัวเราะเมื่อเห็นร่างบางก็ยกมือลูบท้องด้วยเช่นกัน

                “ผู้หญิงมักจะไม่ลูบท้องเวลาที่ทานอิ่มๆ เพราะจะทำให้เสียบุคลิกภาพและไม่น่ามอง”

                “แหม...ก็น้ำผึ้งอิ่มนี่คะ ดึกขนาดนี้เพิ่งจะทาน และเดี๋ยวก็ต้องขึ้นไปนอนต่อ เฮ้อ...ถ้าทานแล้วนอนแบบนี้ทุกวันต้องอ้วนเป็นหมูแน่ๆ เลยค่ะ”

                “คราวหน้าถ้าน้ำผึ้งหิวก็ทานก่อนได้เลย ไม่ต้องรอพี่ พี่กลับบ้านไม่เป็นเวลา อย่างวันนี้เพิ่งกลับจากเมืองไทยยังไม่ทันได้พัก ก็ต้องออกไปเคลียร์งานต่อ ถ้าน้ำผึ้งรอพี่ทุกวันแบบนี้ น้ำผึ้งคงต้องผอมแน่ๆ”

                “ดีสิคะ น้ำผึ้งจะได้หุ่นดีเหมือนนางแบบ” มธุรสพูดติดตลก แต่ราฟาเอลไม่ตลกตามไปด้วย

                “แต่พี่ชอบผู้หญิงอวบ ไม่ชอบหุ่นนางแบบเลยสักนิด กอดแล้วไม่นุ่มมือเลย”

                “พี่ราฟคงกอดผู้หญิงมานักต่อนัก ถึงได้รู้ว่าผู้หญิงแบบไหนกอดแล้วจะนุ่มหรือไม่นุ่มมือ”

                “พี่นอนกับผู้หญิงมาตั้งแต่อายุ 13 จนขณะนี้อายุ 35 เข้าไปแล้ว บอกตรงๆ เลยว่าในเวลา 22 ปีที่ผ่านมา พี่ผ่านผู้หญิงมาเกือบ 100 คนแล้ว แต่ละคนหาซื้อได้ด้วยเงินทั้งนั้น ความสุขมาเงินไป แลกกัน” ราฟาเอลบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ต่างกับมธุรสที่ต้องอึ้ง

                “โอ้โห...ขนาดนั้นเลยเหรอคะ ทำไมแก่แดดจัง”

                “ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ มันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชาย แต่พี่อาจจะมากกว่าผู้ชายหลายคนสักหน่อย”

                “ละ...แล้ว...ไม่กลัวติดโรคเหรอคะ” แค่คิดเธอก็สยอง

                “พี่ป้องกันตัวตลอดเวลา และตรวจร่างกายเป็นประจำปีละ 2 ครั้ง” ราฟาเอลมองหน้านวลที่นิ่วน้อยๆ นั้น และต้องเบ้หน้าตามหญิงสาว “ทำไม กลัวพี่เป็นโรคและแพร่เชื้อให้น้ำผึ้งรึไง”

                “กะ...ก็...”

                “น้ำผึ้งกลัวตาย แล้วพี่ไม่กลัวตายรึไง ตายเพราะถูกฆ่ายังน่าภูมิใจกว่าตายด้วยโรคเป็นไหนๆ”

                มธุรสไม่ตอบ เธอก้มหน้ามองจานเปล่าและเหลือบตาขึ้นมองราฟาเอลอย่างหวั่นใจ

                “ถ้าน้ำผึ้งไม่แน่ใจ พรุ่งนี้เราไปตรวจร่างกายด้วยกันเลยก็ได้” ราฟาเอลลุกพรวดขึ้นอย่างฉุนๆ และเดินขึ้นห้องนอนไปทันที

                มธุรสหน้าเหวอ เธอไม่คิดว่าราฟาเอลจะขี้ใจน้อยด้วย หญิงสาวรีบเก็บถ้วยเก็บจานไปล้าง และเดินตามชายหนุ่มขึ้นไป พอเปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นร่างสูงนอนเหยียดยาวหลับตานิ่งอยู่บนเตียง ดูเผินๆ เหมือนว่าหลับแล้ว แต่เธอรู้ว่าเขายังไม่หลับ หญิงสาวสาวเท้าเข้าไปใกล้ๆ ยืนมองใบหน้าคมคายนิ่งๆ ราฟาเอลรูปงามอย่างหาตัวจับได้ยาก ไม่แปลกอะไรถ้าเขาจะมีผู้หญิงมากมาย และมีเธอเป็นหนึ่งในนั้น

                “ยืนจ้องหน้าพี่อยู่แบบนั้น แล้วจะหลับง่ายกว่าเดิมรึไง”

                สาวน้อยสะดุ้งสุดตัว เมื่อคนที่นอนหลับตาอยู่ดีๆ ส่งเสียงออกมาทั้งที่ตายังปิดสนิทอยู่ มธุรสนั่งลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มและเอนกายลงนอนหันหลังให้เขา

                ราฟาเอลลืมตาและหันหน้ามองหญิงสาว ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงมองคนที่นอนหันหลังให้ ส่วนโค้งส่วนเว้าของเธอเด่นชัด แม้จะมีผ้าห่มคลุมร่างไว้อีกผืน เรียกเลือดหนุ่มให้ร้อนระอุขึ้นอีกครั้ง

                “พี่ไม่เคยพาใครมานอนที่บ้านนี้ น้ำผึ้งเป็นคนแรกและเป็นคนเดียวที่นอนข้างพี่ในทุกค่ำคืน ชีวิตของพี่เกิดมาบนกองเงินกองทองก็จริง แต่ชะตาฟ้าลิขิตไว้แล้วว่าให้พี่มีภาระหน้าที่ต้องทำ ถ้าพี่ไม่เรียนรู้การใช้ชีวิตด้วยตัวเองตั้งแต่เล็กจนโตมาป่านนี้ พี่ก็คงไม่ได้มายืนอยู่ ณ จุดนี้ พ่อของพี่วางมือไปนานแล้ว แต่พี่ต้องเป็นคนสานต่อ”

                หญิงสาวพลิกตัวกลับมามองหน้าเขา และนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาร่างสูง

                “หน้าที่อะไรคะ”

                “อยากรู้ แล้วจะรับได้รึเปล่า ไม่ใช่วันนี้รู้ พรุ่งนี้หนีพี่ไปซะล่ะ”

                “น้ำผึ้งไม่มีวันหนีพี่ราฟหรอกค่ะ น้ำผึ้งจะอยู่ทดแทนบุญคุณพี่ราฟ จนกว่าพี่ราฟจะพอใจ”

                “บุญคุณงั้นเหรอ ที่พี่พาน้ำผึ้งมาอยู่ด้วยแบบนี้ น้ำผึ้งถือว่ามันเป็นบุญคุณหรอกเหรอ”

                มธุรสคว้ามือใหญ่มาวางแนบแก้มนวลของตน เธอรู้สึกอบอุ่นเสมอเมื่อได้รับสัมผัสจากเขา แม้เขาจะไม่ได้รักเธอเลยก็ตาม