All Chapters of ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“งั้นก็เชิญเจ้ากรี๊ดร้องออกมาจนคอแหบแห้งตายเถิด เพราะถึงอย่างไรข้าก็จะนอน” “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” หมี่หลันกรี๊ดหยุดกรี๊ดหยุดอยู่สักพัก ในที่สุดนางก็ต้องยอมแพ้จะหยุดกรี๊ดร้องเสียเอง“เชอะ!” หมี่หลันสะบัดหน้าใส่เขา ก่อนที่จะลุกขึ้นหลบมุมไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และเดินออกไปจากหอนอนทันทีผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ ในขณะที่หมี่หลันกำลังนั่งเล่นอยู่ที่ในสวนของจวนอ๋องนั้น จู่ ๆ ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงก็เดินเข้ามาหานาง พร้อมกับพูดขึ้น “เหตุใดเจ้าจึงมานั่งแอบอยู่ในสวนเพียงลำพังเช่นนี้?”“ก็ข้าเบื่อท่านอย่างไรล่ะ!” นางตอบกลับด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีด“ใบหน้าของข้าก็ออกจะหล่อเหลา ไม่เห็นจะน่าเบื่อเลย”“หลงตัวเอง!”“เจ้าว่าใครหลงตัวเอง?” เขาถามนางขึ้นทันที“ก็ว่าท่านนั้นแหละ คนหลงตัวเองมักชมว่าตัวเองหล่อ ถ้าคนหล่อจริงเขาก็ไม่ต้องชมตัวเองหรอก เพราะมีคนมากมายที่จะมาชมเขา” หมี่หลันตอบกลับไป“จริงรึ? งั้นเจ้าช่วยดูให้ข้าว่าข้าหล่อหรือไม่?” พูดจบ ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงก็ยื่นใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาเข้ามาใกล้นาง จนจมูกที่โด่งได้รูปของเขาก็ใกล้เข้ากับใบหน้าของนางมาก จนนางสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หอมกรุ่นของเขา“เอ่อ....” และใบหน้า

ที่ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงเลือกที่ปล่อยให้นางได้ใช้ความคิดกับตัวเองไตร่ตรองก่อน เพราะเขารู้ว่านางนั้นเป็นคนหัวรั้น หากเขาไม่คะยั้นคะยอให้นางทานอาหารให้ได้ นางก็จะยิ่งไม่อยากทาน แต่ถ้าหากนางตั้งสติได้แล้ว นางก็จะต้องรีบทานอย่างแน่นอนจนเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นเมื่อตงตงเปิดประตูหอนอนของหมี่หลันเข้ามาก็พบว่านางยังไม่ยอมทานอาหาร ตงตงจึงเดินเข้าไปใกล้นาง พร้อมกับพูดขึ้น “คุณหนูรู้หรือไม่ว่าใครรักคุณหนูที่สุด? ในขณะที่คุณหนูกำลังนั่งอดอาหารเพื่อทำร้ายตัวเองเช่นนี้ แต่คุณชายหลี่หลู่ฮานกลับไม่ได้มาสนใจว่าคุณหนูจะเสียใจเลยแม้แต่น้อย แต่คนที่เสียใจที่เห็นคุณหนูต้องเจ็บปวดเช่นนี้ก็คือท่านอ๋องจ้าวอี้หลง หลังจากท่านอ๋องรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว ท่านอ๋องก็บุกไปที่จวนของตระกูลหลี่เพื่อให้คุณชายหลี่หลู่ฮานยกเลิกพิธีแต่งงานเพื่อจะได้รอคุณหนูเหมือนดั่งคำสัญญา แต่คุณชายหลี่หลู่ฮานคนขี้ขลาดนั้นกลับเลือกที่จะเข้าพิธีแต่งงานต่อ ดังนั้น คุณหนูลองไตร่ตรองให้ดีเถิดว่าใครกันแน่คือคนที่รักคนหนูอย่างแท้จริง แม้การกระทำบางอย่างของท่านอ๋องที่แสดงออกมาอาจจะไม่หวานเหมือนดั่งคุณชายหลี่หลู่ฮาน แต่ความจริงใจที่ท่านอ๋องแสดงออกมา

ตลอด 2-3 วันต่อมา เหล่าผู้คนในจวนอ๋องต่างวุ่นวายกับการเตรียมการงานแต่งโดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกตเลยว่าฮูหยินฮวาหมี่หลันได้ถูกโยนให้ไปนอนข้างเรือนคนใช้เสียแล้ว แถมจางเหยียนไถยังคอยโกหกท่านอ๋องตลอดเวลาว่าหมี่หลันนั้นยินดียกหอนอนให้กับนางเพื่อเป็นห้องหอของนางและท่านอ๋อง และนางยังโกหกท่านอ๋องจ้าวอี้หลงเพิ่มอีกว่า หมี่หลันนั้นไม่ขอเข้ามายุ่งเกี่ยวกับงานแต่งงานของพวกเขาเด็ดขาดด้วยความที่ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงรู้จักจางเหยียนไถมาตั้งแต่ยังเล็ก เขาจึงไม่ได้คิดว่านางจะกล้าโกหกเขาอย่างแน่นอนและในค่ำคืนที่แสนมืดมิดก่อนวันงานแต่งงานหมี่หลันที่เอาแต่ซ่อนตัวร้องไห้อยู่ตลอดเวลาก็ทนต่อไปไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว นางตัดสินใจคว้าม้าขี่ออกไปจากจวนอ๋องอย่างไม่มีจุดหมายทันที นางรู้เพียงว่าขอให้นางจากที่นี่ไปให้ไกลจากท่านอ๋องจ้าวอี้หลงและยัยจวิ้นจูตัวร้ายนั้นให้ไวที่สุดแต่ตงตงที่มาพบกับหมี่หลันที่กำลังขี่ม้าออกไปด้วยความโศกเศร้า นางจึงตัดสินเข้าพบท่านอ๋องจ้าวอี้หลง และบอกเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่คุณหนูของนางถูกจางหยางไถกลั่นแกล้ง ทำให้ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงรู้ว่าตลอดมาจางเหยียนไถนั้นโกหกเขามาโดยตลอด เขาจึงรับไม่ได้ แล

“เป็นถึงบุรุษแต่พูดจาชักช้าไม่ทันสตรีเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!” ชิวยวี่ตวาดใส่เขาทันที ทำเอานิคโคลัสที่ตกใจอยู่แล้วก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่เขาพรางนึกในใจว่า ไม่คิดเลยว่าในบันทึกที่บอกว่านางเป็นสตรีที่แข็งขัน แต่จริง ๆ แล้วนางเป็นสตรีที่น่ากลัวเสียมากกว่า...เมื่อทั้งสองคนขี่ม้ามาได้สักพัก ในที่สุดพวกเขาก็หลุดพ้นจากเขตแดนของป่า และเข้าสู่พื้นที่อาศัยของผู้คนทันทีชิวยวี่ให้นิคโคลัสลงจากม้านำไปก่อน และนางก็ค่อยลงตามเขามาและเมื่อชิวยวี่ลงจากหลังม้ามาได้ นางจึงได้ทันสังเกตเห็นใบหน้าของนิคโคลัสชัด ๆ และนางก็พบว่าบุรุษผู้นี้ช่างมีใบหน้าที่งดงามอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน สีตาของเขาที่เป็นสีน้ำตาลอ่อน บวกกับผมน้ำตาลปนทอง ทำเอาชิวยวี่ตกในห้วงแห่งภวังค์ไปชั่วขณะเลยทีเดียว“เอ่อ...ท่านหญิง!” เมื่อชิวยวี่ได้ยินเสียงเรียกของนิคโคลัส นางจึงสะดุ้งตัวหลุดออกจากภวังค์ทันที ก่อนที่จะรีบถามเขาขึ้น “แล้วจวนของเจ้าอยู่ที่ใดกัน? ข้าจะได้ไปส่ง!”“ข้าไม่มีจวนหรอก!” นิคโคลัสตอบกลับไป“อ้าว! หากเจ้าไม่มีจวนให้อยู่อาศัย แล้วเจ้าพักอยู่ที่ใดกัน?”เมื่อโดนนางถามขึ้นอีกครั้ง นิคโคลัสจึงต้องรีบใช้สมองอันน้อยนิดของเขาหา

เหมยลี่มองไปที่นิคโคลัสด้วยสายที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ เพราะเหมยลี่รู้ดีว่ายวี่เอ๋อร์เพื่อนรักของตนเองนั้นแข็งแกร่งมากขนาดไหน แถมนางยังไม่เคยยอมให้ชายใดเข้าใกล้นางอีกด้วย และด้วยความสงสัยนี้เหมยลี่จึงลากแขนของชิวยวี่ออกมาถามเป็นการส่วนตัวทันที “เขาผู้นี้เป็นองครักษ์ของเจ้าจริง ๆ รึ? เขาทั้งดูอ่อนแอ และสำอางขนาดนั้น เจ้ารีบบอกความจริงข้ามาเสียเหลือนะ!” เหมยลี่เค้นถามความจริงจากเพื่อนของตนเองทันที ชิวยวี่ยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเขินอาย ก่อนที่นางจะตอบเขาไป “ข้าชอบเขาตั้งแต่แรกพบ ก็เลยว่าเขากับจวนมาด้วย ท่านพ่อคงมองออกว่าข้านั้นชอบเขา ท่านพ่อก็เลยให้เขาเป็นองครักษ์อยู่ข้างกายข้าเสียเลย”“แต่เขาทั้งรูปงามอย่างน่าประหลาดเช่นนี้ ทั้งสีผม ทั้งสีตา ข้าว่าแบบนี้เหล่าคุณหนูที่มาร่วมงานเลี้ยงของข้าคงอยากได้เขาไปอย่างแน่นอน” เหมยลี่พูดขึ้น“ก็ลองดูสิ! ใครกล้ามายุ่งกับคนของข้า ข้าจะกระชากหัวของพวกนางออกมาให้ดู” เหมยลี่ยิ้มให้กับความร้ายกาจของเพื่อนสนิทของตน เพราะนางรู้ดีว่าชิวยวี่ผู้นี้หวงของมากขนาดไหน หากใครคิดกล้าของของนาง มีแต่จะได้รับความเดือดร้อนและเจ็บตัวอย่างแน่นอน หลังจากที่ชิวยวี่ตอบคำถามขอ