ตอนที่ 32 : สู่จวนอ๋องของท่านอ๋องจ้าวอี้หลง (2)

“งั้นก็เชิญเจ้ากรี๊ดร้องออกมาจนคอแหบแห้งตายเถิด เพราะถึงอย่างไรข้าก็จะนอน” 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” หมี่หลันกรี๊ดหยุดกรี๊ดหยุดอยู่สักพัก ในที่สุดนางก็ต้องยอมแพ้จะหยุดกรี๊ดร้องเสียเอง

“เชอะ!” หมี่หลันสะบัดหน้าใส่เขา ก่อนที่จะลุกขึ้นหลบมุมไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และเดินออกไปจากหอนอนทันที

               

ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ ในขณะที่หมี่หลันกำลังนั่งเล่นอยู่ที่ในสวนของจวนอ๋องนั้น จู่ ๆ ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงก็เดินเข้ามาหานาง พร้อมกับพูดขึ้น “เหตุใดเจ้าจึงมานั่งแอบอยู่ในสวนเพียงลำพังเช่นนี้?”

“ก็ข้าเบื่อท่านอย่างไรล่ะ!” นางตอบกลับด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีด

“ใบหน้าของข้าก็ออกจะหล่อเหลา ไม่เห็นจะน่าเบื่อเลย”

“หลงตัวเอง!”

“เจ้าว่าใครหลงตัวเอง?” เขาถามนางขึ้นทันที

“ก็ว่าท่านนั้นแหละ คนหลงตัวเองมักชมว่าตัวเองหล่อ ถ้าคนหล่อจริงเขาก็ไม่ต้องชมตัวเองหรอก เพราะมีคนมากมายที่จะมาชมเขา” หมี่หลันตอบกลับไป

“จริงรึ? งั้นเจ้าช่วยดูให้ข้าว่าข้าหล่อหรือไม่?” พูดจบ ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงก็ยื่นใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาเข้ามาใกล้นาง จนจมูกที่โด่งได้รูปของเขาก็ใกล้เข้ากับใบหน้าของนางมาก จนนางสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หอมกรุ่นของเขา

“เอ่อ....” และใบหน้าหล่อเหลาของท่านอ๋องจ้าวอี้หลงก็ทำเอาหมี่หลันเสียอาการไปชั่วขณะทันที ก่อนที่นางจะกลับมาตั้งสติได้ และรีบดันใบหน้าของเขาออกไปให้ห่าง “ไม่หล่อ!”

“ฮ่า ฮ่า เจ้านี่ปากแข็งชะมัด” เขาต่อว่านางขึ้นด้วยเสียงหัวเราะอย่างหยอกเย้า

“ท่านรู้ได้เช่นไรว่าข้าปากแข็ง ท่านเคยชิมรึ?” หมี่หลันกวนประสาทเขาขึ้นมาทันที

และเมื่อท่านอ๋องจ้าวอี้หลงได้ยินนางท้าทายเขาเช่นนั้น เขาก็ไม่รอช้ารีบประกบฝีปากของตนเองเข้ากับริมฝีปากของนางเพื่อพิสูจน์ทันที

จู๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านอ๋องบ้ากาม!” หลังจากที่หมี่หลันโดนเข้าจูบโดยไม่ทันได้ตั้งตัวแล้ว นางก็รีบผลักเขาออก พร้อมกับตะโกนด่าเขาขึ้นมาทันที

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ท่านอ๋องหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ก่อนที่จะตอบคำถามของนางกลับไป “ปากของเขาไม่แข็งจริงด้วย มันช่างนุ่มนวลชวนฝันเหลือเกิน”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อีตาท่านอ๋องบ้า” หมี่หลันพยายามที่จะใช้มือของนางฟาดไปที่ตัวของเขา แต่เขากลับไหวตัวทัน และรีบวิ่งหนีนางออกไปทันที

และเมื่อท่านอ๋องจ้าวอี้หลงวิ่งออกไปแล้ว หมี่หลันก็ใช้มือของตนเองจับไปที่ริมฝีปากที่ถูกท่านอ๋องประทับลงมา พรางคิดในใจว่าไม่ใช่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่ชวนฝัน เพราะนางเองก็ชวนฝันถึงริมฝีปากและรสจูบของเขาอีกเช่นกัน

“บ้าเอ้ย! นี่ฉันกำลังคิดบ้าอะไรกับอีอ๋องบ้านั้นล่ะเนี่ย ไม่ได้! ไม่ได้!” หมี่หลันสะบัดหัวไปมาก่อนที่จะรีบลุกออกไปจากบริเวณนั้นทันที

บ่ายวันนั้น

หลังจากที่ท่านอ๋องออกไปว่าราชการที่ด้านนอกของจวนอ๋องแล้ว หมี่หลันก็เริ่มงานในจวนอ๋องทันที นางเรียกเหล่าคนงานทุกคนให้มารวมตัวกันเพื่อที่จะได้แนะนำตัวของแต่ละคนและหน้าที่ให้นางได้รู้จัก และหลังจากนั้นหมี่หลันก็ค่อย ๆ เรียนรู้งานจากเหล่าคนงานในจวนอ๋องทุกคน โดยมีตงตงคอยเป็นผู้ช่วยของนาง

จนผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ 

หมี่หลันที่วิ่งวุ่นเรื่องงานในจวนทั้งวันก็ได้พักเสียที นางจึงทิ้งตัวนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ในจวน พร้อมกับพูดขึ้น “เฮ้อออออออออออออออออ งานในจวนอ๋องมีเยอะแยะไปหมด หากข้าต้องดูแลแบบนี้เองทุกวันคงหมดแรงแย่” 

และในขณะที่หมี่หลันกำลังนั่งบ่นให้ตงตงฟังอยู่นั้น จู่ ๆ ร่างใหญ่ของท่านอ๋องจ้าวอี้หลงที่กลับเข้ามาในจวน ก็เดินตรงปรี่เข้ามาช้อนร่างบางของนางขึ้นอุ้นทันที

“ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย นี่ท่านอ๋องจะทำอะไรนะ!” หมี่หลันร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะจู่ ๆ ท่านอ๋องก็มาคว้าตัวของนางขึ้นอุ้มโดยไม่ทันให้นางได้ตั้งตัว

“ข้าได้ยินจากบ่าวในจวนอ๋องมาว่าวันนี้ทั้งวันเจ้าแต่จัดการงานในจวนอ๋องจนไม่มีเวลาได้พัก ข้าก็เลยมาอุ้มให้เจ้าพักอย่างไงล่ะ” ท่านอ๋องตอบกลับไป

“แต่ท่านไม่ต้องมาอุ้มข้าแบบนี้ก็ได้ ท่านปล่อยให้ข้าเดินไปพักเองก็ได้” หมี่หลันตอบกลับไป แต่ท่านอ๋องกลับไม่สนใจคำพูดของนางเลยแม้แต่น้อย เขากลับเดินดุ่ม ๆ พาร่างบางของนางกลับมาพักที่หอนอน

เมื่อท่านอ๋องอุ้มร่างบางของหมี่หลันมาถึงหอนอนแล้ว เขาก็วางร่างบางของนางลงอย่างเบามือ ก่อนจะพูดขึ้น “เจ้าไม่ต้องงโหมงานนักที่จวนอ๋องมากมายขนาดนี้ก็ได้”

“แต่ข้าเป็นถึงฮูหยินของจวนอ๋อง และข้าจะไม่ทำได้เช่นไรกัน”

เมื่อท่านอ๋องจ้าวอี้หลงได้ยินนางพูดคำว่า ฮูหยินของจวนอ๋อง เขาก็แอบยิ้มออกมาทันที ก่อนที่จะตอบนางกลับไป “หากเจ้าสบายใจเช่นนั้นก็ทำไป แต่หากเหนื่อยก็แค่พัก เจ้าเป็นฮูหยินมิใช่คนงานของจวนอ๋องเสียหน่อย”

“ทำมาเป็นห่วงข้า หรือว่าคิดแผนการจะแกล้งอะไรข้าอีกอยู่ล่ะ?” หมี่หลันถามกลับไปอย่างระแวงทันที 

“ตอนนี้ยังไม่มี ไว้มีแล้วจะบอกนะ จุ๊ฟ” ท่านอ๋องตอบคำถามนางกลับไปพร้อมกับจูบลงที่แก้มของนางโดยไม่ทันให้นางได้ตั้งตัว ก่อนที่เขาจะรีบเดินหนีออกจากหอนอนของนางไปด้วยรอยยิ้ม

“ท่านอ๋องบ้า! ท่านอ๋องบ้ากาม” นางกรนด่าตามหลังของเขาไปด้วยความเขินอาย

และในช่วงค่ำของคืนนั้น

เมื่อหมี่หลันเห็นว่านี้ก็ดึกมากแล้วแต่ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงก็ยังไม่โผล่หน้าเข้ามาในหอนอน นางจึงคิดว่าเขาคงไม่มานอนในหอนอนเดียวกับนางแล้วแหละ หมี่หลันจึงทิ้งนอนลงบนที่นอนด้วยความสบายใจทันที

แต่กลับกลายเป็นว่า ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงเห็นหมี่หลันเผลอหลับไปแล้ว เขาก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาในหอนอน แล้วก็ทิ้งตัวนอนลงข้าง ๆ นาง พร้อมกับกอดร่างบางของนางไว้แน่นโดยไม่ที่นางไม่รู้ตัว

_________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^