All Chapters of พราก: Chapter 1 - Chapter 8

อากาศในเมลเบิร์นไม่เหมือนประเทศไทย แต่ละวันของที่นี่อุณหภูมิอาจต่างกันเป็นสิบองศาเซลเซียสเพียงแค่เปลี่ยนช่วงเวลาจากเช้าตรู่ไปจนถึงเย็น ทว่าหนึ่งปีกับอีกหกเดือนที่ลูกนกปีกหักเช่นปาฏลีตัดสินใจโบยบินอย่างทุลักทุเลจากบ้านเกิดเมืองนอนมาเพื่อเยียวยาปีกหัก ๆ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ในต่างแดน ทำให้คุ้นชินกับอุณหภูมิซึ่งปรับเปลี่ยนอย่างรวดเร็วด้วยมีพื้นเพเป็นคนภาคเหนือ ต่างจากอะตอมที่เกิดในเมลเบิร์น ลูกสาวหล่อนเหมือนเด็กออสเตรเลียคนอื่น ๆ ตรงที่ปรับตัวเข้ากับอากาศของที่นี่ได้ดีตั้งแต่เกิด ผู้ใหญ่อย่างกรัณย์เสียด้วยซ้ำที่ไม่ชินกับอากาศหนาว ๆ“วันนี้หนาวกว่าเมื่อวาน” เขาบอกเมื่อออกจากห้องนอนซึ่งเพิ่งวางลูกลงบนเตียง อะตอมร่าเริงยามซื้อของ แต่เมื่อถึงห้องพักกลับหลับปุ๋ยราวกดปิดสวิตช์สิ้นสุดการทำงาน“ค่ะ พยากรณ์อากาศก็บอกไว้แบบนั้น”เมื่อเช้าตอนตื่นนอนหากหยั่งรู้ได้ว่าอีกห้าชั่วโมงถัดมากรัณย์จะมีน้ำมูกไหลและเสียงอู้อี้ขนาดนี้ ปาฏลีจะคัดค้านตอนเขาชวนไปนั่งร้านกาแฟ รวมถึงเดินซูเปอร์มาเก็ตซึ่งหล่อนเป็นตัวตั้งตัวตี เขาเริ่มมีอาการตั้งแต่เดินฝ่าอากาศหนาวจากร้านกาแฟไปยังซูเปอร์มาเก็ต อาการดีขึ้นพักหนึ่งเมื่อ

“งานมีปัญหาหรือคะ” เมื่ออยู่กับความคิดของตนแล้วทำให้ใจเป็นทุกข์ จึงชวนคุยเสียคนถูกถามละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วมองปาฏลี คิ้วขมวดยุ่ง“กวางไม่เคยถามเรื่องงาน”“ก็...” ไม่เคยถาม ไม่ใช่ไม่อยากรู้ หรือหล่อนก้าวก่ายชีวิตเขามากเกินไป แต่ทั้งหมดทั้งมวลกลั่นจากความห่วงใยล้วน ๆ“ก็อะไร”“ก็...พักนี้คุณโอมไม่ปกติค่ะ” ปาฏลียอมบอกในที่สุด กรัณย์อาจเคยเป็นนักข่าวมาก่อน หล่อนไม่เคยปกปิดความรู้สึกกับเขาได้เกินหนึ่งวัน ชายหนุ่มมีวิธีมากมายที่ทำให้คู่สนทนาคายคำพูด“ไม่ปกติยังไง”“หลาย ๆ อย่างทำให้กวางพอจะปะติดปะต่อได้ว่าคุณโอมเครียดเรื่องงานค่ะ และก็...” น้ำเสียงหวานน่าฟังเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อช่างใจ และผลจากการไตร่ตรองด้วยระยะเวลาอันสั้นคือควรพูดในตอนนี้ ไม่เช่นนั้นแล้วอาจไม่มีโอกาสพูดประเด็นนี้อีก “คุณโอมยังไม่ให้อะตอมกับกวางกลับไทย”เขาหยิบหมอนอิงที่กั้นระหว่างตนกับหล่อนวางอีกฝั่ง คอมพิวเตอร์พกพาถูกกำจัดให้ห่างกายเป็นลำดับถัดมา“ขยับมานั่งใกล้ ๆ”หญิงสาวนิ่งอยู่หลายวินาที จนกรัณย์ตบฝ่ามือบนที่ว่างเบา ๆ แทนการพูดซ้ำ ปาฏลีจึงขยับชิดเขาโดยที่เครื่องปั๊มนมยังวางอยู่บนตัก ท่อนขาเขากับหล่อนแนบชิด แม

กรัณย์ไม่ฟังเสียงห้าม คราวนี้จริงจังมากกว่าเมื่อครู่ ปาฏลีเลิกปัดป้องคงรู้ว่าถึงห้ามอย่างไรก็ไม่เป็นผล หล่อนครางฮือ สองมือกอดไหล่เขา ลองอยู่สองสามแบบชายหนุ่มจึงรู้ว่าต้องใช้วิธีไหนน้ำนมถึงออกจากอก...นี่เพิ่งเริ่มต้น การเดินทางยังอีกยาวไกล“รสจืด ๆ มัน ๆ หวานปะแล่มติดปลายลิ้น” เขาบอกราวกับกำลังรีวิวรสอาหารอย่างไรอย่างนั้น กรัณย์ทำหน้าที่แทนเครื่องปั๊มนมกับอกข้างขวาของคนตัวเล็ก มือนวดอกอีกข้างอย่างแผ่วเบาให้ปาฏลีผ่อนคลาย“อื้ออออออ”“แบบนี้ดีไหม” เขาผละออกเพื่อถาม“ไม่ดีค่ะ” ไม่ดีแน่ ๆ เขาดูดไม่เหมือนลูกดูดสักหน่อย และหล่อนมั่นใจว่ากรัณย์ไม่หยุดแค่นี้ นั่นไงเล่า ปากเขาป้วนเปี้ยนกับอกหล่อนอีกแล้ว แบบนี้เรียกว่าใครช่วยงานใครกันแน่ “คุณโอม เดี๋ยวอะตอมตื่นนะคะ”“ผมจะทำเวลา”“แต่กวางไม่ชินค่ะ” เมื่อคืนหล่อนแทบหมดแรง กรัณย์ทำงานหนักทว่าไม่เคยละเลยเรื่องบนเตียง เขาเคยพูดว่ามันคือการกระชับความสัมพันธ์ในรูปแบบหนึ่ง และเขาใส่ใจกับทุก ๆ การกระทำ อย่างน้อยก็ทำให้ปาฏลีรู้สึกว่าหล่อนเป็นแม่ของลูก หาใช่ที่ระบายความใคร่“ไม่ชินไม่แปลก เพราะเป็นครั้งแรก ผมไม่เคยช่วยกวางปั๊มนมเลยสักครั้ง”แน่ละ ครั้งนี้

ผู้หญิงทุกคนมีความตระหนี่ซ่อนอยู่ในตัว ตลาดมีของสดของแห้งมากมายที่สามารถนำมาเป็นวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารไทย แถมราคาถูกกว่าในซูเปอร์มาเก็ต หากซื้อหลายอย่างก็ประหยัดเงินได้หลายดอลลาร์ออสเตรเลีย ปาฏลีไม่เรื่องมากเรื่องอาหารการกิน แต่หล่อนยังคงเป็นคนไทยที่กินอาหารไทยมากกว่าอาหารพื้นถิ่นของที่นี่ การปรุงอาหารเองจึงเป็นเรื่องจำเป็น“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่หนักเลย กวางถือได้ คุณโอมถือของเยอะแล้ว”“แน่ใจ”“อะตอมตัวหนักกว่าของในถุงผ้าตั้งเยอะค่ะ”“ถ้าไม่ไหวต้องรีบบอก”“ค่ะ กวางจะรีบบอก”หล่อนอุ้มแค่ถุงผ้าบรรจุผลไม้ ส่วนเขามีตั้งหลายอย่าง เป็นต้นว่าเนื้อสัตว์ ผักสด แต่ของเท่านี้สำหรับผู้ชายคงไม่หนักมากเท่าไร กรัณย์ทำเหมือนมันไม่มีน้ำหนักเลยด้วยซ้ำ แถมเขายังเดินไวกว่าหล่อน จะว่าไป การจากบ้านเกิดมาไกลบังคับให้หล่อนต้องปรับตัวกับอะไรหลายอย่างในชีวิต อยู่เมืองไทยไม่เคยพกถุงผ้าหากต้องออกจากบ้านเพื่อจับจ่ายใช้สอย แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ ถุงผ้าคือของที่ขาดไม่ได้ และหล่อนมีหลายใบในกระเป๋าสะพายข้างเดินคุยกันไป มองวิถีชีวิตของผู้คนรอบข้างกันไป ทั้งคู่ก็มาหยุดตรงป้ายรอรถ ตั้งแต่คลอดลูกปาฏลีไม่ชินนักสำหรับการไปไหน