1 หวั่น 3/4

การตัดสินใจครั้งสำคัญเกิดขึ้นกับปาฏลีเมื่ออายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ คำถามมากมายจากคนรอบข้างซึ่งไม่รู้ปูมหลังครอบครัวพุ่งเข้าใส่ราวดอกธนู เหตุใดหล่อนจึงทิ้งชีวิตที่กำลังไปได้สวยในมหาวิทยาลัยอันดับต้น ๆ ของประเทศที่คะแนนสอบเข้าสูงลิบ ปาฏลีตอบเพียงว่าต้องการเรียนต่อที่ออสเตรเลียซึ่งช่วงหนึ่งในวัยเด็กเคยใช้ชีวิตกับพ่อแม่

ในมหาวิทยาลัยที่ประเทศไทย หล่อนเรียนดีและเป็นดาวคณะที่เพียงเอ่ยชื่อก็มีคนรู้จัก หนึ่งปีที่เรียกแทนตัวเองว่านิสิตทำให้ค้นพบว่าเลือกเรียนถูกทาง วันลาออก แม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษายังลังเลที่จะจรดปลายปากกาอนุมัติ ทว่าสุดท้ายแล้วหล่อนก็พ้นจากสภาพนิสิตโดยสมบูรณ์ ป้าไม่ขัดข้องเลยสักนิด ท่านจองตั๋วเครื่องบินและพาไปทำวีซ่าด้วยซ้ำเมื่อหล่อนขอออกจากบ้านเพื่อเดินตามทางของตัวเอง นั่นเพราะท่านได้ทรัพย์สินทั้งหมดของย่ากับพ่อแม่ซึ่งตกทอดมาถึงหล่อน จากการอ้างว่าเป็นค่าบุญคุณตลอดห้าปี และเป็นหล่อนเองที่ยกสิ่งเหล่านั้นให้ท่านเพื่อตัดปัญหา อีกนัยหนึ่งคือตัดขาดจากกันและไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก

...นับจากวันนั้น ปาฏลีคือผู้หญิงตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัว ไม่มีญาติ  

หญิงสาวมีเพียงเงินประกันชีวิตของพ่อแม่ รวมกับเครื่องประดับกับทองคำที่ย่าฝากไว้ในตู้นิรภัยธนาคารราวกับรู้อนาคตว่ามันเป็นสิ่งที่ป้าไม่สามารถเอาไปได้ ก่อนออกจากประเทศไทยหล่อนแปลงทั้งหมดเป็นเงิน คิดคำนวณอย่างดีก็พบว่าหากใช้ชีวิตในเมลเบิร์นอย่างสมถะ เงินก้อนนั้นสามารถส่งหล่อนเรียนได้จนจบระดับวิชาชีพชั้นสูง

หล่อนวางแผนจะทำงานและใช้ชีวิตในต่างแดนจนลมหายใจสุดท้าย ทว่าแผนการทุกอย่างหักเหตั้งแต่มัวมองบอลลูนหลายลูกหลากสีสันอย่างเหม่อลอยจนเดินชนกับกรัณย์บนสะพานพรินซิซ (Princes Bridge) ในวันที่อ่อนล้าที่สุดของชีวิต เขาเหมือนเจ้าชายตามชื่อสะพานนั้น การได้รับความช่วยเหลือในต่างแดนแถมความช่วยเหลือนั้นยังมาจากคนสัญชาติและเชื้อชาติเดียวกันไม่ใช่เรื่องง่าย ความรักที่มีต่อเขาจึงดำเนินอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขารู้สึกเช่นเดียวกันหรือไม่ หล่อนมีเขา มีลูก ชีวิตผู้หญิงที่เคยโดดเดี่ยวจึงมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง ปาฏลีเปรียบตัวเองเป็นน้ำเปล่ารสชาติจืดชืด กรัณย์คืออะไรสักอย่าง อาจเป็นน้ำผึ้งในบางครั้ง เป็นยาขมในบางครา แต่เมื่อหยดลงมาก็ทำให้น้ำใส ๆ ในแก้วมีรสชาติ

“อีกแค่แปดเดือน”

“ค่ะ ติดตรงที่กวางไม่รู้จะได้กลับไปเรียนอีกเมื่อไร ใจหนึ่งก็ห่วงลูก ไม่อยากจ้างพี่เลี้ยง แต่ถ้าดรอปเรียนไว้นานเกินอาจเสียสิทธิ์และต้องลงเรียนใหม่ค่ะ” ไม่มีใครเลี้ยงลูกได้ดีกว่าคนเป็นพ่อแม่ ปาฏลีไม่เคยคิดว่าจะมีลูกในช่วงอายุที่แทบทุกคนมองว่ายังน้อยเกินไป หล่อนเคยกลัวว่าจะเลี้ยงลูกเองไม่ได้ ด้วยไม่เคยคลุกคลีกับเด็กคนไหนมาก่อน แต่ความเป็นแม่ที่ไม่รู้มาจากไหนค่อย ๆ เพิ่มขึ้นพร้อม ๆ กับหน้าท้องที่โตขึ้น

“อะตอมโตพอจะอยู่กับพี่เลี้ยงได้แล้ว และแต่ละวันกวางก็เรียนไม่กี่ชั่วโมง”

“คุณโอมอยากให้กวางเรียนที่นี่ให้จบ ถึงจะพากวางกับลูกกลับไทยหรือคะ” กรัณย์บอกว่าจะพากลับไทยเมื่อลูกอายุสองเดือน แต่สุดท้ายต้องเปลี่ยนแผนด้วยเหตุผลที่ว่าเขาห่วงลูกหากต้องนั่งเครื่องบินหลายชั่วโมง แม้ว่าแพทย์ยืนยันแล้วก็ตามว่าเดินทางได้ ภายนอกสดใสร่าเริงแต่อะตอมมีปัญหาเกี่ยวกับลิ้นหัวใจที่สามารถทำการผ่าตัดได้เมื่ออายุครบหนึ่งปี แต่การเลื่อนเที่ยวบินกลับไม่ใช่เพียงครั้งนั้น เพราะไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมาเขาวางแผนพาลูกกับหล่อนกลับไทยก่อนเทศกาลคริสต์มาส ทว่าแผนกลับล้มไม่เป็นท่าเมื่องานที่บริษัทยังไม่ลงตัว

“ถ้าเป็นไปได้”

“ค่ะ”

ปาฏลีตอบเพียงสั้น ๆ หมดเหตุผลจะพูดต่อ บางครั้งกรัณย์ทำให้รู้สึกว่าเขาห่วงใย แต่บ่อยครั้งกลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นเมียเก็บ เป็นผู้หญิงที่เขาซ่อนไว้ บอกให้ใครรู้ไม่ได้ ที่นี่หล่อนอาจมีตัวตน แต่มั่นใจว่าพ่อแม่เขาที่เมืองไทยไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของหล่อนและหลานสาวอย่างเด็กหญิงปราณชนก

คอมพิวเตอร์แบบพกพาถูกยกขึ้นวางบนตัก กรัณย์เข้าสู่ระบบจึงเห็นว่ามีจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ที่ยังไม่เปิดอ่านอยู่กว่าสิบฉบับ

“พร้อมเมื่อไรก็บอก จะได้ให้แซเวียร์มอง ๆ พี่เลี้ยงเด็กไว้ให้”

“ค่ะ เอ่อ ไว้กวางจะบอกค่ะ” เมื่อนึกขึ้นได้จึงต่อประโยคให้ยาวขึ้น แทนการตอบว่า ‘ค่ะ’ เพียงพยางค์เดียว กรัณย์ไม่ชอบให้ตอบสั้น ๆ เขาให้เหตุผลว่าเป็นคำตอบที่ดูไม่ใส่ใจตอบเท่าไรนัก

อีกเรื่องหนึ่งที่เขาไม่อยากให้ทิ้งคือการเรียน แม้เขายืนยันว่าสามารถเลี้ยงลูกกับหล่อนทั้งชีวิตได้แบบไม่ขัดสน กระนั้นการมีความรู้ติดตัวย่อมดีกว่าไม่มี ซึ่งปาฏลีเห็นด้วย เงินทองหากไม่รู้จักเก็บหอมรอมริบอาจหมดได้ในวันหนึ่ง แต่วิชาความรู้อยู่กับเราตลอดชีวิต ไม่มีใครโจรกรรมออกไปได้ และต่อให้ในอนาคตไม่ได้เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าอย่างที่ฝัน ก็ขอแค่ได้ใช้วิชาที่ร่ำเรียนมาออกแบบเสื้อผ้าให้กรัณย์กับอะตอมสวมใส่บ้างก็พอ

“เริ่มง่วง” กรัณย์สะบัดศีรษะไล่อาการง่วงงุน เวลานี้ไม่ใช่เวลานอน ยังมีอะไรให้จัดการอีกมาก

“คงเป็นผลพวงจากยาเม็ดเมื่อกี้” ปาฏลีว่าพลางเปิดลิ้นชักข้างโซฟาแล้วหยิบของใช้ที่กลายเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่มีลูกมาวางบนตัก ก่อนวางหมอนอิงลงใกล้ ๆ กรัณย์ “งีบสักหน่อยไหมคะ อาการน้ำมูกไหลอาจจะดีขึ้น”

“อยากเช็กงานอีกสักหน่อย”

หากลางสังหรณ์ยังพอมีประสิทธิภาพ ใบหน้าเคร่งขรึมซึ่งเห็นอยู่นี้ รวมถึงการนัดคุยเรื่องงานกับแซเวียร์วันละไม่ต่ำกว่าสองรอบอาจมาจากปัญหาเรื่องงานที่น่าจะกำลังประสบอยู่ หล่อนรู้อะไรไม่มากนัก รู้เพียงแค่ว่านอกเหนือจากดูแลธุรกิจของครอบครัว เขายังมีแบรนด์เครื่องหนังของตัวเองที่มีสาขามากมายในไทยและกว่าสิบสาขาในต่างประเทศ สาขาเมลเบิร์นคือหนึ่งในนั้น ความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับธุรกิจของเขา แซเวียร์เป็นคนเปรยขึ้นลอย ๆ และดันลอยเข้าหูหล่อน กรัณย์ไม่เคยเล่าถึงงานของเขา แต่เท่าที่สัมผัสได้คือ แม้บินมาหาลูก เขาก็ยังทำงานหนักในทุกวัน วันละหลายชั่วโมง

ในชีวิตปาฏลีรู้จักคนไม่มากนัก และหากไม่นับผู้เป็นพ่อซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว กรัณย์คือคนที่แบ่งเวลาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ยามลูกตื่นเขาทุ่มเททุกวินาทีให้ลูก ไม่แตะคอมพิวเตอร์พกพา ไม่รับโทรศัพท์ ไม่แม้แต่ยกโทรศัพท์เคลื่อนที่ขึ้นมาดูว่ามีสายเข้ากี่สายหรือมีจดหมายอิเล็กทรอนิกส์รอให้อ่านกี่ฉบับ เวลาทำงานของเขาคือเวลาที่อะตอมหลับเท่านั้น

วูบหนึ่งปาฏลีอดตั้งคำถามกับใจตัวเองไม่ได้ว่า หากวันนี้ไม่มีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เขาตั้งชื่อจริงให้ว่าปราณชนก หล่อนจะยังมีตัวตนในชีวิตกรัณย์หรือเปล่า เขาใช้ชีวิตแสนเรียบง่าย แต่เดิมจึงคิดว่าเขาเป็นเพียงพนักงานบริษัทธรรมดา ๆ ที่จับพลัดจับผลูมาดูแลงานในเมลเบิร์น มารู้ว่าเขาเป็นเจ้าของกิจการและเป็นเจ้านายของแซเวียร์ ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานอย่างที่คิดมาตลอดตอนตั้งครรภ์ได้เกือบสองเดือน ปาฏลีโตมาท่ามกลางความรักระหว่างพ่อแม่ จึงไม่เคยเชื่อว่าอายุและการศึกษาคืออุปสรรคด้านความรัก แต่ลืมคิดไปว่าฐานะทางสังคมที่แตกต่างกันไม่จัดอยู่ในความเชื่อนี้ สิ่งหนึ่งที่เรียนรู้หลังใกล้ชิดผู้ชายตรงหน้าคือ การรักเขาอาจเจ็บปวดในวันใดวันหนึ่ง แต่น่าแปลกที่หล่อนยังยืนหยัดจะรัก