2 ซ่าน 3/4

“หมด ? หมดได้ยังไงกันคะ” ก็คราวก่อน ก่อนที่เขาจะบินกลับไทย หล่อนยังเห็นมันมีในลิ้นชักตั้งหลายกล่อง

“ต้องให้ย้ำหรือเปล่าว่าตั้งแต่คืนแรกที่มาถึง ผมจัดให้กวางคืนละกี่รอบ บางทีอาจต้องรวมช่วงกลางวันเข้าไปด้วย เพราะกวางย้ำให้สวมเสื้อกันฝนทุกครั้ง”

“ไม่ต้องแล้วค่ะ กวางรู้แล้ว”

ปาฏลีเห็นถึงข้อเสียของการไม่มีผ้าห่มผืนเล็ก ๆ บนโซฟาก็คราวนี้ นอกจากหมอนอิง หล่อนไม่ชอบให้มีสิ่งอื่นใดบนโซฟา เพราะนอกจากกินพื้นที่ ยังทำให้ความน่ามองของห้องลดลงหลายระดับ แต่ตอนนี้อยากหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวนัก หล่อนไม่มีอาภรณ์ใด ๆ ติดกาย มือไม้ก็ดูเล็กเกินไปหากใช้ปกปิดทรวงอกและของสงวนที่กรัณย์กำลังจด ๆ จ้อง ๆ คำพูดเขาทำหล่อนอาย แต่ยังไม่เท่าความอายซึ่งเกิดจากการที่สายตาเฉียบคมกำลังมองด้วยอารมณ์ที่หล่อนเองก็รู้ว่ามีเพียงวิธีเดียวที่ทำให้อารมณ์นี้สงบลงได้

...และถ้าหากตาไม่ฝาด หล่อนเห็นรอยยิ้มจากเขา

“แสดงว่าอนุญาตให้ผมไปต่อ”

“แต่เราไม่มี...”

“ประจำเดือนเพิ่งหมดไม่ใช่หรือ ระยะปลอดภัย”

“ค่ะ”

ปาฏลีเออออไปด้วย รู้ทั้งรู้ว่าแม้การนับวันแบบหน้าเจ็ดหลังเจ็ดเป็นหนึ่งในวิธีคุมกำเนิด แต่จริง ๆ แล้วไม่มีวิธีไหนได้ผลเต็มหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่เช่นนั้นแล้วลูกสาวหล่อนซึ่งนอนหลับปุ๋ยในห้องนอนคงไม่ได้มาเกิด กันไว้ดีกว่าแก้ หลังจากคลอดลูก กรัณย์จึงเป็นฝ่ายป้องกันทุกครั้ง

“อา...”

“อ้ะ ! คุณโอม...”

เสียงร้องด้วยความตกใจเกิดขึ้นพร้อม ๆ กับสองแขนกอดรั้งเขาให้แนบชิด เพราะมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย กว่าจะรู้ตัวอีกที ความเป็นกรัณย์เกินครึ่งหนึ่งก็เข้ามาในกายหล่อนเสียแล้ว

“เก็บเสียงไว้ครางตอนผมขยับในตัวกวางจะดีกว่า” กรัณย์พูดเชิงล้อ และเพราะปาฏลีเบี่ยงหน้าเขินอายหนีไปอีกทาง เขาจึงลอบยิ้มได้อย่างเต็มที่โดยไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็น

พวงแก้มสีชมพูระเรื่อกับแววตาไร้เดียงสาจากคนใต้ร่างเป็นดังตัวเร่งปฏิกิริยาให้กรัณย์สานต่อบทรักที่ขาดช่วงไปเมื่อครู่ จากจังหวะเนิบช้า ค่อย ๆ เพิ่มระดับขึ้น หล่อนคือนักเรียนในอุดมคติของอาจารย์อย่างเขา เพราะไม่ว่าจะสอนบทเรียนไหน หล่อนก็หัวไวและเรียนรู้ได้โดยไม่ต้องบอกซ้ำ อากาศด้านนอกหนาวจัด ต่างจากห้องพักที่ระอุด้วยไฟปรารถนา ปลายเท้าปาฏลีจิกกับโซฟาในทุกจังหวะที่กรัณย์กระแทกกายเข้าหา แม้ผ้าบุโซฟาไม่นุ่มอย่างผ้าปูเตียงนอน แต่กลับให้ความรู้สึกแปลกใหม่ไปอีกแบบ

เมื่อได้ยินเสียงครางหวานหูถูกใจ กรัณย์ยิ่งเอาใจด้วยการบดจูบริมฝีปากอิ่ม เอวหนาขยับอย่างต่อเนื่องนำพาปาฏลีสู่ขอบสวรรค์ ก่อนที่เขาจะตามไปติด ๆ สองร่างเกร็งกระตุก ทั้งซาบซ่านทั้งผ่อนคลายในวินาทีเดียวกัน ชายหนุ่มปลดปล่อยทุกหยาดหยดแห่งเชื้อพันธุ์ภายในกายสาว เมื่อเคลื่อนกายหลังจากอยู่ในท่าเดิมพักใหญ่ สิ่งที่เขาเพิ่งมอบให้หล่อนก็ไหลออกเปรอะซอกขาด้านใน

“อีกสักรอบ กวางไหวไหม”

กรัณย์ใช้ข้อนิ้วชี้เช็ดเม็ดเหงื่อซึ่งผุดพรายตรงไรผมของอีกฝ่าย เขามีความสุข แต่เป็นประเภทโลภมาก สุขแล้วแต่อยากสุขยิ่งขึ้นไปอีก ลูกสาวนั้นหรือก็ช่างเป็นใจประหนึ่งรู้ว่าพ่อแม่ต้องการเวลาส่วนตัว อะตอมไม่ร้องกวนสักแอะ

ปาฏลีพยักหน้าสองสามครั้งแทนการตอบรับ หล่อนหาเสียงตัวเองไม่เจอ แม้กระทั่งจะตอบว่าค่ะ ครั้งเดียวไม่เคยพอสำหรับกรัณย์ และหล่อนก็เสพติดความสุขจากการถูกเขามอบความสุขให้

ทว่าทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นเสมอไป แม้แต่ทะเลที่เงียบสงบมาเนิ่นนาน วันใดวันหนึ่งย่อมมีคลื่นลม...

เสียงเด็กหญิงปราณชนกร้องไห้ดังออกมาจากห้องนอนซึ่งเปิดประตูแง้มไว้ กรัณย์อยากถอนความคิดเมื่อครู่ที่คิดไปว่าลูกรู้ใจ แต่เพราะลูกมีความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ชายหนุ่มจึงลุกจากโซฟา คว้าเสื้อผ้าของตนบนพื้นพรมขึ้นสวมใส่ด้วยความเร็วปานแสง หากก็ไม่ลืมส่งทั้งชิ้นบนล่างรวมถึงชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้ปาฏลี

“กวางแต่งตัวก่อน ผมจะไปดูอะตอม”

วันนี้อากาศอุ่นขึ้นกว่าเดิมสององศาเซลเซียส ค่อนข้างแปลกที่กรัณย์ไม่มีอาการหวัดหรือคัดจมูกให้เห็นอีกหลังจากได้ยาเม็ดนั้น เที่ยวบินกลับไทยของชายหนุ่มเป็นช่วงค่ำ เขาจึงชวนหล่อนออกจากอะพาร์ตเมนต์ตั้งแต่ช่วงสายเพื่อซื้อของใช้จำเป็นนั่นคือเครื่องปั๊มนม พ่อของลูกไม่ได้ซื้อมันให้หล่อนในวันเดียวกับที่ทำพัง เขายื้อเวลาเรื่อยมา

‘รีบซื้อไปทำไม ผมอยู่ทั้งคน’

เหตุผลของกรัณย์ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย แต่หล่อนทำอะไรมากไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้เขาช่วยปั๊มนมด้วยวิธีการส่วนตัวทุก ๆ สองชั่วโมง อาจเร็วหรือช้ากว่านั้น แล้วแต่ว่าคัดหน้าอกช่วงไหน แน่นอนว่าเขาไม่เคยหยุดแค่นั้น เพราะหลายครั้งมักเลยเถิดถึงกอดจูบ และบางครั้งจบลงด้วยบทรัก ปาฏลีคิดว่าหากเขาไม่กลับไทยในวันนี้ หล่อนคงยังไม่ได้เครื่องช่วยปั๊มนมเป็นแน่ หญิงสาวหลุดหัวเราะขณะก้มมองถุงบรรจุเจ้าเครื่องนั้นซึ่งอยู่ในมือกรัณย์ แต่เสียงที่ว่าเบาแล้วอาจอยู่ในระดับที่คนซึ่งเดินนำอยู่ไม่กี่ก้าวสามารถได้ยิน เขาจึงหยุดเดินแล้วหันกลับมา

“หนักใช่ไหม ส่งมา ผมจัดการเอง”

คนขันอาสารวบของทุกอย่างแล้วถือด้วยมือข้างซ้ายข้างเดียว เขายื่นมือขวาเตรียมรับถุงผ้าซึ่งด้านในมีผลไม้เอเชียหลากหลายชนิด จำนวนอย่างละนิดละหน่อยจึงไม่หนักมากแต่เรียกว่าเบาไม่ได้ ปาฏลียิ้มอ่อนให้เขาแทนการส่งถุงผ้าให้ นับ ๆ ดูแล้วกรัณย์ถามด้วยประโยคนี้เป็นรอบที่สามของวัน เขาแย่งถุงเครื่องปั๊มนมไปถือเองทันทีที่จ่ายเงินแล้วพนักงานยื่นถุงให้ และเพราะเห็นว่าร้านขายอุปกรณ์สำหรับแม่และเด็กอยู่ห่างจากตลาดไม่กี่ช่วงตึก เขาจึงเพิ่มทริปใหม่ให้อีกหนึ่งทริป ซึ่งหล่อนก็ชอบเสียด้วย