2 ซ่าน 4/4

ผู้หญิงทุกคนมีความตระหนี่ซ่อนอยู่ในตัว ตลาดมีของสดของแห้งมากมายที่สามารถนำมาเป็นวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารไทย แถมราคาถูกกว่าในซูเปอร์มาเก็ต หากซื้อหลายอย่างก็ประหยัดเงินได้หลายดอลลาร์ออสเตรเลีย ปาฏลีไม่เรื่องมากเรื่องอาหารการกิน แต่หล่อนยังคงเป็นคนไทยที่กินอาหารไทยมากกว่าอาหารพื้นถิ่นของที่นี่ การปรุงอาหารเองจึงเป็นเรื่องจำเป็น

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่หนักเลย กวางถือได้ คุณโอมถือของเยอะแล้ว”

“แน่ใจ”

“อะตอมตัวหนักกว่าของในถุงผ้าตั้งเยอะค่ะ”

“ถ้าไม่ไหวต้องรีบบอก”

“ค่ะ กวางจะรีบบอก”

หล่อนอุ้มแค่ถุงผ้าบรรจุผลไม้ ส่วนเขามีตั้งหลายอย่าง เป็นต้นว่าเนื้อสัตว์ ผักสด แต่ของเท่านี้สำหรับผู้ชายคงไม่หนักมากเท่าไร กรัณย์ทำเหมือนมันไม่มีน้ำหนักเลยด้วยซ้ำ แถมเขายังเดินไวกว่าหล่อน จะว่าไป การจากบ้านเกิดมาไกลบังคับให้หล่อนต้องปรับตัวกับอะไรหลายอย่างในชีวิต อยู่เมืองไทยไม่เคยพกถุงผ้าหากต้องออกจากบ้านเพื่อจับจ่ายใช้สอย แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ ถุงผ้าคือของที่ขาดไม่ได้ และหล่อนมีหลายใบในกระเป๋าสะพายข้าง

เดินคุยกันไป มองวิถีชีวิตของผู้คนรอบข้างกันไป ทั้งคู่ก็มาหยุดตรงป้ายรอรถ ตั้งแต่คลอดลูกปาฏลีไม่ชินนักสำหรับการไปไหนมาไหนกับกรัณย์โดยปราศจากเด็กหญิงปราณชนก หญิงสาวไม่เคยห่างลูก วันนี้ห่างกันเพียงไม่กี่ชั่วโมงยังคิดถึงจับขั้วหัวใจ แล้วพ่อของลูกเล่า เขาทนได้อย่างไรที่ต้องกลับเมืองไทยครั้งละเป็นอาทิตย์ ความจริงแล้วเมื่อช่วงสายหล่อนรบเร้าอยากพาลูกมาด้วยกัน แต่เจ้าตัวเล็กยังหลับปุ๋ย เป็นจังหวะเดียวกับที่แซเวียร์มาหากรัณย์ถึงห้องพัก ชายหนุ่มอาสาดูแลลูกให้ โดยให้กรัณย์กับหล่อนออกมาซื้อของ

เจ้านายของคนอาสาเห็นดีเห็นงามด้วย ให้เหตุผลว่าหากดูของนานกลัวลูกเพลีย ในคราแรกหล่อนค่อนข้างเป็นห่วง แต่เมื่อแซเวียร์ยืนยันหนักแน่นว่าเคยช่วยพี่ชายเลี้ยงหลานมามากถึงสามคนจึงค่อยเบาใจ อะตอมคุ้นเคยกับแซเวียร์เป็นทุนเดิม ลูกสาวหล่อนไม่ใช่เด็กงอแง เพียงแต่ร้องขอนมเมื่อหิวเท่านั้น หล่อนต้องการให้ลูกหัดดื่มนมจากขวดจึงเตรียมไว้ให้ ไม่แน่ใจว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร คงต้องลุ้นหลังจากที่กลับถึงอะพาร์ตเมนต์

“สายนี้ผ่านควีนบริดจ์[1] หรือเปล่า”

“ผ่านเส้นนั้นค่ะ แต่ไม่ได้ไปเส้นอะพาร์ตเมนต์นะคะ” ปาฏลีแม่นเรื่องเส้นทางรวมถึงขนส่งสาธารณะมากกว่ากรัณย์ ไม่ว่าจะเป็นรถรางสายที่เขาถาม รถไฟ หรือรถบัส เป็นความภาคภูมิใจเพียงอย่างเดียวกระมังที่ทำให้หญิงสาวย่ามใจว่าเป็นต่ออีกฝ่าย หล่อนมักเดินทางด้วยพาหนะเหล่านี้อยู่บ่อย ๆ เพื่อให้ชินเส้นทางและเพื่อให้ทราบว่าอะไรอยู่ส่วนไหน แม้ไม่รู้ทั้งหมดแต่อยู่ในระดับที่เจ้าถิ่นอย่างแซเวียร์ชมเชย

“เร็วเข้า”

“ดะ...เดี๋ยวค่ะ”

ในขณะที่อีกฝ่ายงุนงง กรัณย์มือไว เขาคว้าถุงผลไม้ของปาฏลีแล้วถือไว้เสียเอง กลายเป็นว่าทุกถุงอยู่ในมือข้างซ้าย มือขวาที่ว่างเขาคว้าแขนหล่อนแล้วพาขึ้นรถรางมาด้วยกัน น่าทึ่งกว่านั้นคือเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

“คุณโอมคะ เราขึ้นรถรางผิดสาย”

“ถูกแล้ว”

“แต่ว่า...”

“ถ้ากวางมั่นใจว่าผ่านควีนบริดจ์ เราก็ขึ้นรถไม่ผิดสาย” ปาฏลีนิ่งไป เป็นไปได้สองสาเหตุคือหล่อนเข้าใจถ่องแท้ กับอีกสาเหตุคือไม่กล้าถามเขา กรัณย์คาดคะเนว่าเป็นอย่างหลัง เช่นนั้นแล้วจึงอธิบายต่อ “อยากเดินเล่นริมแม่น้ำยาร์ราสักหน่อย”

“เดินเล่น ?”

“อืม”

“วันนี้น่ะหรือคะ” เขานึกครึ้มอะไรถึงได้อยากเดินเล่น อากาศอุ่นขึ้นกว่าวันก่อนก็จริง แต่ยังหนาวไม่เหมาะกับการเดินเล่นกินลมชมวิว หากอาการคัดจมูกกำเริบขึ้นมาคงแย่

“เป็นห่วงอะตอมหรือ”

“ค่ะ กวางกลัวลูกตื่นมาไม่เห็นกวางแล้วจะงอแงใส่แซเวียร์”

“นอกจากตำแหน่งผู้ช่วย ผมคิดว่าหมอนั่นน่าจะเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่ยอดเยี่ยม”

กรัณย์กับปาฏลียืนบนสะพานแซนดริดจ์ (Sandridge Bridge) หลังลงรถรางบนถนนควีนบริดจ์และเดินต่ออีกราวสองนาที ลมหนาวปะทะใบหน้ายังพอทนได้ แต่ยิ่งแล้วเมื่อพัดเอาความเย็นจากสายน้ำขึ้นมาร่วมผนึกกำลัง ยืนบนสะพานที่เชื่อมเมลเบิร์นสองฝั่งแม่น้ำจึงทำให้หนาวกว่าเดินริมถนนเกือบกึ่งหนึ่ง

สะพานถัดไปซึ่งเห็นได้ในระยะสายตาและสามารถเดินถึงคือสะพานอีวาน วอล์กเกอร์ (Evan Walker Bridge) เป็นสะพานคนข้ามเช่นเดียวกับสะพานแซนดริดจ์ ทว่าปาฏลีชอบมากกว่า ย้อนกลับไป สะพานพรินซิซคือที่ที่กรัณย์กับหญิงสาวพบกันครั้งแรก ส่วนสะพานอีวานเป็นที่ที่เขาชวนหล่อนเดินเล่นบ่อย ๆ ทั้งสองสะพานล้วนมีความทรงจำ หากแต่ต่างวาระต่างเวลา

“ถ้าเปรียบเทียบว่าเมลเบิร์นเป็นกรุงเทพฯ แม่น้ำยาร์ราก็น่าจะเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา” ปาฏลีเอ่ยเบา ๆ คล้ายรำพึงรำพันกับตัวเองเสียมากกว่า

“น่าเสียดายที่ในโลกความจริง ไม่มีสิ่งใดแทนหรือเปรียบเทียบกันได้”

“นั่นสินะคะ เจ้าพระยาก็คือเจ้าพระยา ยาร์ราก็คือยาร์รา มีเสน่ห์กันไปคนละแบบ แต่กวางชอบทั้งคู่ค่ะ สะพานอีวานนั่นก็เหมือนกัน”

“เดินข้ามครั้งสุดท้ายเมื่อไร” กรัณย์ครุ่นคิดระหว่างรอคำตอบ สำหรับเขาน่าจะเกือบหนึ่งปีก่อน และครั้งสุดท้ายคือเดินเล่นกับคนข้าง ๆ

“ตอนท้องได้ราว ๆ ห้าหกเดือนมั้งคะ หน้าหนาวเหมือนกันกับช่วงนี้ แต่นึกยังไงไม่รู้ถึงอยากเดิน สงสัยอะตอมเรียกร้อง”

“ไว้วันหลังเดินบนสะพานนั้นกันอีกเป็นไง อะตอมด้วย”

“ขอบคุณนะคะ”

เป็นคำสามัญทั่วไป แต่เหนือกว่านั้นคือคนพูดกำลังอิ่มเอม กรัณย์เสนอราวรู้ใจ

“ผมชอบเวลาเห็นกวางผ่อนคลายอย่างวันนี้”

กวางก็ชอบที่คุณโอมใจดีอย่างวันนี้...หญิงสาวต่อประโยคในใจ ปอดแหกเกินจะเอ่ยความใน

“ปกติกวางดูเครียดมากเลยหรือคะ”

“ไม่เชิง แต่บางครั้งเกร็ง ๆ เวลาอยู่กับผม”

“ก็คุณโอมดุนี่คะ”

“ดุมากหรือ”

“ค่ะ ชอบทำหน้านิ่ง ๆ ใส่กวาง”

ใครบอกว่าชายหญิงหากผ่านความสัมพันธ์ขั้นลึกซึ้งด้วยกันมาแล้ว เส้นความเป็นส่วนตัวจะจางลง ปาฏลีเถียงขาดใจ ระหว่างกรัณย์กับหล่อนไม่เป็นเช่นนั้น ผู้ชายคนเดียวกัน แต่ยามอยู่บนเตียงกับอยู่ในช่วงเวลาปกติราวกับเป็นคนละคน และหล่อนเดาใจคนไม่เก่ง ไม่รู้ว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน ไม่กล้าเซ้าซี้ยามเขาหน้าตาบึ้งตึง ด้วยกลัวว่าเขาจะโกรธเข้าให้

“ไว้จะพยายามยิ้มให้บ่อยขึ้น”

หัวใจปาฏลีพองฟู ความน่ารักซึ่งได้รับจากกรัณย์ตลอดหลายวันมานี้กลบความน้อยใจของหล่อนต่อการถูกเลื่อนกำหนดการกลับไทยได้จนมิดไม่แพ้คอนซีลเลอร์คุณภาพสูง หล่อนหวังให้เป็นเช่นนี้ตลอดไป แต่ไม่รู้ว่าหวังมากไปหรือเปล่า

“กวาง”

หญิงสาวละสายตาจากสะพาน หันหน้าตามทิศทางการถูกเรียก ค้นพบว่าแววตาของชายหนุ่มดูจริงจัง แน่วแน่ ทว่าซ่อนบางอย่างที่หล่อนอธิบายไม่ถูกเอาไว้ แววตาคู่นี้กำลังทำให้หล่อนระแวง

“คะ ?”

“อยากมีน้องให้อะตอมหรือเปล่า”

[1] ถนนควีนบริดจ์ (Queens Bridge Street)