1 หวั่น 4/4

“งานมีปัญหาหรือคะ” เมื่ออยู่กับความคิดของตนแล้วทำให้ใจเป็นทุกข์ จึงชวนคุยเสีย

คนถูกถามละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วมองปาฏลี คิ้วขมวดยุ่ง

“กวางไม่เคยถามเรื่องงาน”

“ก็...” ไม่เคยถาม ไม่ใช่ไม่อยากรู้ หรือหล่อนก้าวก่ายชีวิตเขามากเกินไป แต่ทั้งหมดทั้งมวลกลั่นจากความห่วงใยล้วน ๆ

“ก็อะไร”

“ก็...พักนี้คุณโอมไม่ปกติค่ะ” ปาฏลียอมบอกในที่สุด กรัณย์อาจเคยเป็นนักข่าวมาก่อน หล่อนไม่เคยปกปิดความรู้สึกกับเขาได้เกินหนึ่งวัน ชายหนุ่มมีวิธีมากมายที่ทำให้คู่สนทนาคายคำพูด

“ไม่ปกติยังไง”

“หลาย ๆ อย่างทำให้กวางพอจะปะติดปะต่อได้ว่าคุณโอมเครียดเรื่องงานค่ะ และก็...” น้ำเสียงหวานน่าฟังเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อช่างใจ และผลจากการไตร่ตรองด้วยระยะเวลาอันสั้นคือควรพูดในตอนนี้ ไม่เช่นนั้นแล้วอาจไม่มีโอกาสพูดประเด็นนี้อีก “คุณโอมยังไม่ให้อะตอมกับกวางกลับไทย”

เขาหยิบหมอนอิงที่กั้นระหว่างตนกับหล่อนวางอีกฝั่ง คอมพิวเตอร์พกพาถูกกำจัดให้ห่างกายเป็นลำดับถัดมา

“ขยับมานั่งใกล้ ๆ”

หญิงสาวนิ่งอยู่หลายวินาที จนกรัณย์ตบฝ่ามือบนที่ว่างเบา ๆ แทนการพูดซ้ำ ปาฏลีจึงขยับชิดเขาโดยที่เครื่องปั๊มนมยังวางอยู่บนตัก ท่อนขาเขากับหล่อนแนบชิด แม้มีกางเกงผ้าเนื้อดีขวางกั้นก็ไม่สามารถต้านกระแสบางอย่างได้ ไม่ทันที่อาการเสมือนไฟดูดจะบรรเทา เขายิ่งเพิ่มให้มันรุนแรงขึ้นด้วยการวาดแขนโอบไหล่ ก่อนย้ายมาลูบผมแล้วดันศีรษะหล่อนจนแก้มแนบลงบนไหล่แกร่ง

ปาฏลีหน้าแดงซ่านยิ่งกว่าตอนเล่นพิเรนทร์ทดสอบตัวเองด้วยการยืนตากอากาศหนาว ๆ ในวันที่อุณหภูมิต่ำสุด แม้กรัณย์กับหล่อนหลับนอนร่วมเตียงกันหลายครั้ง ไม่มีส่วนสัดใดภายใต้เสื้อผ้าที่ไม่เคยเห็นหรือพ้นจากการถูกสัมผัส แต่หญิงสาวยอมรับว่ายังอ่อนหัดเหลือเกินเรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างชายหญิง หล่อนไม่เคยมีคนรัก ไม่แม้แต่มีคนที่แอบชอบ กรัณย์คือคนแรกที่ทำให้วูบวาบอย่างที่เพื่อน ๆ สมัยมัธยมปลายเคยบอกว่าเหมือนมีผีเสื้อนับพันบินอยู่ในช่องท้อง ปาฏลีไม่เคยเข้าใจกระทั่งเจอกับตัว

“น้อยใจผม เพราะเรื่องที่ยังไม่ให้กลับไทยอย่างนั้นหรือ” เขาจูบหน้าผากกลม กดริมฝีปากทาบอยู่นานก่อนเคลื่อนออกเพื่อมองใบหน้าหวานชัด ๆ

“คุณโอม กวางอึดอัดค่ะ” เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้เลยสักครั้ง หรือยาลดน้ำมูกเมื่อครู่นอกจากมีผลข้างเคียงคือทำให้ง่วงแล้ว ยังมีผลอย่างอื่นด้วย ใจหล่อนเริ่มเต้นแรง คงหน้าอายหากอยู่ ๆ ก้อนเนื้อขนาดพอ ๆ กับกำปั้นกระเด้งกระดอนออกมากองบนโต๊ะ

“คำตอบผมล่ะ”

“คะ ?” คำตอบอะไรกัน ทีถามว่างานมีปัญหาหรือเปล่า เขายังไม่ตอบหล่อนสักคำ แถมเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไกลโขแบบกู่ไม่กลับ 

“น้อยใจเรื่องที่ยังไม่ได้กลับไทยใช่ไหม”

“อ๋อ” น้ำเสียงนั้นลากยาว เป็นการเพิ่มเวลาให้ตนได้มีโอกาสคิดคำตอบที่น่าจะพอทำให้คนถามพึงพอใจ ปาฏลีถ่อมตัวว่าหัวทึบ หล่อนไม่เก่งมาแต่ไหนแต่ไร ทุกอย่างสำเร็จได้เพราะความพยายามและมุมานะ แต่ใช้เวลาเช่นกัน หาใช่ช่วงระยะเวลาที่จำกัดแค่ไม่กี่วินาทีเฉกเช่นตอนนี้

“ถ้าไม่ตอบเราต้องใกล้กันแบบนี้จนอะตอมตื่น”

คำว่าใกล้ของเขาคิดความถึงเพียงใดไม่อาจรู้ เพราะเพียงเท่านี้พ่อของลูกก็ทำหล่อนหวั่นไหวไปแล้วทั้งตัวทั้งใจ

“ว่าไง หืม”

ปาฏลีขนลุกซู่เมื่อจมูกโด่งไล้แผ่วเบาบริเวณขมับ ยิ่งแล้วใหญ่เมื่อนิ้วซึ่งเคลื่อนไหวรัวเร็วบนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นลากปัดป่ายทั่วท่อนแขน บัดนี้หล่อนถูกเขากอดไว้ทั้งตัว

เป็นเพราะฤทธิ์ยาลดน้ำมูกจริง ๆ หรือ...

“ตะ...ตอบแล้วค่ะ ไม่ได้น้อยใจค่ะ” ปาฏลีไม่เคยมองเห็นถึงผลดีของการงอนอย่างผู้หญิง ด้วยรู้ว่ากรัณย์ไม่ใช่ผู้ชายที่ใช้เวลาแสนมีค่าหมดไปกับการทำให้ใครสักคนเลิกงอน หล่อนเพียงแค่รู้สึกตงิดใจกับความรู้สึกของตัวเองก็เท่านั้น ไม่กล้าแสดงออกว่าน้อยใจ ไม่กล้างอนเพราะกลัวเขารำคาญ แต่บางคราวก็แสดงความรู้สึกออกมาแบบไม่รู้ตัว

“โอเค ไม่น้อยใจ เอาเป็นว่าไม่ค่อยพอใจกับสิ่งที่ผมบอกเท่าไรนัก อย่างนี้พอได้ไหม”

“ค่ะ น่าจะประมาณนั้น” ไม่ได้ก็ต้องได้ ที่ตอบก็เพื่อให้พ้นจากสถานการณ์ตอนนี้เท่านั้น

“งานที่ไทยมีอะไรให้จัดการหลายอย่าง”

“มีอะไรที่กวางพอช่วยได้บ้างไหมคะ” เขามาหาลูกทั้งที่งานทางนั้นต้องการเขา หล่อนเหมือนมดตัวน้อยนิดที่กำลังคิดช่วยพยุงราชสีห์ กรัณย์จะหาว่าจุ้นจ้านหรือเปล่า ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังพอมีวิธีหนึ่งที่ทำให้เขาบ่อย ๆ จึงเสนอ “ปวดหัวหรือเปล่าคะ กวางนวดขมับให้ไหม”

“พักนี้อะตอมหลับนานขึ้น ยังมีเวลาถมเถถ้ากวางอยากช่วยงานผม”

เขาถามแกมล้อ ทำไมหล่อนจะเดาไม่ออก แววตาไม่ต่างจากทุกครั้งที่ความต้องการเริ่มก่อตัว ‘ช่วยงาน’ ในความหมายของเขากับของหล่อนต่างกันแน่แล้ว

“เอ่อคือ กวางไม่ว่างแล้วค่ะ ได้เวลาปั๊มนม”

หล่อนชูเครื่องปั๊มนมขึ้นเป็นการยืนยัน อาการคัดหน้าอกเริ่มเข้าเล่นงาน หากฝืนไม่แคล้วเต้านมอักเสบ หล่อนไม่เคยเป็น แต่ทราบเพราะบรรดาแม่ ๆ หลายคนจากกลุ่มรวมพลคนเห่อลูกในเฟซบุ๊กแลกเปลี่ยนความรู้และเล่าสู่กันฟัง

“ว้าย ! คุณโอม”