1 หวั่น 2/4

อากาศในเมลเบิร์นไม่เหมือนประเทศไทย แต่ละวันของที่นี่อุณหภูมิอาจต่างกันเป็นสิบองศาเซลเซียสเพียงแค่เปลี่ยนช่วงเวลาจากเช้าตรู่ไปจนถึงเย็น ทว่าหนึ่งปีกับอีกหกเดือนที่ลูกนกปีกหักเช่นปาฏลีตัดสินใจโบยบินอย่างทุลักทุเลจากบ้านเกิดเมืองนอนมาเพื่อเยียวยาปีกหัก ๆ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ในต่างแดน ทำให้คุ้นชินกับอุณหภูมิซึ่งปรับเปลี่ยนอย่างรวดเร็วด้วยมีพื้นเพเป็นคนภาคเหนือ ต่างจากอะตอมที่เกิดในเมลเบิร์น ลูกสาวหล่อนเหมือนเด็กออสเตรเลียคนอื่น ๆ ตรงที่ปรับตัวเข้ากับอากาศของที่นี่ได้ดีตั้งแต่เกิด ผู้ใหญ่อย่างกรัณย์เสียด้วยซ้ำที่ไม่ชินกับอากาศหนาว ๆ

“วันนี้หนาวกว่าเมื่อวาน” เขาบอกเมื่อออกจากห้องนอนซึ่งเพิ่งวางลูกลงบนเตียง อะตอมร่าเริงยามซื้อของ แต่เมื่อถึงห้องพักกลับหลับปุ๋ยราวกดปิดสวิตช์สิ้นสุดการทำงาน

“ค่ะ พยากรณ์อากาศก็บอกไว้แบบนั้น”

เมื่อเช้าตอนตื่นนอนหากหยั่งรู้ได้ว่าอีกห้าชั่วโมงถัดมากรัณย์จะมีน้ำมูกไหลและเสียงอู้อี้ขนาดนี้ ปาฏลีจะคัดค้านตอนเขาชวนไปนั่งร้านกาแฟ รวมถึงเดินซูเปอร์มาเก็ตซึ่งหล่อนเป็นตัวตั้งตัวตี เขาเริ่มมีอาการตั้งแต่เดินฝ่าอากาศหนาวจากร้านกาแฟไปยังซูเปอร์มาเก็ต อาการดีขึ้นพักหนึ่งเมื่อเลือกซื้อของเพราะในตัวอาคารมีฮีตเตอร์ แต่น้ำมูกเริ่มไหลเมื่อลงจากรถแท็กซี่แล้วขึ้นมายังอะพาร์ตเมนต์

“ดูเหมือนฮีตเตอร์ในแท็กซี่ที่เรานั่งมาจะไม่อุ่นเท่าไร”

“คุณโอมพักผ่อนน้อย ก็เลยป่วยง่ายค่ะ” คิ้วเขาขมวด ราวกับจะถามหล่อนว่ารู้ได้อย่างไร

“แซเวียร์ ?”

“ค่ะ แซเวียร์เปรย ๆ ว่าช่วงนี้คุณโอมตอบอีเมลตอนตีสองตีสามของที่ไทยค่ะ” แซเวียร์คือผู้ช่วยมือดีที่กรัณย์ไว้ใจและมอบหมายให้ดูแลงานในออสเตรเลีย หล่อนเจอหนุ่มออสซี่รูปร่างบึกบึนแต่ท่าทางใจดีทุกครั้งที่กรัณย์นัดคุยงาน และบังเอิญเจอข้างนอกบ้างเป็นครั้งคราวตามซูเปอร์มาเก็ตหรือไม่ก็ทางเดินริมถนนเนื่องจากอะพาร์ตเมนต์ของแซเวียร์ตั้งอยู่บนถนนเส้นตัดกับถนนซึ่งเป็นที่ตั้งของอะพาร์ตเมนต์ที่กรัณย์ซื้อไว้เพื่อเป็นบ้านให้หล่อนกับอะตอม

“คงไม่ใช่แค่เปรย”

“มีตัดพ้อเรื่องแก้งานนิด ๆ หน่อย ๆ ค่ะ” หากแซเวียร์รู้ว่าหล่อนสารภาพกับกรัณย์เกือบหมด ยามเจอกันต้องกุมขมับและบ่นเป็นหมีกินผึ้งแน่เชียว

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

“เขาเป็นห่วงคุณโอมแค่นั้นเองค่ะ”

“ระหว่างที่ผมไม่อยู่ แซเวียร์เอาเรื่องเครียด ๆ อะไรใส่หัวกวางอีกหรือเปล่า”

“ไม่มีค่ะ เจอกันทีไรก็ชวนอะตอมเล่น ไม่มีเวลาคุยเรื่องคุณโอมให้ฟังเท่าไร”

และเช่นกัน เป็นหล่อนอีกนั่นละที่ไม่ละลาบละล้วงถาม สามทุ่มของทุกวันตามเวลาประเทศไทย กรัณย์วิดีโอคอลมาหาหล่อนกับลูกซึ่งตรงกับช่วงเย็นของเมลเบิร์น หากแซเวียร์ไม่เผลอหลุดปากเรื่องอีเมล คงไม่มีทางรู้ว่าพ่อของลูกนอนดึก

“รอเดี๋ยวนะคะ กวางหยิบยาให้”

“ผมไม่ขี้โรคขนาดนั้น”

“กลัวอะตอมจะติดหวัดจากคุณโอมต่างหากค่ะ” ทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับลูกมาเป็นที่หนึ่ง ปาฏลีจึงมักยกลูกขึ้นอ้าง อย่างเช่นครั้งนี้ซึ่งต้องการให้เขากินยา

กรัณย์รับแก้วน้ำดื่มและยาจากมือปาฏลีอย่างว่าง่าย เขาโยนเจ้าเม็ดสีขาวเข้าปากแบบส่ง ๆ ก่อนกระดกน้ำลงคออึก ๆ จนเกลี้ยงแก้ว ชายหนุ่มไม่ใช่คนกินยายาก เพียงแค่ไม่ชอบและไม่อยากผูกมิตรกับมันสักเท่าไร

“ผมต้องปรับตัวอีกนาน”

ปาฏลีกำแก้วน้ำจนเส้นเลือดปูดขึ้นบนหลังมือชัดเจน อีกนานอย่างนั้นหรือ นานของเขากับนานของหล่อนเท่ากันหรือเปล่า

“กวางกับอะตอมต้องอยู่ที่นี่ถึงเมื่อไรคะ” หญิงสาวพยายามข่มความรู้สึกน้อยใจระคนหวั่นใจ แล้วรวบรวมความกล้าถามเขาด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด กรัณย์ไม่เคยผิดสัญญาไม่ว่าเรื่องใด ๆ เว้นแต่การกลับไทยของลูกกับหล่อนที่ถูกเลื่อนถึงสองครั้งสองคราจนคนรอชักท้อและไม่กล้าคาดหวังอะไรอีก ประโยคที่เขาเอ่ยขึ้น พอจะบอกได้ว่าอาจยาวนานกว่าปีหน้า

ปาฏลีค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาเมื่อตระหนักได้ว่ากำลังยืนค้ำหัวชายหนุ่ม ไร้เรี่ยวแรงนำแก้วน้ำที่กรัณย์ดื่มจนหมดกลับไปไว้ในห้องครัวซึ่งรีโนเวตเป็นครัวปิด แบ่งแยกจากห้องนั่งเล่นชัดเจนเพื่อให้สามารถทำอาหารไทยได้อย่างมั่นใจว่ากลิ่นจะไม่กำจายทั่วห้องพัก ระยะเวลาที่หล่อนกับเขารู้จักกัน มากพอ ๆ กับระยะเวลาที่เท้าหล่อนเหยียบย่างลงบนท่าอากาศยานเมลเบิร์น ทัลลามารีน เท่ากับว่าชีวิตใหม่ซึ่งเกิดขึ้นที่นี่มีเขาอยู่ด้วยในทุก ๆ ช่วงเวลา

“กวางเหลือเรียนอีกนานเท่าไร”

เขากำลังตอบไม่ตรงคำถาม แต่ปาฏลีให้กำลังใจตัวเองว่าทุกคำพูดที่ออกจากปากคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมากกว่าหล่อนกว่าหนึ่งรอบและเป็นผู้ชายที่กุมบังเหียนกิจการหลายกิจการ ล้วนกลั่นกรองมาแล้วอย่างดี

“แปดเดือนค่ะ” หลักสูตรวิชาชีพ[1] ด้านการออกแบบเสื้อผ้าที่ลงเรียนกินเวลาสิบแปดเดือน ปาฏลีพักการเรียนไว้กลางคันเมื่อเรียนได้สิบเดือนด้วยเหตุผลที่ว่าแพ้ท้องอย่างหนัก ตั้งแต่รู้ว่าท้องหล่อนพยายามทำสองหน้าที่คือนักเรียนในวิทยาลัยกับอุ้มท้อง ในที่สุดก็พบว่าสองหน้าที่ไปด้วยกันไม่ได้ เมื่อเลือกได้เพียงหนึ่ง ลูกจึงมาก่อนสิ่งอื่นใด หากกลับเมืองไทยในเวลานี้ วุฒิการศึกษามีเพียงแค่มัธยมหกเท่านั้น หล่อนสามารถหางานอะไรทำได้บ้าง ในยุคที่แม้แต่จบปริญญาตรีก็ดูจะน้อยเกินไป

ปาฏลีนึกถึงช่วงเวลาก่อนตัดสินใจมาใช้ชีวิตในเมลเบิร์น ในวัยสิบห้าปีหล่อนสูญเสียพ่อแม่และย่าพร้อมกัน ความเสียใจหาใช่เพียงหนึ่ง แต่คูณไปถึงสามตามจำนวนคนที่หล่อนรัก ผู้เป็นป้าซึ่งมีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดมากที่สุดรับหล่อนไปอยู่ด้วย ถึงอย่างนั้นเด็กสาวที่เพิ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมาเพียงสิบห้าปีก็มองออกว่าท่านไม่ยินดีเท่าไรนัก ชีวิตคือการเดินทางอย่างแท้จริง ป้าใช้ชีวิตในกรุงเทพมหานคร หล่อนจำต้องย้ายจากเมืองเหนือเข้ามาเรียนในเมืองกรุง ช่วงเวลาคาบเกี่ยวทำให้เรียนช้าหนึ่งปี เคราะห์ซ้ำกรรมซัดอีกครั้งเมื่อเรียนจนจบมัธยมศึกษาปีที่หก หล่อนต้องหาเงินเรียนต่อเองจึงเรียนช้าไปอีกหนึ่งปี กว่าจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยอายุก็สิบเก้า

ที่ที่เป็นที่ของเรา ที่นั่นเราจะมีตัวตน ปาฏลีไม่เคยมีตัวตนในบ้านป้าเพราะที่นั่นไม่ใช่ที่ของหล่อน ป้าปักใจว่าพ่อกับแม่เป็นคนทำให้ย่าตาย ทุกคำพูดและทุกการกระทำของป้าจึงเปรียบดังทัณฑ์ที่ลงโทษหล่อน แม้พี่ ๆ ลูกของป้าไม่แสดงออกว่ารังเกียจ แต่การที่ไม่ได้โตมาด้วยกันทำให้ขาดความผูกพันและความห่วงใย ในแต่ละอาทิตย์คุยกันแทบนับพยางค์ได้ทั้งที่ห้องนอนติดกัน

[1] หลักสูตรวิชาชีพ (Diploma) มีระยะเวลาในการศึกษาแตกต่างกัน เช่น ๑๒ เดือน ๑๘ เดือน ๒๔ เดือน ตามสาขาและสถาบันการศึกษา