2 ซ่าน 2/4

กรัณย์ไม่ฟังเสียงห้าม คราวนี้จริงจังมากกว่าเมื่อครู่ ปาฏลีเลิกปัดป้องคงรู้ว่าถึงห้ามอย่างไรก็ไม่เป็นผล หล่อนครางฮือ สองมือกอดไหล่เขา ลองอยู่สองสามแบบชายหนุ่มจึงรู้ว่าต้องใช้วิธีไหนน้ำนมถึงออกจากอก

...นี่เพิ่งเริ่มต้น การเดินทางยังอีกยาวไกล

“รสจืด ๆ มัน ๆ หวานปะแล่มติดปลายลิ้น” เขาบอกราวกับกำลังรีวิวรสอาหารอย่างไรอย่างนั้น กรัณย์ทำหน้าที่แทนเครื่องปั๊มนมกับอกข้างขวาของคนตัวเล็ก มือนวดอกอีกข้างอย่างแผ่วเบาให้ปาฏลีผ่อนคลาย

“อื้ออออออ”

“แบบนี้ดีไหม” เขาผละออกเพื่อถาม

“ไม่ดีค่ะ” ไม่ดีแน่ ๆ เขาดูดไม่เหมือนลูกดูดสักหน่อย และหล่อนมั่นใจว่ากรัณย์ไม่หยุดแค่นี้ นั่นไงเล่า ปากเขาป้วนเปี้ยนกับอกหล่อนอีกแล้ว แบบนี้เรียกว่าใครช่วยงานใครกันแน่ “คุณโอม เดี๋ยวอะตอมตื่นนะคะ”

“ผมจะทำเวลา”

“แต่กวางไม่ชินค่ะ” เมื่อคืนหล่อนแทบหมดแรง กรัณย์ทำงานหนักทว่าไม่เคยละเลยเรื่องบนเตียง เขาเคยพูดว่ามันคือการกระชับความสัมพันธ์ในรูปแบบหนึ่ง และเขาใส่ใจกับทุก ๆ การกระทำ อย่างน้อยก็ทำให้ปาฏลีรู้สึกว่าหล่อนเป็นแม่ของลูก หาใช่ที่ระบายความใคร่

“ไม่ชินไม่แปลก เพราะเป็นครั้งแรก ผมไม่เคยช่วยกวางปั๊มนมเลยสักครั้ง”

แน่ละ ครั้งนี้เป็นครั้งแรก และปาฏลีเกรงว่าจะมีครั้งที่สอง

“วันนี้คุณโอมพูดเยอะจัง”

ความเครียดกับเรื่องงานเมื่อครู่ดูจะไม่มีผลเสียแล้ว กรัณย์คนที่สละตักให้หล่อนนั่ง ช่างแตกต่างกับผู้ชายหน้านิ่วคิ้วขมวดที่เอาแต่สนใจข้อความอิเล็กทรอนิกส์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพา ปาฏลีชอบเขาในโหมดนี้ และหากเปรียบเขาในโหมดนี้เป็นดาวกระดาษ หล่อนอยากเก็บใส่ในขวดโหล เอาไว้นั่งมองเพลิน ๆ ยามเจ้าตัวอยู่ไกลกันคนละทวีป

“วันนี้กวางก็พูดเยอะ”

“เอ๊ะ !” ปาฏลีใช้ความคิดวาดภาพขวดโหลดาวกระดาษจนเพลินเกินไป พอหลุดออกจากความคิดมาสู่ความเป็นจริง คนที่หล่อนนั่งทับอยู่ก็ไม่มีเสื้อห่อหุ้มท่อนบนเสียแล้ว

“ไม่เอ๊ะละ”

“ช่วยกวางปั๊มนม แล้วทำไมคุณโอมต้องถอดเสื้อด้วยคะ”

“กวางคงไม่คิดว่าผมจะปั๊มนมอย่างเดียว”

“อื้ออออ”

ปาฏลีหูตาพร่าเลือนเป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็สุดรู้ กรัณย์ไม่ได้หัวไวแค่เรื่องธุรกิจ แต่หัวไวในทุกเรื่องรวมทั้งเรื่องที่กำลังกระทำอยู่ หญิงสาวร้องอืออาขัดขืน หากแต่สองแขนโอบร่างแกร่งไว้แน่น สองมือค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นซอกซอนเส้นผมสั้นแล้วเผลอนวดเบา ๆ โดยอัตโนมัติ กรัณย์หาได้รำคาญ ตรงกันข้าม เขารู้สึกผ่อนคลายและมีไฟมากขึ้นอีกหลายกอง

คุณโอมแย่งนมลูก

อาการคัดหน้าอกหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง ปาฏลีไม่แน่ใจเรื่องเวลาเนื่องจากสติสัมปชัญญะถูกทำลายไปจนหมด แต่มั่นใจว่ากรัณย์ทำเวลาได้ดีกว่าเจ้าเครื่องปั๊มน้ำนมทรงประสิทธิภาพที่เพิ่งพังไป แต่ถึงอย่างนั้น เขาทำหน้าที่พ่อของลูกอย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว หล่อนไม่ต้องการให้เขามีหน้าที่ช่วยผ่อนคลายอาการคัดเต้าเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง เพราะแม้อาการเหล่านั้นหายไป ความรู้สึกอย่างอื่นกลับแทนที่

ปาฏลีรู้ตัวอีกทีร่างกายหล่อนก็เปลือยเปล่า เช่นเดียวกันกับกรัณย์ที่ไม่เหลือเครื่องนุ่งห่มใด ๆ บนกาย จากทีแรกจะช่วยปั๊มนม ทำไมทุกอย่างเดินทางมาไกลจนหาทางกลับที่เดิมไม่ได้เสียแล้ว เรี่ยวแรงกระผีกริ้นของหล่อนไม่สามารถต้านทานสิ่งใดได้อีก หญิงสาวจึงปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามครรลองอย่างที่ควรเป็นมาแต่แรก

แผ่นหลังนวลเนียนราบไปกับโซฟา พร้อม ๆ กับริมฝีปากที่ถูกปากหนาทาบทับดูดดึง หยอกล้อให้หลงใหลในวังวนแห่งแรงปรารถนา กรัณย์จูบนุ่มนวล ก่อนเปลี่ยนเป็นจูบดูดดื่มราวกับต้องการดูดเอาคนใต้ร่างให้เข้าไปอยู่ในท้อง มือเรียวที่วนเวียนลูบแผ่นหลังเขาเพราะไม่รู้จะระบายความต้องการออกด้วยวิธีไหน จึงกลายเป็นส่งให้เขาอยากเข้าไปในตัวหล่อนเสียตั้งแต่ตอนนี้

ปาฏลีไม่เคยไว้เล็บยาว หล่อนให้เหตุผลว่าไม่สะดวกในการทำอาหารหรือแม้แต่ใช้ชีวิตประจำวัน ซึ่งผลพลอยได้จากการหมั่นเล็มเล็บให้สั้นอยู่เสมอคือเมื่ออยู่ในอ้อมกอดกันเช่นนี้ แผ่นหลังเขาไม่เคยมีรอยขีดข่วนใด ๆ ให้รู้สึกแสบ

น้ำหวานในตัวหล่อนไม่ได้มีเพียงแต่รวงปาก เมื่อกวาดต้อนความหวานด้วยการจุมพิตจนพอใจ กรัณย์จึงเคลื่อนกายลงต่ำ จูบเบา ๆ ทั่วเนินอกอวบทั้งสองข้าง ไล่เรื่อยลงจูบรอบสะดือ ครีมบำรุงสมัยนี้มีประสิทธิภาพ หน้าท้องปาฏลีจึงเนียนสวยไร้รอยแตกจากภาวะตั้งครรภ์ ชายหนุ่มเคลื่อนกายกระทั่งแหล่งน้ำหวานปรากฏชัดแก่สายตา เขาจูบบนเนินสาว แล้วบรรจงละเลียดชิม เก็บเกี่ยวทุกหยาดหยด ในขณะที่ร่างเจ้าของแหล่งผลิตน้ำหวานบิดเร่าด้วยความไม่เป็นตัวของตัวเอง ฝ่ามือเขาทำหน้าที่ได้ดีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าปากและลิ้น มือหนากอบกุมทรวงนุ่มหยุ่นทั้งสะกิดยอดอกทั้งสองข้าง คิดว่าน้ำนมเหือดแห้งไปแล้ว แต่ไม่เป็นอย่างนั้น

สองมือสัมผัสได้ถึงความชื้นจากน้ำสีขาวขุ่นซึ่งไหลจากยอดอกเปื้อนนิ้วเขา กรัณย์ไม่คณาหรือรังเกียจ ขนาดดื่มยังทำมาแล้ว นับประสาอะไรกับแค่เลอะตามง่ามนิ้ว

“เจ็บไหม แรงไปหรือเปล่า”

ไม่ต้องขยายความเพิ่ม ปาฏลีก็รู้ได้ทันทีว่าเขาหมายถึงสิ่งใด กรัณย์คงเกรงว่าเขาขยำหน้าอกแรงเกินจนหล่อนเจ็บ

“ไม่ค่ะ กวางไม่เจ็บ”

ริมฝีปากอิ่มบวมจากสมรภูมิจูบมาราธอนเมื่อครู่ถูกกรัณย์จูบปลอบขวัญซ้ำอีกระลอกใหญ่ ปาฏลีน้อมรับไว้โดยดุษณี หล่อนจูบตอบเขาได้ร้อนแรง แต่ยังเก่งได้ไม่เท่าครึ่งหนึ่งของคนที่สอนให้รู้จักความสัมพันธ์ขั้นลึกซึ้งระหว่างชายหญิง แผ่นอกบึกบึนบดเบียดทรวงสาว แทบไม่มีช่องว่างให้มดตัวน้อยเพียงหนึ่งตัวเดินผ่าน

“คะ...คุณโอม...”

อาการซ่านเสียวยังคงอยู่ เสียงที่เรียกยามเขาลุกขึ้น ก่อนแทรกตัวลงกลางระหว่างขาสองข้างจึงแหบพร่า ในมุมนี้หล่อนเห็นอาวุธร้ายกาจของกรัณย์อย่างเต็มตา

“เรียกชื่อ จะห้ามผมหรือไง”

“เปล่าค่ะ” หล่อนไม่กล้าห้าม และหากว่าปีกกล้าขาแข็งกล้าห้ามขึ้นมาจริง ๆ ก็มั่นใจว่าไม่มีทางห้ามเขาได้ “คุณโอม...สวมเสื้อกันฝนก่อนสิคะ”

สายตาหล่อนมองไปยังห้องนอน ซึ่งลิ้นชักข้างเตียงเคยมี ‘เสื้อกันฝน’ ที่ว่า กรัณย์มองตาม เข้าใจดีว่าเสื้อกันฝนนั้นหาใช่เสื้อที่ใช้ในยามฝนตก แต่หมายถึงอีกสิ่ง

“มันหมดตั้งแต่เมื่อคืน”