All Chapters of THE CASTAWAY HEIRESS CLAIMS THE DON'S HEART: Chapter 1 - Chapter 7

“Maliya?”Napabalik ako sa kasalukuyan nang biglang bumukas ang pinto.Si Katherine iyon, hingal na hingal ito at tila maluluha. Natitiyak kong nabalitaan na niya kay Nanay Rosa ang tungkol sa pagtawag ng ama ko.“Ano ‘yon, Kath?” tanong ko.“M-May mga sasakyan sa labas. May mga lalaki rin! Nakasuot sila ng black suits!”Unti-unting nawala ang ngiti ko.Black suits.I remembered what Nanay Rosa told me.They were coming for me.“A-Aalis ka na? Iiwan mo na kami dito?” tuluyang napaluha si Katherine at tumakbo palapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit.Niyakap ko siya pabalik. “P-Pasensya na, biglaan, eh. Ngayon ko lang din nalaman at hindi ko naman inaasahan na ngayon din ako susunduin.” sambit ko at pinipigilan kong maluha.Halos napahikbi na si Katherine sa bisig ko. “Oh, basta huwag mo kaming kakalimutan, ah! Bumisita ka rito linggo-linggo!”“Oo naman, kung kaya ko ay araw-araw ay pupunta pa rin ako dito.”Pinunasan ni Katherine ang luha niya, saka bumitaw sa yakap at humarap sa ak

Nang gabing iyon ay si Manang Helen ang siyang nagdala sa akin sa kuwartong tutuluyan ko.“Na-miss kita ng sobra, Maliya.” hindi mapigilang sambit nito noong kami na lamang dalawa sa second floor.Nakangiti pa ito at medyo maluluha na. Ako naman ay ngingiti rin at hindi ko na napigilan pang yakapin siya.“Na-miss din po kita, Nanay Helen.” tugon ko sabay punas ng luha ko. Si Nanay Helen ang babaeng ipinagkatiwala ni Mama para sa akin–upang alagaan at bantayan ako. Nagkahiwalay lang kami noong dalhin ako ni Papa sa ampunan.“Pasensya ka na anak, ah? Hindi kita madalaw noon. Wala kasing nakakaalam kung saan ka dinala ng Papa mo, eh. Gustuhin ko man magtanong, ay baka mapalayas naman ako. Pero hindi ako tumigil magdasal sa Diyos na sana ay ayos ka lang. At mukhang dininig naman Niya ang dasal ko.” hinimas niya ang braso ko. “Tingnan mo, dalagang dalaga ka na. Kamukhang-kamukha mo ang iyong ina. Napakagandang dalaga.”Hindi ko naman maiwasang mangilid muli ang luha sa mga mata ko. “Than

Nagulat ako nang bigla na lang sampalin ng babae ang katulong na nagtanggol sa akin. Napasalampak ito sa lapag habang sapo ang pisngi kung saan ito natamaan. Kaagad kong dinaluhan ang katulong at tinulungan itong tumayo.“Hindi mo naman siya kailangan saktan.” sambit ko sa tinawag na Miss Violet kanina.She crossed her arms at tiningnan niya ako ng puno ng panliliit.“You have no right to speak in this house either! Kaya huwag kang makialam! Kabago-bago mo rito, sumasagot ka na?!” sigaw nito sa akin.Napakuyom ako ng aking kamay. “Magsasalita ako dahil alam kong nasa tama ako. Wala naman sa’yong ginagawang masama ‘yung tao, eh, tapos sasaktan mo?”Tinuruan kami ni Nanay Rosa na maging matulungin sa kapwa at gumalang sa bawat isa. Pero tinuruan niya rin kaming lumaban kapag alam naming nasa tama kami.“Miss Violet, hindi mo dapat bastusin si Mrs. Volkovski, dahil tiyak na mananagot ka kay Mr. Volkovski.” lakas loob naman na sambit ni Soren.Napangisi naman si Violet. “Mananagot? Bakit?