LOGIN
“K-Killian, p-please…” sambit ko na halos maubusan na ako ng hangin, habang siya ay nakapuwesto sa pagitan ng hita ko.
“Please, what? My love?” nakangiting sambit ni Killian na para bang natutuwa pa itong nagmamakaawa ako sa kaniya. “D-Don’t… Don’t stop.” lakas loob kong sambit habang ramdam ko ang pamumula sa aking magkabilaang pisngi. “As you wish, my lovely wife.” Kitang-kita ko ang ngiti ni Killian–ngiting may halong sarap. Kasunod nito ang muli niyang pagyuko sa aking perlas, at muli niya itong kinain. Napaliyad ako at napahawak ng mahigpit sa bedsheet. Ipinasok niya ang dila niya sa aking basang lagusan, at kinakalikot niya iyon sa loob. Lalo akong nababaliw sa ginagawa niya, kaya naman hindi ko na napigilan pa ang mapahawak sa kaniyang buhok. Pilit ko na siyang idinidiin sa aking basang perlas. “Oooh, sh*t! Aaaah…” hindi ko mapigilang mapaung0l sa sarap na ginagawa ni Killian. Killian is a Don–a Mafia Boss, who’s best at everything. Best at killing bad people, best at protecting me, and wild and beast in bed. “You make me crazy, my wife.” rinig kong sambit ni Killian nang sandali itong huminto at hinigop na namang muli ang katas ko. “Is this your way of feeding me? Well, best course ever.” “Aaaah! Fvck me! Fvck me now!” hindi ko maiwasang sigaw habang nanginginig ang hita ko. Ipinaglandas niya pa ang dalawang daliri niya sa lagusan ko, bago hinawakan ang sandata niya at ikiniskis iyon sa bukana ng perlas ko. Fvck! That’s a fvcking temptation! He knows me very well! I don’t know why, but I’m craving for him. Hinahanap hanap ko ito, siguro marahil dahil siya ang nakauna sa akin, at siya lahat ang nagparanas ng mga bagay na hindi ko alam noon. In short, he broke my innocence! 3 months ago, I was just a nobody. Isang anak na itinapon ng kaniyang ama sa bahay-ampunan, dahil sa kasalanang hindi ko naman ginawa. Then suddenly, after eighteen years my father remembered me, and took me home just to tell me that I’m gonna be a replacement for Irene’s position as Killian’s bride. Little did they know that the man they fear for will bow down to me, protect me, choose me, and love me with all his heart. He would kill anyone who hurt me. He can bury anyone underground who ever makes me cry. And that’s the reason why I fell in love with him. He never lets me feel I’m alone or castaway. “Are you ready, my love? Because I will make you moan and scream for me. Aangkinin kita ng paulit-ulit, bilang parusa mo.” Napangiti ako. Oo nga pala, parusa sa akin ‘to, dahil kinausap ko ang mortal enemy niya. Oo, parusa para sa kaniya ang ganitong sitwasyon, pero para sa akin reward ‘to! “My husband is a Don and yet he’s a jealous man!” ××× DISCLAIMER & WARNING This is a work of FICTION. Any resemblance to real persons or events is entirely coincidental. R-18 | MATURE CONTENT: Ang kuwentong ito ay naglalaman ng mga eksenang hindi angkop sa bata (SPG/Strong Language/Mature Themes/Bloody Scenes). Strictly for 18+ readers only. Kung bata ka pa o hindi ka komportable sa mga ganitong eksena, maaari mo nang laktawan ang kuwentong ito. Salamat! ××× Character Name’s Pronunciation: Killian Vlad Volkovski - his name read as Kill-yan / Vlad (sound as blood) / Vohl-Kov-Skee Maliya Cruz - her name read as Maliya Cruz, simple as tagalog name Enjoy reading & God bless you! <3 — febbyflame/sashiflameNagulat ako nang bigla na lang sampalin ng babae ang katulong na nagtanggol sa akin. Napasalampak ito sa lapag habang sapo ang pisngi kung saan ito natamaan. Kaagad kong dinaluhan ang katulong at tinulungan itong tumayo.“Hindi mo naman siya kailangan saktan.” sambit ko sa tinawag na Miss Violet kanina.She crossed her arms at tiningnan niya ako ng puno ng panliliit.“You have no right to speak in this house either! Kaya huwag kang makialam! Kabago-bago mo rito, sumasagot ka na?!” sigaw nito sa akin.Napakuyom ako ng aking kamay. “Magsasalita ako dahil alam kong nasa tama ako. Wala naman sa’yong ginagawang masama ‘yung tao, eh, tapos sasaktan mo?”Tinuruan kami ni Nanay Rosa na maging matulungin sa kapwa at gumalang sa bawat isa. Pero tinuruan niya rin kaming lumaban kapag alam naming nasa tama kami.“Miss Violet, hindi mo dapat bastusin si Mrs. Volkovski, dahil tiyak na mananagot ka kay Mr. Volkovski.” lakas loob naman na sambit ni Soren.Napangisi naman si Violet. “Mananagot? Bakit?
Nang maisakay ako sa kotse ni Killian ay kaagad akong umayos ng upo at yumuko. Nang pumasok siya at umupo na rin ay bahagya ko siyang tiningnan sa gilid ng mga mata ko at napansin kong may bakas pa ng dugo ang suot niyang puting polo shirt. Lihim akong napakagat sa ibabang labi ko. “K-Kapapatay niya lang ba ng tao? Bakit may dugo ang suot niya?” tanong ko sa isip ko. Kaya siguro takot na takot sila Papa, eh, kasi anytime baka sila na ang sumunod. “Saan po tayo, Mr. Volkovski?” tanong ng driver mula sa speaker. Since ang style ng kotse ay tila malawak at sarado, kaya hindi kami kita ng driver. “Sa church, make it fast.” tugon ni Killian sabay tingin nito sa akin, at sakto namang nag-angat din ako ng tingin para tingnan siya. Hindi ko alam kung bakit pero hindi na naalis ang pagtitig ko sa kaniya. Ngayon ko lang siya mas natitigan ng malapitan. Yes, he has an aura na nakakatakot siya, but deep inside in his eyes, I can’t see that. May sinasabi ang mga mata niya na hindi ko m
Nang gabing iyon ay si Manang Helen ang siyang nagdala sa akin sa kuwartong tutuluyan ko.“Na-miss kita ng sobra, Maliya.” hindi mapigilang sambit nito noong kami na lamang dalawa sa second floor.Nakangiti pa ito at medyo maluluha na. Ako naman ay ngingiti rin at hindi ko na napigilan pang yakapin siya.“Na-miss din po kita, Nanay Helen.” tugon ko sabay punas ng luha ko. Si Nanay Helen ang babaeng ipinagkatiwala ni Mama para sa akin–upang alagaan at bantayan ako. Nagkahiwalay lang kami noong dalhin ako ni Papa sa ampunan.“Pasensya ka na anak, ah? Hindi kita madalaw noon. Wala kasing nakakaalam kung saan ka dinala ng Papa mo, eh. Gustuhin ko man magtanong, ay baka mapalayas naman ako. Pero hindi ako tumigil magdasal sa Diyos na sana ay ayos ka lang. At mukhang dininig naman Niya ang dasal ko.” hinimas niya ang braso ko. “Tingnan mo, dalagang dalaga ka na. Kamukhang-kamukha mo ang iyong ina. Napakagandang dalaga.”Hindi ko naman maiwasang mangilid muli ang luha sa mga mata ko. “Than
Halos hindi ko na namalayan kung ilang oras ba ang aming naging byahe. Sa sobrang tahimik kasi namin sa loob ay lumilipad lang din ang isip ko sa kung ano ba talaga ang dahilan ni Papa. Bakit all of the sudden ay gusto na niya akong bumalik sa mansion? Dahan-dahan namang bumagal ang takbo ng kotseng sinasakyan namin, at sa paligid ay naging pamilyar sa akin ang daan. Kahit malabo sa memorya ko, natitiyak kong malapit na kami. Ilang sandai pa ay huminto kami sa isang itim na gate. Napatitig ako sa arko nito at nakita ko ang palataandaan na ito na ang tahanan namin. Narito kasi nakaukit ang apilido ni Papa at Mama. Cruz– Mabilis akong napakunot ng noo nang mabasa kong mabuti ang apilido sa tabi ng apilidong Cruz. Hindi na iyon Montecillo–hindi na apilido ni Mama. Cruz–Fajardo Residence, na ang nakalagay. Napakuyom ang aking kamay. Ito marahil ang apilido ng bagong asawa ni Papa–I mean, apilido ng naging kabet niya. “Maliya, nandito na tayo. Remember, don’t do something and respec
“Maliya?”Napabalik ako sa kasalukuyan nang biglang bumukas ang pinto.Si Katherine iyon, hingal na hingal ito at tila maluluha. Natitiyak kong nabalitaan na niya kay Nanay Rosa ang tungkol sa pagtawag ng ama ko.“Ano ‘yon, Kath?” tanong ko.“M-May mga sasakyan sa labas. May mga lalaki rin! Nakasuot sila ng black suits!”Unti-unting nawala ang ngiti ko.Black suits.I remembered what Nanay Rosa told me.They were coming for me.“A-Aalis ka na? Iiwan mo na kami dito?” tuluyang napaluha si Katherine at tumakbo palapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit.Niyakap ko siya pabalik. “P-Pasensya na, biglaan, eh. Ngayon ko lang din nalaman at hindi ko naman inaasahan na ngayon din ako susunduin.” sambit ko at pinipigilan kong maluha.Halos napahikbi na si Katherine sa bisig ko. “Oh, basta huwag mo kaming kakalimutan, ah! Bumisita ka rito linggo-linggo!”“Oo naman, kung kaya ko ay araw-araw ay pupunta pa rin ako dito.”Pinunasan ni Katherine ang luha niya, saka bumitaw sa yakap at humarap sa ak
Maliya’s Point of View May mga taong ipinanganak na minamahal. May mga taong kahit wala pang alam sa mundo, mayroon nang mga bisig na handang sumalo sa kanila kapag nadapa sila. May mga taong lumaki sa tahanang puno ng pagmamahal, tawanan, at masasayang alaala. At mayroon namang katulad ko. Isang taong natutong mabuhay nang hindi umaasa sa pagmamahal ng iba. Isang taong nasanay na hindi hinahanap, hindi pinipili, at higit sa lahat, hindi naaalala. I grew up believing that I was never meant to be loved. At sa loob ng labingwalong taon, iyon ang paulit-ulit kong pinaniwalaan sa sarili ko. “Maliya?!” Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na boses ni Nanay Rosa mula sa likuran ko. “Po? Bakit po Nanay Rosa?” “Kanina pa kita tinatawag. Hindi mo ba ako naririnig?” Napakurap ako bago bahagyang ngumiti. “Sorry po, medyo malalim lang po ang iniisip ko.” sambit ko, saka napakamot sa noo. Umiling siya habang hawak ang isang basket na puno ng mga bagong labang damit. “







