CHAPTER 4: THE DON’S WORDS

Nang gabing iyon ay si Manang Helen ang siyang nagdala sa akin sa kuwartong tutuluyan ko.

“Na-miss kita ng sobra, Maliya.” hindi mapigilang sambit nito noong kami na lamang dalawa sa second floor.

Nakangiti pa ito at medyo maluluha na. Ako naman ay ngingiti rin at hindi ko na napigilan pang yakapin siya.

“Na-miss din po kita, Nanay Helen.” tugon ko sabay punas ng luha ko.

Si Nanay Helen ang babaeng ipinagkatiwala ni Mama para sa akin–upang alagaan at bantayan ako. Nagkahiwalay lang kami noong dalhin ako ni Papa sa ampunan.

“Pasensya ka na anak, ah? Hindi kita madalaw noon. Wala kasing nakakaalam kung saan ka dinala ng Papa mo, eh. Gustuhin ko man magtanong, ay baka mapalayas naman ako. Pero hindi ako tumigil magdasal sa Diyos na sana ay ayos ka lang. At mukhang dininig naman Niya ang dasal ko.” hinimas niya ang braso ko. “Tingnan mo, dalagang dalaga ka na. Kamukhang-kamukha mo ang iyong ina. Napakagandang dalaga.”

Hindi ko naman maiwasang mangilid muli ang luha sa mga mata ko. “Thank you po, Nanay Helen. P-Puwede po kayang isama ko kayo once na maikasal na ako?” tanong ko.

Nakita ko na napakuyom siya ng kamao. “Hayop talaga ang ama mo.” bulong nito sabay tingin nito sa paligid, upang tiyakin kung walang taong makakarinig. “Pati ‘yang kabet niya at anak niya sa labas, mga bwiset. Papauwiin ka lang para ipakasal sa isang halimaw! Mga walang puso!” gigil pang dagdag nito.

Napakunot ako noo. “H-Halimaw? Ano pong halimaw?” tanong ko.

Nakita ko ang pag-aalinlangan sa kaniyang mga mata.

“Nanay Helen, sino pong halimaw? May dapat po ba akong malaman?” kinakabahang tanong ko.

Ipinagkislop niyang bigla ang mga kamay naming dalawa. “Maliya, ‘yung lalaking pakakasalan mo, hindi lang siya basta isang mafia boss. Halimaw siya, Maliya. Lahat ng babaeng naging asawa niya, lahat iyon ay namatay na!” may takot na sambit ni Nanay Helen.

“A-Ano po?!” gulat kong tanong at napalakas iyon ng konti kaya tinakpan niya ang bibig ko.

“Huwag kang maingay, baka may makarinig!” saway nito sa akin.

Hinila na ako ni Nanay Helen patungo sa kuwarto ko. Habang patungo kami roon ay mababakas ang pagkabalisa sa kaniyang mukha. Pagpasok namin, ay kaagad muli siyang nagsalita.

“E-Eh, ang balita kasing kumakalat, si Mr. Volkovski ay isang halimaw. Ito raw ang pumapatay sa mga naging asawa niya, tatlo na ang naging asawa niya, lahat iyon ay hindi tumatagal ng isang linggo, at namamatay kaagad. Ikaw na ang susunod na pang apat. Kaya, anak, mag-ingat ka once na maikasal ka sa kaniya.” halos maiyak nitong sambit.

Napatahimik lang ako sa narinig kong paliwanag ni Nanay Helen. Kaya pala ayaw ni Irene magpakasal sa lalaking iyon, dahil takot itong mamatay. At ako ang ipinalit ni Papa, dahil wala siyang pakialam kung ano man ang mangyari sa akin.

“Great! Just great!” I said sarcastically in my mind.

Lihim akong napakuyom sa aking kamao. May mas malaki pa pala akong problemang kailangan harapin. Bago ko matalo si Auntie Devyna at Irene, kailangan ko munang mabuhay once na maikasal ako. Kaya pala walang kaabog-abog si Auntie Devyna nang sabihin niya sa akin ang tungkol sa iniwan ni Mama.

Dahil marahil naniniwala siyang hindi ako tatagal bilang asawa ni Killian.

But I don’t let that happen. Kung sinong matira, siya ang matibay. Kung sino ang tatagal, siya ang panalo.

And I will make sure that Killian will let me live.

Tinapik ko si Nanay Helen sa kaniyang balikat. “Huwag po kayong mag-alala sa akin, Nanay Helen. Hinubog at sinubok na ako ng panahon, kaya ko pong harapin ito.” pagbibigay seguridad ko sa matanda upang hindi na ito mag-alala pa.

“S-Sigurado ka ba? K-Kasi—”

Hindi ko na pinatapos ang sasabihin niya at kaagad ko na siyang tinulak ng mahina palabas ng kuwarto.

“Sige po, Nanay Helen, magpapahinga na po ako.” paalam ko sabay sarado ng p***o.

Pagtalikod ko sa p***o, ay nakita ko kaagad ang itsura ng kuwartong tutuluyan ko. Maalikabok, madilim, parang basement yata ito na nilagyan lang ng higaan. Mas maganda pa ang kuwarto ko sa bahay-ampunan kaysa rito.

Napailing na lamang ako, at naupo sa kama. Ganito yata talaga ang buhay ko. Mala-Cinderella ang datingan. Humiga na lamang ako at hinayaan kong lamunin na ako ng antok, at tuluyang nakatulog.

Kinabukasan, nagising ako dahil sa malakas na putok mula sa isang baril. Halos napabalikwas ako nang bangon, dahil sa pandinig ko ay ang lapit lamang no’n. Kasabay nito ang ilang pag-uusap na naririnig ko sa labas ng kuwarto ko.

“D-Don, wait, she’s not ready yet—” boses iyon ng aking ama mula sa labas ng kuwarto ko.

“I don’t fvcking care.” isang malamig na boses ang narinig ko.

Ang boses na ‘yon ay nakakapanindig balahibo sa hindi ko malamang dahilan.

Kasunod nito ang biglaang pagbukas nang malakas ang pintuan ko. Kaya napatakip ako sa aking katawan gamit ang kumot, ngunit nanatili akong nakatingin sa p***o. Doon ay nakita kong dahan-dahang pumasok ang isang lalaki.

He’s tall, moreno, may makapal na kilay, matangos na ilong, may hindi kapulahang labi. Sh*t! He’s a Greek god! Has broad shoulders, has tattoos over his neck and arms, and he’s holding a gun?!

Looks like he’s the one who shot the gun! And looks like he’s my soon-to-be husband.

The Don Killian Knox Volkovski.

“So… you’re my bride?” tanong nito habang papalapit nang papalapit sa akin.

Halos hindi ako makapagsalita at tiningnan ko ang mga taong nasa likod ng lalaki. May apat na naka-black tuxedo, armado rin. Kahelera nito si Papa na nakaluhod, si Auntie Devyna at Irene na nanatiling nakatayo, pero nakayuko.

Lahat sila takot sa lalaking ito. That’s the reason why I need him to fulfill my revenge.

Tumayo ako at saka tinitigan siya sa mata. Bakas ang panginginig sa kamay ko, pero pinilit ko pa ring pakalmahin ang sarili ko.

“Ako nga. Nice to meet you, Mr. Volkovski, I’m Maliya, Arturo’s daughter.” pakilala ko sabay abot ng kamay ko.

Bigla namang nagsikilos ang apat na lalaki at kaagad akong tinutukan ng baril. Muntik na akong matumba dahil sa panginginig, pero hindi iyon hinayaang mangyari. Sinenyasan naman sila ni Killian na ibaba ang baril at kaagad silang sumunod.

Kasunod nito ang pagtitig ni Killian sa kamay ko, at nakita ko siyang napangiti.

“I’m Killian, and I want you.” tipid na salitang sinabi nito, bago ako nito buhatin sa balikat nito na para bang sakong bigas ako.

“Woah!” tili ko. “L-Let me down, Mr. Volkovski.”

“Not gonna happened. I will bring you into my estate right now.”

Mabilis na naglakad si Killian, habang buhat ako na parang sako. Hindi ako makapalag dahil kahit paano ay takot ako sa baril. Takot din akong mamatay!

“D-Don, hindi pa ito ang araw ng inyong kasal—” sambit ni Auntie Devyna habang nakasunod sa amin.

Huminto naman si Killian at muling humarap sa kanila. “Hindi ikaw ang magdedesisyon niyan!” putol ni Killian sa kaniya.

Nanginig na naman ang tatlo, at muling lumuhod.

“P-Patawad, Don. My wife did’t want to mess with you. She’s just concerned about Maliya.” paliwanag ni Papa.

“Concerned?” ibinaba ako ni Killian. “Kung talagang concern kayo sa kaniya, bakit sa basement siya natulog?” tanong ni Killian sabay tingin sa paligid. “Ang laki at dami ng kuwarto sa bahay na ‘to pero mas pinili niyo siyang patuluyin sa napakaruming kuwarto?!”

Nakita kong nagtitigan si Auntie Deyna at Irene. Habang si Papa naman ay nanginginig nang sobra sa takot. Kitang-kita ko na wala silang laban kay Killian. I will surely win if Killian will be by my side, but how will I do that?

“Ngayong araw, iuuwi ko siya. Ngayong araw din pakakasalan ko siya. And no one can stop me, or else they will answer to my dearest gun.” seryoso at may pagbabantang sambit ni Killian, bago ako nito muling buhatin in a bridal style.

Napaawang ang labi ko. I didn’t know what to say. Wala pa akong ginagawa, and yet he’s taking me? A-Anong pumapasok sa isip ng lalaking ito?