CHAPTER 3: REPLACEMENT BRIDE

Halos hindi ko na namalayan kung ilang oras ba ang aming naging byahe. Sa sobrang tahimik kasi namin sa loob ay lumilipad lang din ang isip ko sa kung ano ba talaga ang dahilan ni Papa. Bakit all of the sudden ay gusto na niya akong bumalik sa mansion?

Dahan-dahan namang bumagal ang takbo ng kotseng sinasakyan namin, at sa paligid ay naging pamilyar sa akin ang daan. Kahit malabo sa memorya ko, natitiyak kong malapit na kami.

Ilang sandai pa ay huminto kami sa isang itim na gate. Napatitig ako sa arko nito at nakita ko ang palataandaan na ito na ang tahanan namin. Narito kasi nakaukit ang apilido ni Papa at Mama.

Cruz–

Mabilis akong napakunot ng noo nang mabasa kong mabuti ang apilido sa tabi ng apilidong Cruz. Hindi na iyon Montecillo–hindi na apilido ni Mama.

Cruz–Fajardo Residence, na ang nakalagay.

Napakuyom ang aking kamay. Ito marahil ang apilido ng bagong asawa ni Papa–I mean, apilido ng naging kabet niya.

“Maliya, nandito na tayo. Remember, don’t do something and respect your Auntie Devyna and your sister, Irene.” paalala ni papa na para bang sigurado siyang gagawa ako ng gulo.

Well, iyon naman ang tingin nya sa akin non pa–simula nang dumating ang half sister kong si Irene. She’s the troublemaker at sa akin palagi sinsisi ang maling ginagawa niya.

And I knew back then that she was the reason for the incident.

Tumango lamang ako bilang pagtugon kay Papa. Pumasok ang kotse sa oob ng Villa, at nang huminto ako ay sabay din kaming bumaba ni Papa. Sinalubong kami ng ilang katulong, at inasikaso kaagad ang gamit ko.

Tiningnan ko an mga kasambahay at umasa ako kung may kakilala pa ako sa kanila, at hindi naman ako binigo ng mata ko. I saw Manang Helen, she’s looking at me smiling, kaya naman napangiti rin ako sa kaniya pabalik.

She’s my nanny before!

“Come follow me.” bigla ay sambit ni Papa kaya naman nawala ang ngiti ko at sumunod sa kaniya.

Pagpasok namin sa loob ng bahay ay kaagad kong napansin ang malaking pagbabago sa loob nito. Tandang-tanda ko noon na maraming old vase at painting si Mama na nakasabit sa pader, but now it’s all plain.

Bakit pa ba ako magugulat, eh, kung ‘yung surename sa arko ng gate ay napalitan na, eh. Ito pa kayang loob ng bahay?

“Papa, you’re finally here!” sigaw ng isang pinakapamilyar na boses sa akin.

Napatingin kaagad ako sa babaeng papalapit sa amin at kaagad itong yumakap kay Papa. Hindi ko siya makakalimutan. Dahil siya ang batang minsang naging dahilan kung bakit tuluyan akong itinapon ng sarili kong ama.

My half sister, Irene.

Kasunod naman na lumapit ang isang babaeng halos kaedaran na ni Papa, pero dahil sa make up at mga alahas na suot nito ay hindi halata ang tanda nito.

“Arturo…” tawag nito kaya Papa, sabay tingin nito sa akin mula ulo paibaba. “Maliya… you’re grown up, it’s… just not in a nice way, I think?” may pangungutyang sambit nito.

“Long time no see, sister.” sambit naman ni Irene, pero mababakas sa itsura nito ang pagkadisgusto na narito ako.

Hindi ako ngumiti o binati man lang siya, nakatitig lang ako kay Irene na para bang sinusukat ko kung kaya niya ba akong titigan sa mata after what she’s done. Pero si Papa na kaagad ang pumutol ng katahimikan.

“Let’s all sit.” sambit ni Papa, at nalaglakad na ito patungo sa sofa kaya naman sumunod na lang ako dito.

Pagkaupo namin ay may nagdala ng juice sa lamesa. Hindi pa man ako nakakahawak sa baso ay muli na namang nagsalita si Auntie Devyna.

“Arturo, have you told her?” tanong nito kay Papa, kaya naman napatingin ako kay Papa.

Napabuntong hininga ito at umiling. “Ngayon ko pa lang sasabihin.”

“Ako na magsasabi!” presinta ni Irene. “Sister, kaya ka sinundo ni Papa dahil ikakasal ka na.” walang prenong sambit nito.

Napaawang ang labi ko. “H-Ha? K-Kasal?” mabilis akong napatingin kay Papa. “Ano pong kasal, Papa?”

“There’s something you need to do for this family. Your stepsister won’t be able to fulfill her engagement.”

“So?”

“You’re going to take her place. You're going to marry someone in her place.”

For a moment, the world stopped.

I stared at him.

Then at my stepsister.

Then back at him.

Hindi ako agad nakapagsalita. Parang hindi ko maintindihan ang mga salitang lumabas sa bibig niya. Nakatitig lang ako sa kaniya at binabasa ang emosyon sa mukha niya.

But nothing there–ni awa, guilt, o kahit ano man lang na emosyong makakapagbigay sagot sa akin ay wala.

“S-Sinundo niyo po ako, para pumalit sa posisyon ni Irene sa kasal?” hindi makapaniwalang tanong ko.

Napatawa ako nang mahina dahil sa sobrang pagkabigla.

“Papa, are you joking?” seryosong tanong ko.

Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagbago ng ekspresyon niya. Talagang wala, nakatitig lang siya sa akin.

“I’m not, Maliya. You're gonna get married.”

Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko. So, pinauwi lang pala ako para ipakasal? Tinapon ako ng dahil sa kasalanang hindi ko ginawa, at kasalanan ni Irene, ngayon naman pinauwi ako para palitan si Irene? So, para pa rin kay Irene?

This is fvcking great!

“Papa, I don’t want to. I don’t even know that person.”

“You don’t need to.”

“Papa, I can't just marry someone I don’t know!” I shout out of frustration.

“You’re not in a position to refuse!” balik-sigaw ni Papa.

Parang may kung anong nabasag sa loob ko. I looked at him, desperately searching for even a little trace of concern. Pero wala.

Not even a little.

“Why me?” halos pabulong kong tanong.

“Because you’re her sister.” tugon ni Papa.

Hindi ko napigilan ang mapatawa nang mapait.

“Now I’m her sister?” sarkastik kong tanong. Natahimik naman si Papa, at tila umurong ang kaniyang dila. “After eighteen years of leaving me in an orphanage, ngayon bigla akong kapatid niya?”

“Maliya, don’t start.”

“No, Papa. I just want to understand.” nanginginig na ang mga kamay ko. “Why did you bring me back? Was it because you missed me? Because you wanted to see how I was doing? Or was it because you needed someone to replace her?”

Hindi siya sumagot, even Irene and Auntie Devyna just rolled their eyes at me. And that silence was enough.

Naramdaman kong unti-unting bumigat ang dibdib ko.

I wanted to cry. I wanted to scream. I wanted to ask him why he couldn’t just let me live my life. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Dahil ayokong makita nilang nasasaktan ako.

I had already cried enough for this man. Hindi ko na hahayaang muli niya akong gawing mahina. Tumayo ako at tinitigan sila isa-isa.

“Hindi. Hindi ako papayag. Hindi ako basta-basta papakasal sa taong hindi ko kilala! At lalong hindi ako papalit para kay Irene!” sigaw ko.

Auntie Devyna crossed her arms and looked at me. “Walang kang choice, Maliya! Ang sabi sa nakasaad na kontrata isa Cruz ang kailangan ipakasal! You are Arturo’s biological child!”

“And Irene isn’t? Panganay siyang anak ni Papa ‘di ba?!” Halos nagulat sila sa sinabi ko. “Oo, alam kong tunay na anak siya ni Papa, kaya wala kayong ibang masasabi sa akin!”

“Maliya, enough!” sigaw ni Papa.

Aksidente ko lang itong nalaman noon. Hindi ko akalaing magagamit ko ngayon.

“If you don’t want to, then don’t!” balik sigaw ni Devyna. “Pero tandaan mo, kung hindi ikaw ang ikakasal, then hindi mo na makukuha pa ang mga gamit na iniwan ng Mama mo, even her family fortune, heirloom, and her last letter for you!”

Napakunot noo ako ng bahagya. “M-May iniwan sa akin si Mama?” tanong ko.

Nagtinginan si Papa at Auntie Devyna na ngayon ay pilit kinakalma ang sarili.

“Oo, at lahat iyon ay tinatago ko!”

“Mom, don’t tell her everything!” pigil naman ni Irene.

Napakuyom ako ng kamao. Mga walang hiya! May iniwan sa akin ang Mama ko at ngayon ko lang nalaman. Kailangan kong makuha ang lahat ng para kay Mama. Even that letter she wrote. I want that.

“What is his name?” tanong ko kay Papa.

Bahagyang umangat ang kilay ng aking ama.

“Who?”

“The man I’m supposed to marry.”

Ilang sandali niya akong tinitigan bago sumagot.

“Killian Vlad Volkovski.”

Napakunot ang noo ko. Wala akong ideya kung sino ang lalaking iyon. Pero nang marinig ko ang pangalan niya, napansin kong biglang nag-iba ang ekspresyon ng ilang katulong sa paligid.

Si Irene ay napayuko, si Auntie Devyna ay napaiwas ng tingin, at ang ilang bodyguard ay napaayos ng tayo.

“Who is he?” muli kong tanong.

This time, my father answered with only four words.

“He’s a Mafia Don.”

Napalunok ako. Mafia?

As in… Mafia Boss? A high society gangster, gano’n? Hindi ko alam kung matatawa ba ako o matatakot. I looked at my father, hoping that he would tell me it was just another cruel joke.

Pero hindi. Kita ko sa mga mata niya na kahit siya ay tila takot sa pangalang sinambit niya. This is the reason why Irene doesn’t want to marry him!

“He’s a powerful man, Maliya. And you will marry him in 3 days.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko, at mas lalong napahigpit ang pagkuyom ng kamao ko. In just 3 days… ikakasal na ako?

“S-Sige, pumapayag ako. Pero once na maikasal ako, kukunin ko lahat ng pag-aari ni Mama na tinatago niyo! Even her letter!” sigaw ko sabay tingin kay Auntie Devyna.

Tumayo ito at dahan-dahang yumakap kay Irene na ngayon ay nakangiti, at tila nakaligtas sa panganib.

“Deal. Right choice, Maliya.” tugon ni Auntie Devyna.

Kukunin ko lahat ng pag-aari ng Mama ko. Kukunin ko ang dapat para sa akin. At kapag hindi sila sumunod sa usapan, gagawa ako ng paraan.

Maybe, my soon to be husband can help me? Pero takot sila sa lalaking iyon… ano kayang mayroon siya na hindi ko alam, bukod sa Mafia Boss siya?