All Chapters of หมอดิน: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 13ชาบูเดือดเลือดสาดกระจายช่วงเย็นของวันสถานการณ์เวรนอกเวลาของเธอนับว่าดีมาก ต่างจากทุกครั้งที่ขึ้นเวรด้วยกันกับเขา วันนี้เราควบคุมสถานการณ์ได้ดีจนกระทั่งถึงช่วงเวลาลงเวร“พี่ชา พวกหนูกลับก่อนนะคะ แฟนมารอรับแล้ว”น้องสองคนที่อยู่เวรด้วยกันกระตือรือร้นลงเวรกันตรงเวลา ในขณะที่เธอยังลงข้อมูลเกี่ยวกับคนมารับบริการที่ใส่สายสวนคาปัสสาวะในงานเรื่องการติดเชื้อของเธอไม่เสร็จ นั่งพิมพ์เพลินจนกระทั่งแม่บ้านประจำแผนกโผล่หน้าเข้ามาสอบถาม“คุณชายังไม่กลับเหรอคะ”“จะเสร็จแล้วค่ะ แป๊บหนึ่งนะคะป้าสุข”“เดี๋ยวป้าแวะไปเก็บขยะที่ห้องผ่าตัดช่วยเพื่อนก่อนนะคะ ป้าจะขึ้นมาปิดอีกทีตอนสามทุ่มค่ะ”“ขอบคุณค่ะ ชาขอลงข้อมูลอีกนิดเดียวไม่เกินสิบนาทีค่ะ”“ได้ค่ะ”เหลืออีกข้อมูลอีกแค่สองคนเท่านั้นเอง พยายามเร่งมือให้เสร็จไว ๆ อันที่จริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกกับการทำงานล่วงเวลาที่ไม่ใช่งานในหน้าที่หลัก บรรดาป้าแม่บ้านเข้าใจกันดีไม่มีใครหงุดหงิดรำคาญใจกัน ใช้เวลาอีก 10 นาทีเธอก็จัดการกับข้อมูลของตนเองเรียบร้อย “เฮ้อ… เสร็จเสียที”บิดตัวบิดขี้เกียจไปมา พร้อมคว้ากระเป๋าเดินออกจากแผนกแล้วลงลิฟต์เพื่อกลับบ้

ว่าแล้วศีรษะของเขาฉกวูบลงหาไข่มุกสวยเย้ายวนนั่นอย่างอดใจไม่อยู่ ปฐวีตวัดลิ้นเลียวนรอบ ๆ เม็ดไข่มุกช้า ๆ มือหนึ่งข้างของเขาดันอกอีกข้างป้อนเข้าปากยิ่งขึ้น นันทิชาแอ่นอกสนองตอบโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่น นัยน์ตาคู่หวานฉ่ำปรือจดจ้องมองใบหน้าเขากำลังคลุกเคล้าเต้าอวบทั้งสองข้างเธออย่างเมามัน “อื้อ… เสียว” นี่เพียงแค่เขาดูดไข่มุกสองเม็ดบนเต้าอวบของเธอแค่นั้น ความเสียดเสียวแล่นพล่านไปทั่วร่างกายลามลงไปยังจุดกินหม้อชาบูหม้อใหญ่ที่อยู่ในร่มผ้า แม้จะประหลาดใจอยู่บ้างที่วันนี้หม้อชาบูของเธอเดือดปุดจนน้ำในหม้อสาดกระเซ็นไหลออกมาจากหม้อเธอมากกว่าครั้งก่อนที่เขาเล้าโลมเธอ มากจนรู้สึกปวดหน่วงท้องน้อยขึ้นมานิด ๆ มาพร้อมความรู้สึกร้อนวูบ ๆ วาบ ๆ ปั่นป่วนไปทั่วท้องราวกับว่าอยากจะเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว “หมอดินขอเวลาแป๊บหนึ่งได้ไหม” เธอมีอะไรบางอย่างที่กังวลเช่นกันจนต้องเอ่ยขอเขาเสียงสั่น “ไม่ไหวหรอกชา ผมไม่ไหวจริง ๆ ให้ผมกินก่อนนะ หิวมาตั้งแต่เช้าแล้วจริง ๆ” เขากระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงเว้าวอน มือหนึ่งขยำเต้าอวบอย่างเมามัน ในขณะที่อีกมือแสนซุกซนสอดใต้กระโปรงพยาบาลของเธอแล้วร

แหม ทีนี้ล่ะสำรวมกาย พูดจาไพเราะเสนาะหูดูสิ้นฤทธิ์ต่างจากเมื่อตอนมา จะใช้คำว่ามาอย่างหงส์แต่ลงอย่างหมาจนขาพลิกขาแพลงก็ไม่ผิด“แล้วนี่ไปเดินยังไงให้ขาแพลงคะ”ในใจก็นึกสงสัย เชื่อว่ารอบบริเวณบ้านเธอไม่มีหลุมหรือสิ่งกีดขวางอะไรให้เขาน่าจะเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ได้ “ผมตกร่องในป่ากล้วยหลังบ้านคุณ”“หืม… แล้วไปทำอะไรในป่ากล้วย”แปลกคนพิลึก แทนที่จะเดินกลับข้าง ๆ แล้วเดินเลาะไปสู่ถนนใหญ่แต่นี่ยังไง เดินเข้าป่ากล้วยไปทำไม หรือคิดจะปีนกำแพงอย่างนั้นหรือ“ก็ว่าจะไปซ่อนตัว กลัวน้าวันโผล่ไปหลังบ้าน”ปวดศีรษะกับคุณหมอศัลยกรรมทางเดินปัสสาวะคนใหม่ ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาว่าดี ทำตัวประหนึ่งว่ามาแอบเล่นชู้กับเมียชาวบ้านเสียอย่างงั้น“ประคบไปก่อนแล้วกัน ฉันจะขึ้นไปอาบน้ำก่อน”หมุนตัวจะเดินจากห้องครัวไปแต่เสียงทุ้มนุ่มนวลลงกว่าทุกครั้งก็เอ่ยคำขอลุแก่โทษเธออกมาเสียก่อน“ขอโทษทีนะชา ทำคุณวุ่นวายไปหมด”เพิ่งจะรู้ตัวหรือยังไงว่าทำให้วันนี้ของเธอเป็นวันที่แย่มาก ๆ วันหนึ่ง แต่ก็เอาเถอะ จะดุด่าว่าเขายามนี้มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไร สู้ไปทำในสิ่งที่เธอควรจะทำตอนนี้ก่อนเสียดีกว่าแล้วค่อยมาว่ากันต่อ“ช่างเถอ

คนไข้เธอก็ยังยืนยันคำเดิม นันทิชาสบตาร่างสูงชั่วครู่ เขาขยับเข้ามายืนข้าง ๆ เธออีกนิดตำแหน่งข้างเตียงคนไข้ ก่อนจะเริ่มอธิบายเรื่องยากให้คนไข้เข้าใจและเห็นภาพมากยิ่งขึ้น“หมอจะเล่าเรื่องหนึ่งให้ป้าฟังก่อนแล้วกันนะครับ”เธอยืนนิ่งรอฟังคำบอกเล่าของนายแพทย์ศัลยกรรมระบบทางเดินปัสสาวะคนใหม่ของทางโรงพยาบาล“ค่ะคุณหมอ”“ป้าเคยเห็นเวลาเขายิงเป้าไหมครับ”คนไข้เขานึกสักพักก่อนจะตอบ“เคยเห็นในทีวีค่ะ”ปฐวีพยักหน้า ก่อนจะอธิบายต่อ“เวลาที่ยิงปืนเขาจะเล็งไปที่จุดตรงกลางของวงกลมใช่ไหม”คนไข้ที่นอนราบอยู่บนเตียงสลายนิ่วพยักหน้าหงึก ๆ“ป้าลองคิดภาพตามหมอนะ แล้วถ้าเกิดว่าเป้าที่เราเล็งไปมันไม่อยู่กับที่ป้าคิดว่าอะไรมันจะเกิดขึ้น”“ยิงไม่ถูกเป้าค่ะ”คนไข้เขาตอบได้ทันควันโดยไม่รีรอ“ใช่ครับ ถูกต้องเลย ที่ผมยกตัวอย่างเรื่องยิงปืนก็เพราะว่าสถานการณ์แบบนี้คือไม่ต่างกันกับนิ่วที่อยู่ในไตป้าเลยครับ ไอ้หัวกลม ๆ ที่ติดอยู่กับตัวเครื่องสลายนิ่วตอนนี้ก็เหมือนกับปืน”เขาชี้ไปที่หัวเครื่องสลายนิ่ว “ตัวป้าก็เมือนกับเป้ากลม ๆ ที่หมอพูดถึง แล้วนิ่วในตัวป้าก็เหมือนกับจุดเล็ก ๆ กลางเป้าที่เราต้องยิงให้โด

บทที่ 16ยกเลิกการใช้คูปองหน้าโรงอาหารของโรงพยาบาล“เจอตัวครบทีมพอดีเลย”เชื่อแล้วว่ายิ่งหนีก็ยิ่งเจอนั้นมันคือเรื่องจริง เธอเดินแยกจากนายแพทย์ปฐวีเพื่อมาตามนัดของพี่วัน รับข้อความทางไลน์จากพี่แค่ว่ามีเรื่องด่วนเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกันเที่ยงนี้ แต่ตอนนี้คนที่มีธุระจำเป็นต้องพูดคุยกับเธอเดี๋ยวนี้ตอนนี้นั้นกลับลากเธอเข้าไปหาเขาและบรรดาอาจารย์แพทย์ทั้งหลายที่เป็นรุ่นพี่เขายืนรวมตัวกันบริเวณใกล้ ๆ ทางเข้าโรงอาหาร“ขออนุญาตอาจารย์ปราบ อาจารย์เอกค่ะ พอดีพี่วันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับหมอดินและก็เรียนแจ้งอาจารย์ด้วยค่ะ”วัลภานอบน้อมไหว้ขออนุญาตท่านรองผู้อำนวยการและอาจารย์แพทย์ประจำภาคศัลยศาสตร์อีกท่าน อีกอย่างที่ทำทีคล้ายเสียมารยาทเดินเข้ามาขออนุญาตยามที่สามหนุ่มเขายืนคุยกันอยู่นี้เพราะเธอคิดเอาไว้แล้วว่าเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องบอกเล่าเรื่องนี้ให้กับท่านผู้บริหารอย่างอาจารย์แพทย์ปรมินทร์ได้รับรู้ด้วย “ครับ”เอกอนันต์ ยิ้มอบอุ่นเป็นมิตรให้กับพยาบาลรุ่นพี่รุ่นน้องที่นอบน้อมเข้ามาทักทาย วัลภาขยับเข้าไปยืนใกล้ ๆ กับหลานชาย กวาดสายตามองหนุ่มหล่อทั้งสามด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “น้าวันมีเรื่องอ