All Chapters of หมอดิน: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 20แรงมาแรงกลับไม่โกงและแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่นันทิชาต้องมาร่วมงานแต่งเพื่อนกลุ่มสมัยเรียนมัธยม รู้ดีว่าหากไปแล้วต้องเจอกับอะไรแต่เธอเลือกที่จะไปพร้อมพิสูจน์ให้ใครต่อใครเห็นว่าสามารถแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องความสัมพันธ์ฉันเพื่อนกลุ่มที่ออกปากชวนเธอมาตั้งแต่ก่อนที่เจ้าสาวจะร่อนการ์ดแต่งงานเสียด้วยซ้ำร่างอรชรในชุดเดรสเกาะอกสั้นสีแดงเลือดหมูดูเซ็กซี่ไม่หลุดธีมงานแต่ง จัดเต็มมาทั้งหน้าผมเพิ่มลุคนันทิชาคนใหม่ที่ดูร้อนแรงต่างจากยายเพิ้งบ้าขึ้นเวรตั้งแต่เมื่อตอนที่คบกันกับเตวิชรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดังเฉียดสี่นิ้วก้าวเดินเข้าไปภายในโรงแรมสุรเดชาฉายเดี่ยวด้วยท่วงท่าที่มั่นใจ มุ่งตรงขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นเจ็ดห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรม ตั้งสติก่อนสตาร์ตเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกจึงไม่รีรอที่จะเดินเฉิดฉายเข้าไปในงานแต่งของเพื่อนสาวคนสวยผู้มีวาสนาได้สามีร่ำรวยเป็นเศรษฐีทุกคนต่างกำลังวุ่นวายอยู่กับการถ่ายรูปร่วมกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ซุ้มดอกไม้หน้างาน และหนึ่งในนั้นคือเป้าหมายของเธอ ริมฝีปากสีแดงสดแย้มนิด ๆ แล้วเดินหน้าเชิดเข้าไปหากลุ่มเพื่อน“ยินดีด้วยนะจ๊ะยี่หวา”ทุกคนที่กำลังสนุกสนานกับก

“แต่ไม่มันไม่ควรที่เธอจะไปประกาศกลางวงเพื่อนแบบนั้น” ว่าเธอตาวาว บ่งบอกว่าไม่พอใจเธอมากถึงมากที่สุด แล้วเหตุใดเธอต้องแคร์ รอยยิ้มผุดขึ้นมาที่มุมปากเล็กน้อย “รับไม่ได้งั้นเหรอ” เลิกคิ้วปรายตามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าแววตาเหยียด ๆ “รู้ไหมพี่เตเขาโมโหเธอมาก” “อ้าวเหรอ… แล้วฉันต้องสนใจเหรอ ทำไมฉันต้องแคร์ มันเป็นสิทธิ์ของฉันที่ฉันจะเรียกร้องเงินคืน ดีเท่าไหร่ที่เงินช่วยผ่อนคอนโดฯ ฉันไม่ทวงคืนด้วย ถ้าฉันเรียกเก็บทุกบาททุกสตางค์นะรับรองผัวเธอได้เปลี่ยนจากวิศวกรไปเป็นขอทานข้างถนนแน่ ๆ” “อีชา” รุ้งพรายโกรธเธอจนตัวสั่น เสียงที่ตะโกนเรียกชื่อเธอนั้นไม่เบานัก มีแขกของงานแต่งที่เดินมาทางเดียวกันกับที่เราทั้งคู่ยืนโต้เถียงกันอยู่ไม่มากนักได้แต่มองห่าง ๆ แล้วเดินผ่านเลยไป “ทำไม มึงเรียกกูทำไมอีรุ้ง” อีมาอีกลับไม่โกงเช่นเดียวกัน คิดว่าตัวเองจิกหัวเรียกคนอื่นได้คนเดียวหรืออย่างไร อย่าคิดว่าจะโยนก้อนหินใส่หัวคนอื่นแล้วคนอื่นต้องยืนรับไม่โต้กลับ เธอไม่รู้หรอกว่ายามนี้ผัวตัวดีของยายนี่ไปอยู่ที่ไหนถึงได้ปล่อยออกจากกรงมากัดชาวบ้านชาวช่องเขา สองสายตาประสานกันเธอรู้ดีว่าลำพังตัวต่อตัวยายแอ๊บแอ้

บทที่ 21เมียหมอมาเฟียหนึ่งชั่วโมงผ่านไป“อ่อยอู” ประโยคตะโกนที่ว่าปล่อยกู ปล่อยกู ออกจากปากเตวิชซ้ำ ๆ หลังจากที่ถูกลากออกจากรถยนต์ในช่วงที่เขากำลังขับรถกลับจากงานแต่ง ไม่นึกไม่ฝันว่าจะเกิดขึ้นกับตนเองเมื่อจู่ ๆ มีรถยนต์คันหนึ่งขับมาด้วยความเร็วสูงแล้วปาดหน้ารถเตวิช อารมณ์หงุดหงิดเป็นทุนเดิมจากเหตุการณ์งานแต่งทำเอาเขาร้อนทะลุปรอท แต่ยังไม่ทันเปิดประตูออกจากรถไปปะทะ ชายหนุ่มร่างใหญ่ใส่แว่นตาดำในชุดสูทสากลสองคนก็เดินตรงลิ่วเข้ามาประกบข้างรถเขา แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่เขานึกกลัวถ้าหากว่าไม่มีวัตถุบางอย่างจี้เข้ามาที่หน้าอกของเขา ก่อนที่ชายร่างสูงซึ่งเขามั่นใจว่าไม่ใช่คนไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์นั่นจะออกปากเรียนเชิญเขาเสียงเรียบนิ่ง‘เชิญ’ทันทีที่ผ้าปิดปากถูกกระชากออก คนที่กลัวจนตัวสั่นไร้สติกรีดร้องเสียงดังลั่น“กรี๊ด ช่วยด้วย ช่วยด้วย”“เงียบ!”เสียงเข้มของชายที่หิ้วรุ้งพรายกับเตวิชมาตะคอกเสียงเหี้ยมจนสะดุ้ง ยามนี้ถึงปากจะเป็นอิสระแต่ทว่าดวงตายังถูกผ้าปิดเอาไว้ไม่ให้มองเห็นอะไร“ฮือ ๆ พวกแกจับเรามาทำไม เราไปทำอะไรให้พวกแกแค้น”ยังพล่ามไม่หยุดก่อนจะหันมาสาดใส่คู่ร่วมชะตากรรม “

เตวิชกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกใหญ่ ตาโตเป็นไข่ห่านขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เพราะไอ้นี่ที่หมอมาเฟียพูดถึงนั่นคือปืนที่เขาได้ลิ้มลองรสชาติของมันตบหน้าเขามาครั้งหนึ่งแล้วเมื่อตอนที่คิดตุกติกอยู่บนรถ“ว่าไง… จะให้เริ่มเลยไหม แผลที่ตัวเมียกูมีห้าที่ รับตบแทนเมียมึงห้าที ส่วนของมึงเองอีกห้าทีรวมเป็นสิบ”ว่าพร้อมโชว์ปืนในมือแกว่งไปมาประหนึ่งว่าซ้อมพร้อมกับหันกระบอกปืนมาทางคนทั้งสอง พอได้ยินจำนวนครั้งว่าเท่าไหร่เตวิชถึงกับสติแตกไม่ต่างกัน“ไม่เอา ไม่รับ แค่โดนหนึ่งทีก็เจ็บตายห่าแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ ผมไม่ใช่คนทำ ผมไม่เกี่ยว ผมไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำตอนที่รุ้งจะผลักชาล้ม”จู่ ๆ พูดจาไพเราะเสนาะหูขึ้นมาอย่างเร็วไว พร้อมยกมือขึ้นพนมไหว้ขอร้องคนมีปืน ปฐวีพอเห็นแบบนั้นถึงกับหัวเราะ หึ ๆ ชอบใจมองเลยไปที่นันทิชาเล็กน้อยพร้อมกับยักคิ้วให้ แต่สำหรับรุ้งพรายถึงกับหน้าเหวอเมื่อเจอประโยคคำพูดแต่ละอย่างของคนรัก จากที่สั่นกลัวมาเฟียและกลัวปืนยามนี้อารมณ์กรุ่นโกรธไอ้ที่เผยธาตุแท้รักตัวกลัวตายเสียมากกว่า“ไอ้เต มึงไอ้ชาติชั่ว ไอ้เลว ไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัว ไอ้หน้าหมา ไอ้หน้าเหี้ย”มาหมดทุกสรรพสัตว์และคำอวยพรพร้อมกับส่

ลูกอ้อนชาอย่างนั้นชาอย่างนี้ก็มีมาให้เห็นทันที เขาพยายามแกะมือที่โอบรัดรอบคอของเขาออก หมายจะเคลื่อนย้ายตนเองให้นอนลงเคียงข้างเพราะเกรงน้ำหนักที่ถ่ายเทจากร่างเขาลงไปยังคนตัวเล็กมากไปจนทำให้อึดอัดหายใจไม่สะดวก แต่สาวเจ้ากลับไม่ฟังอะไรเลย ที่มากกว่านั้นยังเบะปากทำทีจะร้องไห้ใส่เขาอีกจนต้องยกมือขึ้นลูบศีรษะปลุกปลอบกันราวกับโอ๋เด็กน้อยที่กำลังจะร้องไห้เสียใจ“ไม่ต้องกลัว ผมไม่ทิ้งคุณไปไหนหรอก”“ชาชอบคุณ ชาอยากได้คุณจริง ๆ นะ”ปฐวีถึงกับหัวเราะเบา ๆ เอ็นดูคนเมาแล้วอยากได้เขา อยากได้แบบไหนในความหมายไม่กระจ่างใจเท่าใดนัก แต่ที่รู้ชัดคือตอนนี้ภาพใบหน้าฉ่ำหวาน สายตาเว้าวอนอ้อนให้เขาอยู่ใกล้ ๆ ไม่อยากให้ห่างกายนั้นทำเอาเขาเองกังวลว่าจะเลยเถิดไปไกลกว่าการกอดคอคุยกัน“คุณก็ได้ผมแล้วไง”“ก็ได้แค่ตัว”แล้วทำหน้างอ ๆ เหมือนเด็กที่งอแงอยากได้ของเล่น“จะเอาหัวใจด้วยว่างั้นเถอะ”บางทีการคุยกันตอนเมานี่ก็ดีไปอีกอย่าง ได้รู้ใจใครบางคนว่าคิดยังไงกับเขาบ้าง ความในใจที่กักเก็บมันเอาไว้ยามนี้กำลังหลั่งไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจเสียหมดสิ้น“แล้วให้ได้ไหม”ทำสายตาอ้อนวอนเขาได้น่าสงสารยิ่งนัก“อยากได้