All Chapters of หมอดิน: Chapter 61 - Chapter 70

พอจะรู้กิตติศัพท์ความดื้อของพี่สาวมารดาเธอดีตั้งแต่มารดากับบิดาเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อ 10 ปีก่อน คนที่คอยดูแลส่งเสียเลี้ยงดูเธอมาจนกระทั่งเรียนจบก็คือป้า ตอนนั้นอายุ 55 แล้วด้วยซ้ำแต่ไม่เคยแผ่วเรื่องทำไร่ทำสวนเธอเองต้องคอยตามติดช่วยงานป้าช่วยแบ่งเบาภาระแต่พอไปเรียนพยาบาลและทำงานที่นั่นมาห้าปี ป้าและพี่เชียร์ให้เธอทำต่อจนถึงเกษียณไม่ต้องเป็นกังวลครอบครัวของป้าแต่ทว่าด้วยความที่สมาชิกมีเฉพาะผู้ชาย ๆ เท่านั้นคนโตคือพี่ชัชเป็นเกษตรกรทำนาทำสวน ในขณะที่พี่อีกคนย้ายไปอยู่บ้านภรรยาที่น่านยามที่ลุงหรือป้าเจ็บป่วยไข้ขึ้นมาบรรดาหนุ่ม ๆ เองก็ดูแลได้ไม่เต็มที่เท่าใดนัก ป้าช่อของเธอถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัดและเข้าพักที่หอผู้ป่วยกระดูกและข้อในเวลาหนึ่งชั่วโมงต่อมา การผ่าตัดเรียบร้อยดีใส่เฝือกอ่อนเอาไว้ที่ท่อนแขนขวาช่วงบน เธอไล่พี่ชายกลับไปดูสวนต่อส่วนเธอก็สลับเวรมาอยู่เฝ้าคุณป้าเองในคืนนี้“ปวดแขนมากไหมคะป้าช่อ”“ปวดเวลาขยับแต่พอฉีดยาก็ดีขึ้น แล้วนี่ชาลางานมากี่วันลูก”“สี่วันค่ะ”“ที่จริงป้าก็ไม่ได้เป็นอะไรหนักมากขนาดนั้นนะ ลำบากชาต้องมาอยู่เฝ้าป้าเปล่า ๆ”คนที่เปรียบประหนึ่งเป็นมารดาแ

บทที่ 24เซอร์ไพรส์สี่วันต่อมานันทิชากลับมาปฏิบัติการเวรเช้าของเธอตามปกติ หัวข้อสนทนาตามประสาผู้หญิง ๆ คงหนีไม่พ้นเรื่องของวันวาเลนไทน์ ใครที่เขามีคู่ก็ต่างได้รับคนละดอกสองดอกบางคนหลายดอกกันถ้วนทั่ว สำหรับคนเพิ่งโสดในปีนี้ ได้แต่มองบรรดาพี่ ๆ น้อง ๆ ด้วยความยินดี แผนกศัลยกรรมปัสสาวะวันนี้แลดูครึกครื้นแต่ที่ทำเอาสาว ๆ กรี๊ดกันหนักมากก็คงจะเป็นความหวานไม่แผ่วของพี่เอิญหัวหน้าแผนกคนสวยของพวกเรา“อุ๊ย….อิจฉาตาร้อนสุด ๆ เลยค่ะบอส”หัวหน้าแผนกเธอรับดอกกุหลาบช่อใหญ่มาจากสามี เป็นภาพที่เธอและน้อง ๆ ได้เห็นในทุก ๆ ปี อิ่มเอมอบอุ่นใจไปกับความรักที่แสนดี ความรักที่สมหวังของทั้งคู่ แต่งงานกันมาห้าปีความหวานไม่เคยเปลี่ยนเลยสักนิด“ของขวัญวาเลนไทน์ปีนี้พี่เอิญต้องมีเบบี๋ให้อาจารย์พัฒน์แล้วนะคะ”ขอแซวคู่หวานแห่งปีสักนิดก็ยังดี หากได้สมหวังดังตั้งใจอาจารย์พัฒน์สุดหล่อของพวกเธอคงจุดพลุเลี้ยงฉลองแบบจัดหนักจัดเต็ม“มาเร็ว ๆ นี้แหละจริงไหมที่รัก”คำหวานของอาจารย์พัฒน์ทำเอาสาว ๆ ทั้งกลุ่มแซวพี่หัวหน้ากันหนัก ในขณะที่พี่เอิญเพียงแค่ยิ้มตอบรับไม่ปฏิเสธหรือว่ารับคำเรื่องปั๊มทายาท แต่งงานกันมายาว

บทที่ 25หมอดินชอบกินชาเธอขับรถเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถของบ้านพัก ก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นกันว่าอารมณ์ไหน ทำไมยิ่งพยายามลืมภาพที่เขาสวีตหวานหัวเราะต่อกระซิกกันนั้นยิ่งตามมารบกวนปั่นป่วนใจของเธออยู่อีก ทิ้งตัวเอนหลังไปกับเบาะรถหลับตาลงชั่วครู่พยายามทำสมาธิไม่ฟุ้งซ่านกับภาพที่ได้เห็นแต่ไฉนเลยใจมันช่างไม่รักดี กลับตะโกนก้องบอกเธออื้ออึงว่า ยายชาแกชอบเขาแล้ว แกหลงรักคู่นอนแกเข้าไปแล้วไม่!สมองปฏิเสธ แต่ใจบอกว่า ใช่ทั้ง ๆ ที่บอกตัวเองมาตลอดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาก็เก็บเอาไว้เป็นความทรงจำที่ดี ๆ ส่วนประสบการณ์ที่แย่ ๆ กับอีกคนก็เก็บเอาไว้เป็นบทเรียนในชีวิต เริ่มต้นจากการที่เธอขอร้องให้เขาช่วยเอาคืนคนรัก แต่กลายเป็นว่าเธอกลับมาอกหักเพราะหลงรักเขาเสียเอง ไม่รู้ว่าความรู้สึกอยากครอบครองอยากเป็นเจ้าของ อยากมีเขาในชีวิตมันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหนมารู้ตัวอีกหนก็คือหลงใหลในเสน่ห์เรือนกายผูกมัดใจเธอไปเรียบร้อยแล้วตอนนี้แต่ก็อย่างที่เห็นเธอคงเป็นได้เพียงแค่เจ้าหญิงในเทพนิยาย ถ้าหากว่าอยากมีเขาเป็นเจ้าชายคงทำได้แค่ไปนอนฝันหวานเพียงแค่นั้นความรู้สึกขัดแย้งกับตนเองเกิดอาการปวดตื้อ ๆ

ล้อเลียนเธอพร้อมยื่นหน้ามาจูบซับน้ำตาให้เธอเบา ๆ ทั่วทั้งใบหน้า พอคลายสะอื้นก็ปล่อยประโยคเด็ดทำเอาเธอซึ้งจนปล่อยโฮออกมาให้เขาปลอบเธออีก “ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลอะไรก็ตามแต่ที่ทำเราได้เจอกันในวันนั้น แต่พอมาถึงวันนี้กล้าพูดได้เต็มปากว่าผมหลงเสน่ห์แม่ชาบูหม้อเดือดของผมจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วนะ” เงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาทั้ง ๆ ที่น้ำตานองหน้า ปลายนิ้วเขายื่นเข้ามาบรรจงเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ แต่ยังไม่วายเอ่ยเย้าเธออีกครั้ง “แซ่บขนาดนี้ผมไปไหนไม่รอดแล้ว” มือบางทุบลงบนอกเขาเบา ๆ ด้วยความขวยเขินแต่พอมองสบตากันเราทั้งสองก็ต่างรู้ดีว่ามันมีความโหยหาปรารถนาอยู่ในนั้น ใบหน้าคมคายค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหาเธอช้า ๆ ในขณะที่เธอแหงนเงยขึ้นมารับจูบจากเขาอย่างเต็มใจจากแค่ต้องการจูบปลอบลามเลยเป็นจูบร้อนฉ่ามารู้ตัวอีกหนร่างเธอก็ถูกอุ้มลอยขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาก้าวเดินจะพาขึ้นชั้นสองไปสานต่อที่ห้องนอน แต่ทว่าสติสัมปชัญญะอันน้อยนิดนั้นนึกขึ้นมาได้ว่า “เดี๋ยวพี่วันก็กลับมาแล้วนะคะ” เป็นกังวลกลัวพี่วันตกใจที่เห็นหลานชายมานอนกกกอดสวีตหวานกับเธออยู่บนบ้าน แต่เธอกลับเห็นรอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นมาบนใบหน้าเขา “วันนี

เธอยังยืนยันว่าคนท้องไม่ใช่คนป่วย ใจพร้อมและร่างกายก็พร้อมมากตอนนี้เธออยู่ในชุดทะมัดทะแมงสำหรับคนท้อง พอสามีและป้าคัดค้านเธอไม่ได้ก็เดินลงจากบ้านไปนั่งรถกอล์ฟเข้าไปในไร่มันสำปะหลังพอไปถึงเห็นพี่ชัชกำลังคุมคนงานอยู่ สายตาของปฐวีมองเลยไปยังคนงานที่กำลังขะมักเขม้นเดินตามเก็บหัวมันตามแปลงที่ถูกขุดขึ้นมาไว้เมื่อก่อนหน้าอย่างเมามัน มองเลยไปอีกก็มีรถแทรกเตอร์ 4 คัน ที่กำลังทำงานกันอยู่คนละแปลง“อันนี้คือทำอะไรอยู่เหรอครับพี่ชัช”สามีของเธอทำหน้าที่สัมภาษณ์พี่ชายของภรรยาประหนึ่งว่าจะเปลี่ยนอาชีพจากหมอมาเป็นเกษตรกรเสียอย่างงั้น“พี่ถอนมันสำปะหลังแปลงนี้ออกแล้วพี่จะปรับหน้าดินปลูกบ้านหลังน้อย ๆ ท้ายสวนเอาไว้ให้หลานพี่มานั่งเล่นนอนเล่น”พอได้ยินดังนั้น นันทิชายิ้มกว้างให้พี่ชายจะเดินเข้าไปโอบกอดขอบคุณแต่ถูกพี่เบรกเอาไว้เสียก่อนเพราะคลุกดินเต็มตัว และสามีผู้สปิริตแรงกล้าพอได้ยินว่าพี่ชัชจะทำบ้านหลังน้อยท้ายสวนเอาไว้ให้ลูกชายคนแรกของตนเองถึงกับรีบอาสาจะไปช่วยทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าเขาทำอย่างไรกัน“ถ้าอย่างงั้นผมขอไปช่วยนะครับ”“เอ่อ....มีแต่งานหนัก ๆ ทั้งนั้นเลย พี่ว่านั่งสังเกตการณ์อยู่ในร