تسجيل الدخولمشاركة
Chapter 05 ขอโทษนะ(2)
تاريخ النشر:
2026-11-05 14:59:16“กินเสร็จไปเพนท์เฮ้าส์ก่อนนะ เค้ามีของจะให้บี๋” อาซานยิ้ม ยิ้มที่ทำใจฉันหวั่นไหว ทำไมถึงได้ชอบทุกอย่างที่เป็นเขาแบบนี้นะทั้งที่รู้ว่าเขาใจร้ายแต่ก็ยังรัก บางทีก็สงสัยนี่ฉันเข้าข่ายชอบให้ตัวเองเจ็บปวดหรือไง
“อะไร”
“ไปถึงเดี๋ยวรู้” แล้วเขาก็ยิ้มอีกรอบ
“ค่า ๆ งั้นเค้ารีบกินข้าวก่อนนะ”
“ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ กิน”
“อื้ม” อาหารที่ร้านเป็นอาหารโปรดที่ฉันชอบมาก แต่ว่าเรื่องที่ฉันเจอทำให้ฉันรู้สึกว่ารสชาติมันกร่อย ไม่เห็นอร่อยเลย
ทานอาหารเสร็จเรามาเพนท์เฮ้าส์ที่เราอยู่ด้วยกัน เข้ามาในห้องมันมีแค่กลิ่นของเราสองคน ฉันไม่เคยถามเขาว่าเคยพาใครมาที่นี่ไหม แต่เดาว่าเขาไม่พามาที่นี่แน่ คนอย่างเขามีที่พักหลายที่คงพาไปสักที่ซึ่งไม่น่าจะใช่ที่บ้านเขา บ้านเป็นพื้นที่ส่วนตัวนี่นาจะให้คนอื่นเข้าออกได้ยังไง เขาเองก็เป็นคนหวงพื้นที่ คนที่จะเข้าออกบ้านเขาได้มีแค่ญาติกันเท่านั้น ญาติยังไม่ค่อยอยากให้ไปเลย
“อะไร” ฉันเอ่ยถามหลังจากที่อาซานใส่สร้อยคอให้ เรียบหรูสวยดี
“สร้อยครับ เค้าสั่งทำมาให้บี๋ บี๋ชอบไหม” สร้อยเป็นรูปตัวเอส ถ้าเดาไม่ผิดเขาแค่อาศัยที่ชื่อเราเหมือนกัน ทำมาเพื่อให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
“สวยดี” เหมือนเอามาจับจองให้รู้ว่าใครคือเจ้าของ นอกจากของเล่นฉันก็รับบทเป็นสัตว์เลี้ยงด้วยสินะ
“บี๋ใส่แล้วสวยมาก ๆ เลย เห็นไหมตัวเอสชื่อเค้าด้วย” ว่าแล้วเชียว อาซานมองผ่านกระจกเราสองคนสบตากันก่อนที่เขาจะนั่งซ้อนจากทางด้านหลังเกยคางที่ไหล่และกอดฉันไว้ เสียงทุ้มเอ่ย “เค้าคิดถึงบี๋ที่สุด”
“คิดถึงเหมือนกัน” คิดจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ทั้งที่รู้ว่าต้องใช้เขาร่วมกับคนอื่น รู้ว่าเขาคงทำแบบนี้กับอื่น เขาเอาใจคนอื่นเหมือนที่เอาใจฉัน เขาทำทุกอย่างกับคนอื่นเหมือนที่ทำกับฉัน
แต่ว่าทำไมยังรักเขามากขนาดนี้ เมื่อไหร่จะเลิกรักเขาเมื่อไหร่จะออกไปจากความสัมพันธ์ท็อกซิกได้สักที
“ร้องไห้อีกแล้ว” อาซานจับให้ฉันหันเข้าหาเขา ฉันมองหน้าเขาตรง ๆ อีกครั้ง ไม่สงสารฉันบ้างเลยหรือไง ทำไมถึงไม่มีแค่ฉันสักที
“ซนเหนื่อยจริง ๆ นะซาน ซนรู้ ซนรู้ว่าซนไม่ควรรักซาน ไม่ควรจริงจังกับความสัมพันธ์นี้ แต่หัวใจซนมันไม่ฟัง ซนรักซาน รักซานมากจริง ๆ ซาน... ซานมีแค่ซนไม่ได้เหรอ เราอยู่กันเงียบ ๆ ก็ได้ไม่ต้องเปิดตัวซนเลย แต่ขอแค่ซานมีแค่ซนนะ”
เขาเพียงทำหน้าเรียบนิ่งโน้มหัวฉันแนบอกแกร่งแล้วเอ่ยเพียงแค่ “ขอโทษนะ”
ขอโทษทั้งที่ฉันร้องไห้อ้อนวอนเหมือนคนบ้า “ไม่เอาคำขอโทษได้ไหม ซนจะไม่ไหวแล้วนะซาน รักซนไม่ได้เหรอ ซนไม่ดีตรงไหน ทำไมซานไม่รักซนบ้าง ทำไมใจร้ายกับซนแบบนี้”
“ขอโทษ” เขาเชยปลายคางฉันขึ้น สบตาฉัน “ขอโทษนะแสนซน”
“ฮึก ฮึก ฮือ...” คำขอโทษมันเป็นคำตอบของเขา คำตอบที่ชัดเจนที่สุด คำตอบที่ว่าเขาไม่สามารถทำตามคำขอของฉัน
“คนสวยของเค้าเลิกร้องไห้นะครับ” จบประโยคริมฝีปากร้อนผ่าวแนบประกบริมฝีปากฉัน ใบลิ้นของเขาค่อย ๆ แทรกเข้ามาในโพรงปาก ลิ้นของเขากวัดเกี่ยวกับลิ้นของฉัน เขาป้อนจูบรสหวาน ระหว่างที่จูบอย่างเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นได้สักพักอาซานอุ้มฉันขึ้น เดินมาที่เตียงนอนเขาวางฉันลงอย่างเบามือ เขาสอดมือเข้ามาในเสื้อ มือใหญ่ที่เรียวยาวบีบคลึงหน้าอกเบา ๆ
แล้วมันก็จบลงที่เรื่องใต้สะดือตามเคย
أحدث فصل
Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย Chapter 26 หาย(2)
“ไอ้ซนมึงว่าจริงไหม ตอบค่าเพื่อน ตอบดัง ๆ เลยค่า” แต่ไอ้ตุ้งมันไม่จบจนกว่าจะได้คำตอบ“ตอบอะไร” ฉันเฉไฉ“เห็นด้วยกับกูไหม มึงตอบดัง ๆ ด้วยค่ะ” ไอ้ตุ้งมันจีบปากจีบคอจนฉันต้องตอบมันให้จบ ๆ“เออ เห็นด้วยค่า”“ให้มันได้อย่างงี้ดิเพื่อนรัก ฮาฮา” ทำหน้าเหมือนชนะแล้วก็หันไปมองสองคนนั้น“ซนซนเห็นด้วยอะไรกับไอ้ตุ้ง” เสียงหัวเราะที่ดังทำให้ไป่หลินหันมาถาม“อ๋อ เห็นด้วยว่าไอ้ตุ้งมันควรไปล้างซอสไก่ออกจากหน้ามัน”“อีเหี้ยหน้ากูเลอะเหรอ”“อื้ม เหมือนผมจะเลอะด้วยนะ”“มึงทำไมไม่รีบพูดอะซน”“ก็ตุ้งพูดไม่เว้นช่วงให้ซนพูดเลยอะค่ะ”“ชั่วมาก ทำไมไม่รีบพูด หน้ากูเป็นสิวขึ้นมาทำไงมึง” กวางตุ้งกินไก่ที่ถือในมือจนหมดแล้วก็ถอดถุงมือเดินเข้าห้องน้ำ ไม่ถึงสองนาทีก็เดินออกมา “เลอะผมกูเยอะด้วย ไปอาบน้ำก่อนนะเดี๋ยวมา”“เค” ฉันขานรับแล้วนั่งกินไก่ต่อ เราอ่านหนังสือที่ห้องของไป่หลิน เราสี่คนขลุกอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว“เมื่อกี้ไอ้ตุ้งพูดว่าไร” ไป่หลินถามหลังจากที่กวางตุ้งเดินออกจากห้อง“ไอ้ตุ้งบอกว่าที่มึงสองคนไม่อยากกินมันเพราะมึงสองคนกันกินกันเอง” ฉันตอบแล้วก็กินไก่ต่อ“ตลกเถอะเหี้ย กูเนี่ยนะจะกินไอ้ยัพ” นับเป็นครั้
Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย Chapter 26 หาย
คอนโดแสนซน“ช่วงนี้ดีเว้ย” ขณะที่เพื่อนมุ่งมั่นอ่านหนังสือเพื่อสอบที่หนักหน่วงของชั้นปี3 กวางตุ้งดูจะสบายใจมาก ไม่สินางก็สบายใจแบบนี้ตลอด ไม่งั้นจะพูดว่าช่วงสอบเป็นเรื่องที่ดีได้ยังไง“สอบCE1 NL1 ดีตรงไหน ถ้าสอบไม่ผ่านกูต้องลงสอบใหม่อีก มึงจะสบายตลอดเวลาไม่ได้นะไอ้ตุ้ง” ไป่หลินชำเลืองมองขณะที่มือกำลังทำแซนวิชอย่างประณีต“สอบอะไม่ดีค่ากูก็กลัวตก ขี้เกียจสอบใหม่เหมือนกัน ไอ้คำว่าดีเว้ยของกูเนี่ยคือดีเว้ยช่วงนี้ซนซนของพวกมึงสิงอยู่คอนโดได้ไม่ต้องคอยหลบอาของมัน” กวางตุ้งหยิบแซนวิชที่ไป่หลินเพิ่งวางลงที่จานขึ้นมากัด“คงรู้ว่าช่วงนี้สอบ” ไป่หลินพูด ขณะที่ฉันเงียบ เพราะคิดว่าถ้าไม่คิดว่าฉันสอบก็อาจจะมีอย่างอื่นต้องทำก็เลยไม่มีเวลามาสนใจฉัน ซึ่งมันดีมาก ๆ เพราะว่าฉันได้กลับมาอยู่คอนโด ตั้งแต่เจอกันที่บ้านใหญ่วันนั้นเขาก็หายไปสองเดือนได้แล้ว หายไปเลย ซึ่งฉันคิดว่าหายไปจากชีวิตของฉันเลยยิ่งดี“มาแล้วครับไก่เกาหลีของซนซนมาแล้ว” พายัพเปิดประตูเข้ามาพร้อมไก่ทอดเกาหลีหลายกล่อง ฉันบ่นว่าอยากกินพายัพก็เลยสั่งมาให้ ของมาเขาก็ลงไปเอา“น่ารักที่สุด” ฉันถอดแว่นแล้วลุกออกจากดงหนังสือที่วางทับซ้อนหลายต่อหล
Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย Chapter 25 ยังอยากเล่น(2)
โรงพยาบาลเอ็มดับเบิลยูเอสภายในห้องพักฟื้นวีไอพีศรัณย์นั่งมองร่างแบบบางที่นอนอยู่บนเตียงของผู้ป่วยใบหน้าสะสวยบวมช้ำ ต้นแขนต้นขาเนื้อตัวมีแต่รอยจ้ำรอยช้ำ ศรัณย์อยู่ที่นี่ตั้งแต่ออกจากบ้านใหญ่ศิวะวานนท์ เขานั่งเฝ้าเธอไม่ห่างไปไหน“คนของเราที่ฮ่องกงยืนยันมาแล้วครับว่าคนที่กักขังตัวคุณพราวคือคุณชายรองตระกูลเซียว” ชินหัวหน้าบอดี้การ์ดอีกคนที่ควบหน้าที่ตามติดคุณชายน้อยเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่กล้ามองไปที่เตียงผู้ป่วยเพราะสภาพของเธอคนนั้นดูน่าน่าสงสารเกินไป“ไอ้หยิ่น?” มือที่กำลังลูบหัวร่างแบบบางชะงักเพื่อรอฟังคำตอบของลูกน้อง“คุณชายรองหยางครับ คุณหยิ่นคือน้องชายคนเล็ก”“มันกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง หยุนมันคุมอำนาจทั้งหมดไม่ใช่เหรอ”“...”“ติดต่อหาหยุน”“คุณหยุนติดต่อมาเรียบร้อยครับ เขาต้องการเจรจากับคุณชายน้อย”“...” ศรัณย์ลุกขึ้นเดินมากดเปิดม่านเพื่อมองบรรยากาศด้านนอก เขาต้องใจเย็น ต้องใจเย็นกว่านี้ ต้องห้ามใช้อารมณ์“ตอนนี้คุณหยุนรออยู่ด้านนอกครับ”“…ให้เข้ามา” เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้านายชินก็เดินไปเปิดประตูเสียงเท้าที่ก้าวเข้ามาในห้องพักฟื้นดังตึก ตึก ตึก ตึก เจ้าของเสียงรองเท้าก้าวเดิน
Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย Chapter 25 ยังอยากเล่น
บ้านศรัณย์แทนที่จะไปเรียนไข่มุกเดินทางมาที่บ้านของศรัณย์เธอต้องการพูดกับเขาให้รู้เรื่อง เขาจะทิ้งขว้างเธอแบบนี้ไม่ได้ เขาต้องชอบเธอต้องเอ็นดูเธอสิในเมื่อเธอรับบทคนแสนดีที่น่าสงสารมาตลอด“มาทำอะไร” ลูกน้องของศรัณย์เดินเข้ามาขวางไม่ให้ไข่มุกเข้ามาในบ้าน“ฉันมาหานายท่าน”“คุณชายน้อยไม่อนุญาตให้เธอมาที่นี่ตามอำเภอใจ”“ฉันไม่เชื่อ แกอย่างมาโกหกฉัน ฉันเข้าออกที่นี่ได้ตลอด ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร” เป็นแค่ขี้ข้าคิดจะมาพูดกับเธองั้นเหรอ มันเกินไป ถึงทีอีมุกเมื่อไหร่จะไล่ออกให้หมดเลยไอ้พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง“เธอเป็นแค่ของเล่นที่คุณชายน้อยยังชายตามองบ้างบางเวลา ถ้าเธอไม่อยากถูกทิ้งก็กลับไปซะ คุณชายน้อยต้องการพบเมื่อไหร่จะติดต่อไป” เสียงของลูกน้องคนสนิทเอ่ย มิกซ์คือหัวหน้าบอดี้การ์ดของศรัณย์เขาเดินออกมาด้วยใบหน้าราบเรียบ มิกซ์มีหน้าที่จัดการความเรียบร้อยของบ้าน“เป็นแค่บอดี้การ์ดอย่ามาทำเป็นรู้ดี ถ้าฉันเข้าไปนายท่านต้องดีใจ พวกแกไม่รู้หรือไงว่านายท่านชอบฉันมาก ถ้าเขาโกรธขึ้นมาพวกแกเจอดีแน่” ไข่มุกผลักบอดี้การ์ดออกเพื่อเดินเข้าบ้านทว่าชินส่งสายตาให้ขวางไว้พร้อมกับเตือนไข่มุก “เธอไม่มีสิทธิ์
Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย Chapter 24 คนที่คู่ควร(2)
วันต่อมา ที่บ้านของมอร์ฟีนก่อนไข่มุกจะออกไปเรียนคุณมอร์ฟีนสั่งให้เข้ามาพบที่ห้องอาหาร ไข่มุกคิดว่าอาจจะเป็นข่าวดีเพราะเมื่อวานก่อนคุณมอร์ฟีนจะออกไปคุณมอร์ฟีนบอกว่าจะพูดเรื่องงานแต่งของเธอกับนายท่าน ทันทีที่ได้ฟังเธอก็มั่นใจเลยว่าอีกไม่นานเธอจะเป็นคุณผู้หญิงที่เชิดหน้าชูตาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผู้ชายที่ผู้หญิงหลาย ๆ คนอยากครอบครอง ซึ่งเขาจะเป็นของเธอ“คุณฟีนเรียกหามุกเหรอคะ” ถึงจะดีใจจนเนื้อเต้นแต่เธอต้องสำรวม ต้องทำตัวให้มีคุณค่า คุณมอร์ฟีนจะได้คิดว่าเธอเหมาะสมกับตำแหน่งลูกสะใภ้“จ้ะ นั่งก่อนสิ”“ขอบคุณค่ะ” ไข่มุกนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธออมยิ้มด้วยใบหน้าที่น่ารัก“ช่วงนี้หนูกับซานต้าเป็นยังไงบ้าง”“ก็ปกตินะคะ เราโทรคุยกันทุกครั้งที่พี่ซานว่างค่ะ” ความจริงก็คือเธอรอให้เขาโทรมาเพราะเธอไม่มีสิทธิ์จะโทรหาเขา ซึ่งนาน ๆ เขาจะโทรเรียกเธอไปหาสักครั้ง รู้แบบนี้ไม่ย้ายออกจากบ้านนายท่านก็ดี อย่างน้อยก็ได้เจอได้มีอะไรกับเขาบ่อย ๆ มาอยู่ที่นี่เธอจะเฉาตายอยู่แล้วทำแบบนี้เหมือนเธอเปิดโอกาสให้นายท่านไปหาคนอื่น“เป็นแบบนั้นก็ดี” คุณมอร์ฟีนยิ้มก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “หลังจากนี้หนูมุก
Secret คุณอาที่แปลว่าร้าย Chapter 24 คนที่คู่ควร
หลังจากทานอาหารเรียบร้อยท่านคงคาเรียกหลานชายเข้าพบเป็นการส่วนตัวที่ห้องทำงานเพื่อถามความคืบหน้าเรื่องฝึกงาน“ไงเรา ฝึกงานที่โรงพยาบาลเป็นยังไง” ท่านคงคานั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งด้วยท่าทางมาดมั่น อายุที่มากไม่ได้มีปัญหากับเสน่ห์ของท่าน พูดได้ว่ายิ่งแก่ยิ่งดูดี“ฝึกงานที่โรงพยาบาลก็ไม่ได้แย่ครับคุณปู่ ซานแค่ต้องอดทนนิดหน่อย” ถ้าไม่มีเรื่องที่อยากได้มีเหรอคนอย่างศรัณย์จะอดทนยอมไปเป็นคนใต้บัญชาพนักงานคนอื่น“อดทนไหวหรือเปล่า”“ถ้าไม่ไหวคุณปู่จะให้ซานเข้ารับตำแหน่งได้เลยใช่ไหมครับ” ว่าแล้วคุณปู่น่ะรักเขาตามใจเขาที่สุด คุณปู่เห็นเขาลำบากได้ไม่นานหรอกน่า“ถ้าไม่ไหวก็กลับไปทำที่เดิม” ทว่าคำตอบของปู่ไม่ใช่สิ่งที่หลานชายสุดที่รักอยากได้ยิน ซ้ำยังพูดเหมือนเขาทำอะไรผิดมา“โถ่ ได้ไงครับคุณปู่ ซานทนมาได้ตั้งเยอะแล้ว ซานไม่ยอมแพ้ครับ” ช่างเถอะคุณปู่ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร เขาก็แค่ต้องทำผลงานให้ดีต้องไม่อิดออด ไม่วางอำนาจใส่พนักงานที่มาสอนงาน ถ้าทำตัวดีเรื่องดี ๆ ก็จะเข้าหูคุณตาคุณปู่และคุณพ่อของเขา ถึงตอนนั้นคุณปู่ก็จะใจอ่อน“เรารู้คำตอบของการพยายามครั้งนี้ไหม” เป็นเรื่องปกติที่ปู่จะถามหลานชายหากหลานล
قد تعجبك أيضًا
ปักใจรักคนเย็นชา (Bad Heart)
ซีซั่นฟิน11.1K وجهات النظرเสือร้ายขังรัก (จบเรื่อง)
วารินทร์ทิพย์14.8K وجهات النظرอคิณ พี่ชายโคตรดุ | Brother Love
Chugar_Chup71.8K وجهات النظرพายุร้ายพ่ายเจ้าเอย
เรนเดียร์ B-5214.8K وجهات النظرFan Day พลาดพลั้งรักเพื่อน
Baby_Snow309 وجهات النظرหนึ่งในใจเกียร์
Goldberry1.8K وجهات النظرโยธาคลั่งรัก
มิลค์เมษา1.9K وجهات النظرสมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart
RINSP792 وجهات النظر
