ไม่นานหลังจากเอมิกากับภาคินออกไปจากห้องของฉัน บรรดาคนรับใช้ก็เข้ามาเก็บเสื้อผ้าที่ถูกทำลายออกไป ราวกับกำลังลบร่องรอยของความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆฉันรู้ดีว่าเอมิกาไม่ได้ต้องการแค่ขัดขวางไม่ให้ฉันไปสัมภาษณ์งานเท่านั้นแต่เธอต้องการให้ฉันไปสัมภาษณ์งานในสภาพของคนล้มเหลว... เหมือนอย่างที่เธอมองฉันมาตลอดฉันยืนอยู่ในห้องแต่งตัว ปลายนิ้วไล้ผ่านชุดผ้าไหมและเสื้อผ้าที่ตัดเย็บอย่างประณีตซึ่งไม่ได้หยิบมาใส่หลายเดือนแล้ว ซึ่งเสื้อผ้าเหล่านี้มีไว้สำหรับสวมเคียงข้างภาคินในฐานะคุณครองขวัญ ดำรงวัฒน์ ไม่ใช่ครองขวัญ มณีวงศ์ฉันจึงหยิบชุดเดรสสีน้ำเงินกรมท่าที่เรียบง่ายและสุภาพออกมาแทน มันเป็นชุดธรรมดาที่แทบไม่มีอะไรน่าจดจำ ไม่ใช่ชุดที่เหมาะกับผู้หญิงซึ่งกำลังจะก้าวไปสู่อนาคตของตัวเองเลยสักนิดแต่มันก็เป็นชุดเดียวในตู้ที่พอจะดูเหมาะสมสำหรับการไปสัมภาษณ์งานเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วมองเข้าไปในกระจก ฉันแทบจำผู้หญิงที่กำลังจ้องกลับมาไม่ได้เธอดูตัวเล็กลง ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าจากความรู้สึก แต่ยังคงมีแววแน่วแน่ เธอผ่านช่วงวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตมาได้แล้วเมื่อฉันก้าวออกมาที่โถงทางเดิน ก็พบเอมิกายืนรออยู่
Mehr lesen