All Chapters of สตรีมเมอร์ปากแจ๋วกับแครี่ท็อปเซิร์ฟ: Chapter 11 - Chapter 20

“เอ่อ... คุณทีวายครับ ยังอยู่หน้าจอไหมครับ คือผมมีเรื่องแปลกๆ อยากปรึกษาหน่อยน่ะครับ”อีกฟากหนึ่งของหน้าจอ ภายในห้องดูเพล็กซ์ชั้นบนสุดของเดอะคราวน์เรสซิเดนซ์ ไทป์ในชุดคลุมอาบน้ำสีถ่านไม้ที่กำลังนั่งจิบน้ำอุ่นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับในช่องแชตดิสคอร์ดทันที เพราะเขาตั้งกฎไว้ว่าจะไม่เปิดไมโครโฟนพูดคุยยาวๆ เพื่อไม่ให้แต๊งค์จำเสียงทุ้มของเขาได้ทีวายซีโร่ : อยู่ครับ มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า หรือมีใครมาหาเรื่องอีก“เปล่าครับ ไม่มีใครมาหาเรื่องเลยครับ แต่ว่า... -///-” แต๊งค์ยกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองแก้เขิน น้ำเสียงที่พูดผ่านไมโครโฟนเจือความหวั่นไหวอย่างชัดเจน “คือวันนี้ผมเข้าไปซ้อมพากย์ที่ศูนย์ฝึกซ้อมของทีมโวเท็กซ์มาครับ แล้วผมใส่รองเท้าหนังคู่ใหม่ไปจนโดนรองเท้ากัดแผลถลอก แถมในห้องส่งก็แอร์เย็นมาก... แล้วจู่ๆ ผู้บริหารใหญ่ของโครนอส เทค ที่ผมเคยเล่าให้คุณทีวายฟัง เขาก็เดินเข้ามาถอดเสื้อสูทของเขามาคลุมไหล่ให้ผมเฉยเลยครับ!”ไทป์ที่นั่งฟังเรื่องราวของตัวเองจากปากเจ้าตัวเล็กถึงกับชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ริมฝีปากหยักลึกค่อยๆ คลี่ยิ้มกว้างขึ้

“เอาล่ะครับ รอบแรกสิบห้านาที วัดกันที่พลังความรักและของขวัญจากผู้ชม เริ่มจับเวลาได้เลยครับ!”ทันทีที่เสียงสัญญาณเริ่มการแข่งขันดังขึ้น แฟนคลับของช่องแทงก์แซ่บรวมถึงไปป์และเนสที่ใช้บัญชีส่วนตัวเข้ามาเชียร์ ก็ช่วยกันกดส่งของขวัญขนาดเล็กและขนาดกลางเข้ามาอย่างต่อเนื่องจนแถบสีเพทายของแต๊งค์ขยับนำขึ้นไปก่อนทว่าผ่านไปได้เพียงห้านาที ก๊อตที่นั่งสั่งการอยู่ในห้องทำงานของค่ายไฮดราก็ส่งสัญญาณให้ทีมงานระดมใช้แอ็กเคานต์ม้าที่เตรียมไว้กดส่งของขวัญชุดใหญ่เข้าช่องของแปลนอย่างบ้าคลั่ง!แถบคะแนนสีเปลือกมังคุดฝั่งแปลนพุ่งพรวดเดียวแซงหน้าแต๊งค์ไปอยู่ที่เจ็ดสิบต่อสามสิบเปอร์เซ็นต์ โดยมีช่องว่างคะแนนห่างกันเกือบสี่แสนคะแนน!แปลนหัวเราะเยาะใส่ไมโครโฟนเสียงดังลั่นเมื่อเห็นคะแนนตัวเองนำโด่ง พร้อมกับกรอกเสียงถากถางผ่านลำโพงไลฟ์สดออกมาอย่างได้ใจ(อ้าวๆ ฝั่งโน้นทำไมแถบคะแนนนิ่งสนิทแบบนั้นล่ะครับคุณแทงก์แซ่บ ไหนคุยนักคุยหนาว่ามีสุลต่านตัวจริงคอยหนุนหลังไงครับ สงสัยแอ็กเคานต์ม้าที่จ้างไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนจะเงินหมดกระเป๋าซะแล้วมั้งเนี่ย เหลือเวลาอีกแค่สองนาที เตรียมเคลียร์พื้นที่หน้าโต๊ะไว้ก้มกราบผมได้เลยครับ!)“ปา

บทที่ 5ช่วงบ่ายวันเสาร์ โถงจัดงานนิทรรศการขนาดใหญ่ชั้นล่างของอาคารโครนอสทาวเวอร์สว่างไสวไปด้วยเวทีเปิดตัวอุปกรณ์เกมมิ่งเกียร์รุ่นเรือธงประจำปี แสงไฟสปอตไลต์สีไทเทเนียมและสีเพทายสาดส่องไปทั่วบริเวณงานที่คราคร่ำไปด้วยกองทัพสื่อมวลชน อินฟลูเอนเซอร์สายไอที และเหล่านักกีฬาอีสปอร์ตระดับแนวหน้าของเมืองไทยภายในห้องรับรองหลังเวที แต๊งค์ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเปลือกมังคุดเข้ารูปที่ขับให้ผิวเนียนละเอียดดูผ่องใสกำลังยืนถือถุงคลุมสูทใบใหญ่อยู่ด้วยความตื่นเต้น โดยมีบุ๊คคอยช่วยเช็กความเรียบร้อยของทรงผมสีเมเปิลให้เพื่อนรักก๊อก ก๊อกบานประตูห้องรับรองเปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของไทป์ในชุดสูทสีถ่านไม้เต็มยศที่ดูหล่อเหลาสง่างามจนคนมองเผลอกลั้นหายใจ ตามมาด้วยฟอส ไปป์ และเนสที่เดินเข้ามาให้กำลังใจนักพากย์รับเชิญคนสำคัญของงาน“พี่ไทป์ครับ นี่เสื้อสูทที่พี่ให้ผมยืมคลุมเมื่อวันพุธครับ ผมส่งร้านซักแห้งรีดมาให้เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณมากนะครับ” แต๊งค์รีบยื่นถุงคลุมสูทส่งคืนให้เจ้าของด้วยสองมือไทป์รับถุงสูทมาส่งต่อให้ฟอสถือไว้ ก่อนที่ผู้บริหารหนุ่มจะก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าแต๊งค์ในระยะห่างเพียงไม่ถึงหนึ่ง

“มะ... ไม่เป็นไรแล้วครับพี่ไทป์ ขอบคุณพี่มากนะครับที่ช่วยชีวิตผมไว้ทัน” แต๊งค์มองใบหน้าหล่อคมคายที่โน้มลงมาซับเหงื่อให้ในระยะประชิดด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรง ก่อนที่กลิ่นหอมฉุยของอาหารร้อนๆ บนโต๊ะกระจกจะดึงสายตาของเขาไปไทป์เลื่อนถาดอาหารไม้สักที่เขาสั่งให้เชฟประจำตึกปรุงแยกไว้ให้เป็นพิเศษมาวางตรงหน้าแต๊งค์ ภายในถาดคือเมนูเนื้อย่างเตาถ่านเกรดพรีเมียมหั่นชิ้นพอดีคำเสิร์ฟพร้อมข้าวญี่ปุ่นร้อนๆ และซุปใสที่ปลอดส่วนผสมของกุ้งและสัตว์มีเปลือกทุกชนิดแต๊งค์กะพริบตาปริบๆ มองจานเนื้อย่างเตาถ่านของโปรดสลับกับมองหน้าไทป์ด้วยความฉงนสนเท่ห์ที่ผุดขึ้นมาในใจ เพราะเรื่องที่เขาแพ้กุ้งและชอบกินเนื้อย่างเตาถ่านเป็นชีวิตจิตใจนั้น นอกจากไอ้บุ๊คและแม่แล้ว คนเดียวที่เขาเคยเล่าให้ฟังอย่างละเอียดก็คือคุณทีวายซีโร่ตอนนั่งคุยกันหลังไมค์ในเกมเมื่อหลายวันก่อน!“เอ่อ... พี่ไทป์ครับ พี่รู้ได้ยังไงครับว่าผมแพ้กุ้งแล้วก็ชอบกินเนื้อย่างเตาถ่านขนาดนี้”ไทป์ชะงักมือที่กำลังรินน้ำอุ่นใส่แก้วไปเสี้ยววินาที หัวใจของผู้บริหารหนุ่มกระตุกวูบเมื่อเกือบเผลอหลุดพิรุธเรื่องตัวตนไอดีลับเพราะความห่วงใยที่ล้นเกินขอบเขตเจ้านาย แต่ด้วยความ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองในกระจกเงาตรงหน้า ดวงตาสีลูกจันทน์ที่ฉ่ำปรือของแต๊งค์ก็สบเข้ากับดวงตาสีถ่านไม้ของไทป์ที่จ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว แววตาของผู้บริหารมาดขรึมในยามนี้ไม่ได้เรียบนิ่งเหมือนเวลาทำงาน แต่กลับมืดครึ้มและลุกโชนไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่เก็บซ่อนมานาน“พี่ไทป์ครับ อย่ามองผมแบบนั้นสิครับ ผมใจเต้นจะแย่อยู่แล้ว” แต๊งค์พึมพำเสียงสั่นพร่า แก้มใสเห่อร้อนราวกับคนเป็นไข้ฝ่ามือใหญ่ของไทป์เลื่อนลงมาจับหัวไหล่บางทั้งสองข้าง ก่อนจะค่อยๆ หมุนร่างของแต๊งค์ให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันตรงๆ แล้วดันแผ่นหลังของคนตัวเล็กให้ถอยไปชิดกับขอบโต๊ะควบคุมเสียงที่ปูด้วยแผ่นหนังบุนวมไทป์ก้าวตามเข้ามาท้าวแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ กักขังแต๊งค์ไว้ในอ้อมแขนแกร่ง โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกัน“แต๊งค์ครับ... ขอผมจูบแต๊งค์ได้ไหมครับ”คำขออนุญาตที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าและสายตาที่เว้าวอนอย่างจริงใจทำเอาสติของแต๊งค์พร่าเลือนไปหมด หัวใจดวงน้อยเรียกร้องหาสัมผัสจากผู้ชายคนนี้ไม่ต่างกัน แต๊งค์ช้อนดวงตาสีลูกจันทน์ขึ้นสบตาอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้ารับเบาๆ แทนคำตอบพร้อมกับหลับตาพริ้มลงอย่างยินยอม