บทที่ 5 (3/3)

“มะ... ไม่เป็นไรแล้วครับพี่ไทป์ ขอบคุณพี่มากนะครับที่ช่วยชีวิตผมไว้ทัน” แต๊งค์มองใบหน้าหล่อคมคายที่โน้มลงมาซับเหงื่อให้ในระยะประชิดด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรง ก่อนที่กลิ่นหอมฉุยของอาหารร้อนๆ บนโต๊ะกระจกจะดึงสายตาของเขาไป

ไทป์เลื่อนถาดอาหารไม้สักที่เขาสั่งให้เชฟประจำตึกปรุงแยกไว้ให้เป็นพิเศษมาวางตรงหน้าแต๊งค์ ภายในถาดคือเมนูเนื้อย่างเตาถ่านเกรดพรีเมียมหั่นชิ้นพอดีคำเสิร์ฟพร้อมข้าวญี่ปุ่นร้อนๆ และซุปใสที่ปลอดส่วนผสมของกุ้งและสัตว์มีเปลือกทุกชนิด

แต๊งค์กะพริบตาปริบๆ มองจานเนื้อย่างเตาถ่านของโปรดสลับกับมองหน้าไทป์ด้วยความฉงนสนเท่ห์ที่ผุดขึ้นมาในใจ เพราะเรื่องที่เขาแพ้กุ้งและชอบกินเนื้อย่างเตาถ่านเป็นชีวิตจิตใจนั้น นอกจากไอ้บุ๊คและแม่แล้ว คนเดียวที่เขาเคยเล่าให้ฟังอย่างละเอียดก็คือคุณทีวายซีโร่ตอนนั่งคุยกันหลังไมค์ในเกมเมื่อหลายวันก่อน!

“เอ่อ... พี่ไทป์ครับ พี่รู้ได้ยังไงครับว่าผมแพ้กุ้งแล้วก็ชอบกินเนื้อย่างเตาถ่านขนาดนี้”

ไทป์ชะงักมือที่กำลังรินน้ำอุ่นใส่แก้วไปเสี้ยววินาที หัวใจของผู้บริหารหนุ่มกระตุกวูบเมื่อเกือบเผลอหลุดพิรุธเรื่องตัวตนไอดีลับเพราะความห่วงใยที่ล้นเกินขอบเขตเจ้านาย แต่ด้วยความสุขุมเยือกเย็นระดับผู้บริหาร ไทป์จึงรีบปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งแล้วหยิบยกข้ออ้างเรื่องเอกสารฝ่ายบุคคลขึ้นมาบังหน้าเพื่อเอาตัวรอดอย่างแนบเนียน

“ตอนทำสัญญาพาร์ตเนอร์ ฝ่ายทรัพยากรบุคคลมีแบบฟอร์มให้กรอกประวัติสุขภาพ โรคประจำตัว อาหารที่แพ้ และอาหารที่ชอบสำหรับจัดเตรียมมื้ออาหารเวลาออกงานอีเวนต์ไม่ใช่เหรอครับ ผมเป็นคนตรวจแฟ้มสัญญาของแต๊งค์ด้วยตัวเองก็เลยจำได้ขึ้นใจน่ะครับ”

คำอธิบายที่ดูสมเหตุสมผลและเป็นทางการสุดๆ ทำให้แต๊งค์คลายความสงสัยลงทันที สตรีมเมอร์ตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักโดยจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันนั้นบุ๊คเป็นคนช่วยกรอกแบบฟอร์มแนบท้ายให้หรือเปล่า

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง! พี่ไทป์ความจำดีสุดยอดเลยครับ ขนาดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในแฟ้มประวัติก็ยังจำได้หมดเลย”

“เรื่องของแต๊งค์ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยสำหรับผมหรอกครับ” ไทป์คลี่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะใช้ส้อมจิ้มเนื้อย่างเตาถ่านชิ้นนุ่มชุ่มฉ่ำแล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากอิ่มของคนตัวเล็กด้วยตัวเอง “ทานเยอะๆ นะครับ เมื่อกี้พากย์บนเวทีใช้พลังไปตั้งเยอะ อ้าปากสิครับ”

“อะ... อื้อ! ผมตักกินเองได้ครับพี่ไทป์! -///-”

แต๊งค์หน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู แต่เมื่อเห็นสายตาคมกริบที่มองมาอย่างรอคอยโดยไม่ยอมลดมือลง สตรีมเมอร์ปากแจ๋วก็จำต้องอ้าปากงับเนื้อย่างเตาถ่านจากส้อมของผู้บริหารหนุ่มเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความเขินอายจนแทบมุดโซฟาหนี รสชาติความอร่อยของเนื้อย่างชั้นดีผสมผสานกับความใส่ใจอันแสนอบอุ่นทำให้กำแพงความเกรงใจในหัวใจของแต๊งค์มลายหายไปอย่างไม่รู้ตัว

หลังจากรับประทานอาหารมื้อค่ำกันจนอิ่มหนำสำราญแล้ว แต๊งค์ที่ต้องการฝึกซ้อมออกเสียงสคริปต์พากย์ชุดใหม่สำหรับงานโชว์แมตช์ให้คล่องปากที่สุด จึงเอ่ยขอตัวเดินทางไปใช้ห้องเก็บเสียงที่ศูนย์ฝึกซ้อมทีมโวเท็กซ์ต่ออีกสักชั่วโมงก่อนกลับหอพัก ซึ่งไทป์ก็อาสาขับรถยนต์ส่วนตัวพาแต๊งค์ไปส่งด้วยตัวเองท่ามกลางสายฝนโปรยปรายยามค่ำคืน และทันทีที่ประตูห้องเก็บเสียงอันเงียบสงัดปิดลง ความใกล้ชิดท่ามกลางอากาศเย็นฉ่ำของคืนฝนพรำก็กำลังจะจุดประกายความเร่าร้อนให้ลุกโชนขึ้น!