บทที่ 6 (1/3)

บทที่ 6

รถยนต์ยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวฝ่าละอองฝนยามค่ำคืนมาจอดเทียบหน้าอาคารศูนย์ฝึกซ้อมของสโมสรทีมโวเท็กซ์ในเวลาเกือบสามทุ่ม

เมื่อแต๊งค์และไทป์ก้าวเข้าไปภายในโถงอาคาร ไปป์ เนส และบุ๊คที่ตามมาช่วยเก็บภาพเบื้องหลังช่วงเย็นและกำลังเตรียมตัวจะเดินทางกลับบ้านพอดี ต่างก็หันมาทักทายด้วยความประหลาดใจที่เห็นท่านประธานใหญ่ขับรถมาส่งสตรีมเมอร์หนุ่มด้วยตัวเอง

“อ้าว คุณไทป์มาส่งน้องแต๊งค์เองเลยเหรอครับเนี่ย!” ไปป์ยิ้มกริ่มมองสลับระหว่างเจ้านายหน้านิ่งกับสตรีมเมอร์ตัวเล็กที่แก้มยังดูระเรื่ออยู่หน่อยๆ “งั้นพวกผมสามคนกลับก่อนนะครับ ห้องเก็บเสียงหมายเลขสามเปิดระบบไฟสำรองไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ซ้อมเสร็จก็อย่าลืมล็อกประตูนะครับคุณไทป์!”

“มึงซ้อมเสร็จก็รีบกลับมานอนล่ะไอ้แต๊งค์ กูกลับไปตัดคลิปงานเปิดตัววันนี้รอที่หอพักก่อนนะเว้ย ขอบคุณครับคุณไทป์!” บุ๊คตบไหล่เพื่อนรักปุๆ แล้วเดินตามหลังไปป์กับเนสออกจากตึกไปอย่างรู้จังหวะ

เมื่อทั้งอาคารศูนย์ฝึกซ้อมเหลือเพียงความเงียบสงัดยามค่ำคืน แต๊งค์ที่เปลี่ยนมาสวมกางเกงวอร์มเนื้อนุ่มและสวมเสื้อฮู้ดทับเสื้อเชิ้ตสีเปลือกมังคุดเพื่อความคล่องตัว ก็เดินเข้าไปประจำการอยู่ในห้องเก็บเสียงขนาดเล็กหมายเลขสาม โดยมีไทป์นั่งตรวจเอกสารผ่านแท็บเล็ตอยู่บนโซฟาด้านนอกห้องส่งอย่างเงียบเชียบ

ภายในห้องเก็บเสียงขนาดกะทัดรัดที่บุผนังซับเสียงรอบด้าน แสงไฟแอลอีดีสีเพทายและสีเปลือกมังคุดที่เปิดสลัวไว้ช่วยสร้างบรรยากาศที่เป็นส่วนตัวและเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง แต๊งค์ยืนซ้อมออกเสียงสคริปต์พากย์การแข่งขันติดต่อกันนานกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม จนกระทั่งเข็มนาฬิกาบอกเวลาสี่ทุ่มเศษ

“อึก... วันนี้ใช้เสียงตั้งแต่บ่ายยันดึก ตึงคอชะมัดเลยแฮะ”

แต๊งค์บ่นพึมพำเสียงแหบพร่า ยกมือขึ้นขยับหมุนลำคอไปมาด้วยความเมื่อยล้า ก่อนจะเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อปลดสายไมโครโฟนขนาดเล็กที่หนีบไว้ตรงปกเสื้อออก ทว่าด้วยความเร่งรีบ สายสัญญาณเส้นเล็กกลับเข้าไปพันติดกับตัวรูดซิปของเสื้อฮู้ดและปอยผมสีเมเปิลบริเวณท้ายทอยจนยุ่งเหยิง ยิ่งดึงก็ยิ่งรั้งเส้นผมจนเจ็บจี๊ด

“โอ๊ย... พันอีท่าไหนวะเนี่ย แกะไม่ออกเลย”

ก๊อก

บานประตูห้องเก็บเสียงถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบาพร้อมกับการก้าวเข้ามาของไทป์ที่ถือแก้วน้ำอุ่นเข้ามาให้ เมื่อเห็นร่างโปร่งกำลังยืนบิดตัวพยายามดึงสายไมโครโฟนที่พันติดอยู่ด้านหลังคอด้วยท่าทางทุลักทุเล ชายหนุ่มจึงวางแก้วน้ำอุ่นลงบนโต๊ะควบคุมเสียง แล้วก้าวเท้าเข้าไปหาในห้องเก็บเสียงที่แคบและสลัวทันที

“อย่าดึงแรงแบบนั้นสิครับ เดี๋ยวเส้นผมก็ขาดติดซิปหรอก อยู่นิ่งๆ นะครับ เดี๋ยวผมแกะให้”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกจากด้านหลังในระยะประชิด แผ่นอกแกร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีถ่านไม้ที่ถอดสูทออกแล้วขยับเข้ามาแนบชิดกับแผ่นหลังบางของแต๊งค์จนแทบไร้ช่องว่าง ความอบอุ่นจากร่างกายกำยำและกลิ่นอายเฉพาะตัวที่สุขุมนุ่มลึกของไทป์โอบล้อมรอบตัวสตรีมเมอร์หนุ่มในพริบตา

แต๊งค์ยืนตัวเกร็งทื่อ สองมือที่จับขอบโต๊ะควบคุมเสียงอยู่เผลอกำแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วเรียวยาวอุ่นจัดของไทป์ที่ค่อยๆ สอดเข้ามาสัมผัสผิวเนื้อบริเวณท้ายทอยเพื่อปลดสายสัญญาณออกจากปอยผมสีเมเปิลอย่างเชื่องช้าและประณีต

ด้วยความสูงที่ต่างกันทำให้ใบหน้าคมคายของไทป์โน้มต่ำลงมาอยู่ระดับเดียวกับซอกคอของแต๊งค์พอดี ทุกจังหวะที่ไทป์ผ่อนลมหายใจออก ลมหายใจอุ่นร้อนก็รินรดลงบนผิวเนื้ออ่อนหลังใบหูและต้นคอระหงจนแต๊งค์ขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง หัวใจในอกเต้นรัวแรงจนกลัวว่าคนที่ยืนซ้อนหลังอยู่จะได้ยิน

กริ๊ก

เสียงตัวหนีบไมโครโฟนหลุดออกจากซิปเสื้อฮู้ดเรียบร้อยแล้ว แต๊งค์กำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกและขยับตัวถอยห่าง ทว่าไทป์กลับยังไม่ยอมก้าวถอยออกไป

ดวงตาสีถ่านไม้คมกริบของผู้บริหารหนุ่มมองผ่านกระจกเงาบานเล็กที่ติดอยู่เหนือแผงควบคุมเสียงตรงหน้า เห็นจังหวะที่ลูกกระเดือกเล็กของแต๊งค์ขยับกลืนน้ำลายอย่างฝืดเคืองเพราะความตึงล้าจากการใช้เสียงหนักตลอดทั้งวัน

แทนที่จะปล่อยมือ ไทป์กลับยกฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างขึ้นวางทาบลงบนลำคอระหงของแต๊งค์จากด้านหลังอย่างแผ่วเบา!

“อะ... อื้อ! พี่ไทป์...” แต๊งค์สะดุ้งน้อยๆ เมื่อปลายนิ้วหัวแม่มือที่อุ่นร้อนของไทป์เริ่มออกแรงกดนวดคลึงเบาๆ ตามแนวกล้ามเนื้อลำคอ ไล่เรื่อยขึ้นไปยังแนวขากรรไกรและจุดผ่อนคลายใต้ใบหูอย่างชำนาญ

“กล้ามเนื้อคอตึงไปหมดเลยนะครับ ใช้เสียงพากย์มาทั้งวัน คงเมื่อยมากใช่ไหม”

ไทป์กระซิบถามชิดใบหูที่กำลังขึ้นสีเข้มจัด สัมผัสนวดคลึงที่ทั้งอ่อนโยนและแฝงไปด้วยแรงดึงดูดทางกายอย่างรุนแรงทำให้เรี่ยวแรงที่ขาของแต๊งค์แทบละลายหายไป สตรีมเมอร์หนุ่มเผลอหลุดเสียงครางแผ่วต่ำในลำคอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ศีรษะทุยสวยเอนพิงลงกับไหล่กว้างของไทป์ด้วยความเคลิบเคลิ้ม