All Chapters of DANGEROUS ASSASSIN พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 8บ้านหลังใหม่ของนิดา“แล้วเรื่องงานของลูกล่ะ ?”ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปเอากล่องเก็บของจากหลังรถเสียงของพ่อที่รอส่งกล่องมาให้กับฉันก็เอ่ยถามออกมา“เห็นว่าทางนั้นจะทำเรื่องย้ายสาขาให้อยู่นะพ่อดูเหมือนที่นี่จะมีสาขาย่อยอยู่พอดีด้วย” ฉันรับกล่องจากพ่อด้วยความรู้สึกผิดที่ตัวเองต้องแต่งเรื่องโกหกแบบนี้ขึ้นมาอีกแล้ว“ถ้าแบบนั้นก็ดีแล้ว บริษัทคงไม่ได้ตำหนิลูกหรอกใช่ไหมหรืออยากให้พ่อช่วยไปอธิบายอีกแรงหรือเปล่า ?”“ไม่ต้องหรอกพ่อ เขาจะกล้ามาต่อว่าได้ยังไงถ้าดาลาออกขึ้นมาพวกเขาคงเสียดายคนมีฝีมือแบบดาแย่เลยสิ” ฉันแกล้งส่งยิ้มขี้เล่นแบบที่ชอบทำให้พ่อได้เห็นเพราะไม่อยากให้ท่านมาเป็นกังวลกับเรื่องของฉันทั้งที่ความจริงฉันเองก็เครียดเหมือนกันแต่เอาเป็นว่าหลังจากจัดของเสร็จค่อยออกไปหางานเอาดาบหน้าก็แล้วกันคนเราถ้าไม่ท้อเสียก่อนยังไงก็ต้องมีงานทำอยู่แล้วถึงแม้หลายบริษัทที่เคยส่งเรซูเม่ไปจะตอบกลับมาในเชิงปฏิเสธเกือบจะครบทุกบริษัทแล้วก็ตามเถอะ T^Tจะว่าไปแล้วบรรยากาศที่แห่งนี้ก็ดูร่มรื่นดีจังบ้านใหม่ที่พ่อกับแม่พามาก็ไม่ได้ห่างจากตัวเมืองมาสักเท่าไรแถมยังมีเพื่อนบ้านอีกหลายหลังไม่พอเท่านั้นยั

บทที่ 9บ้านของนิดา“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”“ขอบคุณมากเลยนะคะ” เสียงแม่นี่น่าดูเหมือนจะมีแขกมาบ้านของเราเหรอ ? ทำไมแม่ถึงได้มีน้ำเสียงที่ดูเกรงใจจัง“…” ฉันพยายามลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบากจากการที่รู้สึกปวดหัวจนแทบจะทำอะไรไม่ได้แถมร่างกายก็ยังรู้สึกหนักแบบขยับตัวไม่สะดวกอย่างกับกำลังโดนแรงโน้มถ่วงของโลกดูดเอาไว้ไม่ให้ฉันลุกขึ้นมา“ปวดหัวชะมัด” ต้องใช้เวลาสักพักเลยกว่าที่ตัวเองจะสามารถลุกขึ้นมานั่งได้ครืด ~ฉันหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่อีกฝั่งของตัวเองตอนนี้ด้านนอกดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลากลางคืนแล้วและเสียงเมื่อกี้ที่ฉันได้ยินคงจะเป็นเสียงของรถยนต์สินะเดี๋ยวนะ...ก่อนหน้านี้จำได้ว่าตัวเองอยู่ที่ตลาดไม่ใช่เหรอแล้วทำไมตอนนี้ฉันถึงมานอนอยู่ที่บ้านไหนจะยังอยู่ในห้องของตัวเองนี่อีก“คุณไหวหรือเปล่า ? คุณ!”“จริงสิ” กว่าจะนึกออกว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเป็นลมแถมยังมีเสียงผู้ชายคนนั้นติดอยู่ในหัวจนอยากเห็นหน้า สงสัยคงจะอดเห็นแล้วว่าคนที่เข้ามาช่วยเราคือใคร“น่าเสียดายจัง” ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวังจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนกับเตียงอันแสนนุ่มของตัวเองต่อจะว่าไปแล้วหลายปีที่ผ่านมาก็

บทที่ 10เมื่อกี้บรรยากาศบนโต๊ะยังดูสนุกสนานกันอยู่เลยไหงตอนนี้ดันรู้สึกไม่ดีขึ้นมาแทนกันล่ะเนี่ย เพราะหลังจากที่พี่ดาวเหนือพูดบางอย่างออกมาทุกคนก็เล่นเงียบกันไปหมดรวมถึงฉันด้วยที่เงียบไม่ใช่เพราะอะไรนะแต่เพราะทุกคนคงจะกำลังรอฟังกันอยู่ว่าพี่ดาวเหนือจะพูดอะไรออกมาต่อ“ดาวเหนือถึงแม้พวกเราอาจจะเพิ่งรู้จักกันแต่ถ้าหากมีเรื่องไม่สบายใจก็ระบายมันออกมาเถอะดีกว่าเก็บไว้ให้อึดอัดอยู่แบบนี้ เพราะผลสุดท้ายคนที่จะไม่มีความสุขเลยก็คือดาวเหนือเองนะ” ครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นพ่อของฉันที่เป็นฝ่ายพูดออกมาท่านคงรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะมีเรื่องอะไรที่กำลังไม่สบายใจอยู่“คิดซะว่าพวกเราเป็นอีกครอบครัวของดาวเหนือก็ได้นะลูกแบบนี้น่าจะสบายใจกว่าเยอะเลยใช่ไหม” ฉันหันไปมองแม่ในขณะที่ท่านก็กำลังพูดกับพี่ดาวเหนืออยู่ดูเหมือนทุกคนจะมองออกว่าพี่ดาวเหนือกำลังเป็นอะไรยกเว้นฉันคนเดียวที่เอาแต่นั่งเงียบเพราะไม่เข้าใจว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับแค่การขอโทษของฉันไหงเรื่องดันมาจบแบบนี้ซะได้อะ ไม่เข้าใจเลย“ผมเคยมีน้องสาว...และถ้าน้องยังคงอยู่ในตอนนี้ก็น่าจะอายุเท่ากับน้องดาเลย ส่วนที่ตกใจก็เพราะหน้าตาของน้องดาค่อนข้างคล้

“มีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย” พี่เขาพูดออกมาพร้อมกับสายตามองไปด้านหน้าซึ่งเป็นสนามหญ้าขนาดเล็กแต่ว่านะ...มองพี่ดอนจากทางด้านข้างแบบนี้แล้ว…ก็หล่อไม่ต่างจากได้เห็นทั่วทั้งใบหน้าเลย นี่สินะที่เขาพูดกันว่าคนหล่อไม่ว่าจะมองมุมไหนก็หล่อ“-/////-”“โทษที” พี่เขาหันกลับมาพร้อมกับพูดในสิ่งที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไรออกมาตามด้วยการที่พี่เขาเอื้อมมือออกมา“พี่ดอน...” ฉันเผลอเรียกชื่อพี่เขาออกมาด้วยเสียงที่เบายิ่งกว่าเสียงของหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นอยู่ในตอนนี้ใบหน้าของเรามันใกล้กันมาก...ใกล้กันเกินไปจนฉันถึงกับทำตัวไม่ถูก รู้เพียงแต่ว่าตอนนี้ตัวเองได้กลายเป็นหุ่นยนต์ไปเสียแล้วเพราะตัวฉันมันแข็งทื่อไปแล้วยังไงล่ะแถมยังไม่กล้ามองต่อจนทำให้เห็นว่าภาพสุดท้ายก่อนหลับตาลงคือใบหน้าของพี่เขากำลังเลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ“ใบไม้” จนแล้วจนเล่าก็ยังไม่รู้สึกอะไรอย่างที่ได้จินตนาการเอาไว้ก่อนหลับตา จนกระทั้งมีเสียงพี่ดอนพูดขึ้นจึงทำให้ฉันอดสงสัยกับคำที่พี่เข้าพูดไม่ได้จึงลืมตาขึ้นแทนเลยทำให้เห็นว่าในมือของพี่ดอนกำลังถือใบไม้แห้งอยู่“คะ ?” ฉันมองพี่เขาด้วยความไม่เข้าใจว่าพี่ดอนจะเก็บใบไม้แห้งขึ้นมาถ

“จัดการให้เรียบร้อย” ชายน่าเกรงขามละความสนใจในอดีตออกไปพร้อมกับต่อสายไปหาอีกหน่วยที่สแตนด์บายรออยู่ก่อนหน้านี้แล้วเพราะถ้าไม่รีบจัดการกับศพให้เรียบร้อยก่อนถูกพบเดี๋ยวเรื่องราวมันจะไปกันใหญ่“จะว่าไปแล้วน่ารักดีนะผู้หญิงคนนั้นอะ แต่ก็น่าเสียดายด้วยเหมือนกัน” ซีเรียซเพียงแค่ปรายตามองชายน่าเกรงขามอย่างไม่คิดอะไรจากนั้นเขาก็เดินสะพายกระเป๋าออกจากห้องไปเมื่อทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จหมดแล้ว‘ซีเรียซ’ เป็นโค้ดเนมที่เขาคิดว่ามันเหมาะกับตัวเองมากที่สุดเพราะคำนี้ได้มาจากชื่อของตระกูลจำพวกตะบองเพชรมีหนามที่อันตรายหากไม่รู้วิธีการปลูกและดูแลที่ถูกต้องก็อาจทำให้ตายได้ไว เปรียบเสมือนกับการที่เขาเลือกที่จะเป็นมือสังหารหรือนักฆ่าตั้งแต่แรกเพราะหากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวก็สามารถตายได้ง่ายเหมือนกันถึงแม้ว่าคุณจะถูกขนานนามว่าอันตรายหรือเก่งมากแค่ไหนก็ตามอีกอย่างมันก็เหมาะกับชีวิตของเขาด้วยตั้งแต่เกิดมาในครอบครัวที่ติดเหล้าและการพนันจนถึงขั้นเสพของผิดกฎหมายจนเกือบทำร้ายชีวิตลูกของตัวเองในทุกวันทั้งเขาและน้องจะมีบาดแผลตามตัวอยู่เสมอจนสุดท้ายก็ถูกพ่อแม่แท้ ๆ ขายให้กับใครก็ไม่รู้ ถึงแม้มันจะน่าน้อยใจทว่ากลั