All Chapters of DANGEROUS ASSASSIN พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด: Chapter 31 - Chapter 40

ทว่าเมื่อเราเริ่มมีตัวตนขึ้นมาพี่เขาเห็นเรารู้จักเราพูดคุยกับเราแล้วแบบนี้ไอ้เรื่องที่ว่าพร้อมยินดีหากพี่เขาเจอคนอื่นหรือคบกับคนอื่นนี้ฉันว่าตอนนี้ฉันคงทำใจไม่ได้แล้วทางฝั่งปรเมศวร์“ยังตามตัวกันไม่เจออีกเหรอวะ!” เสียงหงุดหงิดของปรเมศวร์ดังกล้องไปทั่วห้องที่เขาได้นั่งอยู่พร้อมด้วยลูกน้องหลายคนต่างพากันยืนก้มหัวไม่กล้าสู้หน้าเจ้านายของตนในยามที่เขาโมโหขึ้นมาเหมือนอย่างตอนนี้ที่กำลังเป็นอยู่“ขอโทษครับท่าน” ถึงแม้ลูกน้องของปรเมศวร์หลายคนจะมีท่าทีเกรงกลัวกันก็จริงแต่สุดท้ายคนที่กล้าสู้กับปรเมศวร์มากที่สุดก็คงไม่พ้นแมนลูกน้องคนสนิทของปรเมศวร์นั้นเองเสียงของแมนเอ่ยพูดขึ้นทำให้ลูกน้องหลายคนต่างพากันถอนหายใจโล่งอกออกมาเพราะไม่งั้นถ้ายังคงเงียบกันอยู่แบบนี้ในห้องแห่งนี้คงจะมีศพไม่ต่ำกว่าหนึ่งแน่“แล้วเรื่องนั้นล่ะ ?” ปรเมศวร์เมื่อเห็นว่าหมดหวังกับเรื่องนี้แล้วก็เลยถามอีกเรื่องออกไปซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันเพราะแผนนี้ลูกน้องของเขาอย่างแมนเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมาเอง“ผมคิดว่าพวกมันคงจะรู้ตัวกันแล้ว” แมนพูดด้วยน้ำเสียงหมดความมั่นใจซึ่งแตกต่างจากน้ำเสียงตอนที่เขาเสนอแผนนี้ให้กับปรเมศวร์ไปในตอนแ

บทที่ 13โต๊ะทานอาหาร“…” ดูเหมือนอีกฝ่ายจะแค่นั่งมองจานตรงหน้าโดยไม่แตะต้องอะไรเลยแถมยังเงียบมากอีกด้วย“ขอโทษค่ะ! เดี๋ยวดาออกไปซื้อมาให้ใหม่นะคะ” ฉันรีบเอ่ยพูดคำขอโทษออกไปในทันทีเมื่ออีกฝ่ายมองจานข้าวที่ฉันทำด้วยความเนิ่นนานเกินไปคงเพราะไม่แน่ใจว่าจะทานได้หรือเปล่าต่อให้จะเป็นการทอดไข่ที่แสนธรรมดาแต่ฉันก็ยังทำออกมาซะไหม้เกรียมรู้แบบนี้ซื้อมาแต่แรกก็จบแล้ว“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกโทษทีนะพี่ไม่รู้ว่าน้องดาจะทำอาหารไม่เป็น” พี่เขาพูดพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คำรุนแรงอะไรก็จริงแต่ทำไมฉันฟังแล้วละอายใจจังทำอาหารไม่เป็นแบบนี้พี่เขาต้องมองฉันไม่ดีแน่เลยยัยดาเอ๊ยเธอนี่มันจริง ๆ เลยตอนพ่อกับแม่สอนให้ทำอาหารก็ไม่ตั้งใจฟัง เป็นไงล่ะ ตอนนี้ก็ดันมาโดนคนที่รักพูดแบบนี้เข้าอีกแง ~“ขอโทษค่ะ” ฉันเอ่ยขอโทษอีกครั้งและรอบนี้ก็ก้มหัวลงด้วยความรู้สึกผิดมาก แทนที่พี่เขาออกมาจะได้รับประทานเลยดันต้องมาเสียเวลาด้วยเรื่องแบบนี้อีก“ถ้ารู้สึกผิดขนาดนั้นก็มาช่วยเป็นลูกมือของพี่หน่อยเป็นไง” ฉันเงยหน้ามองพี่ดอนอย่างไม่เข้าใจ“เอ่อ...ได้ค่ะ แต่ว่าดาไม่เก่ง” ฉันรีบพยักหน้าตอบรับอีกฝ่ายไปเมื่อเริ่มเข้

เราจะทำตัวยังไงให้เป็นปกติดีล่ะ หรือควรจะถามเรื่องเมื่อกี้ออกไปอีกรอบ ? เพราะตอนอยู่ในห้องครัวฉันก็ไม่ได้ตอบกลับอะไรไปสักคำเกี่ยวกับเรื่องนั้นเลยนี่แกร๊ก ~ฉันเลิกคิดกับตัวเองทันทีเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออกก็เห็นว่าเป็นพี่ดอนเดินมาพร้อมกับถุงขนาดกลางคาดว่าข้างในคงจะเป็นพวกเศษจานที่ฉันทำแตกเอาไว้อย่างแน่นอน“ขอโทษนะคะพี่ดอน หักค่าเสียหายทั้งหมดจากเงินเดือนของดาได้เลยค่ะ หรือให้ดาไปซื้อจานที่เหมือนกันมาชดใช้ก็ได้นะคะดาขอโทษจริง ๆ” ด้วยความรู้สึกผิดฉันก็เลยเสนออกไปหลากหลายทางที่จะชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองทำหลังจากที่พี่ดอนเอาถุงพวกนั้นวางไว้ที่หน้าประตูห้องแล้วเดินมาทางที่ฉันนั่งอยู่“พี่เองก็ผิดที่ทำให้น้องดาตกใจเพราะงั้นอย่าคิดมากเลยดีกว่านะ” พี่ดอนพูดพร้อมกับเดินมานั่งลงข้างฉันซึ่งพวกเราสองคนตอนนี้นั่งใกล้กันมากใกล้จนฉันกลัวว่าพี่เขาจะได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจฉันที่มันรุนแรงเพิ่มมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเข้าใกล้ฉัน“แต่...”“คำตอบล่ะ ?” ยังไม่ทันพูดจบประโยคพี่เขาก็แทรกขึ้นมาถึงเรื่องที่ฉันเองก็รู้ดีว่ามันคืออะไรคำตอบที่ว่าคงจะหมายถึงเรื่องนั้น ‘คบกันไหม ?’ คำนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของฉ

ทำไงดี...จะขอความช่วยเหลือจากแม่ก็ไม่ได้เพราะหลังจากพูดจบท่านก็คงออกไปช่วยพ่อต่อแล้วไม่มีเวลามาให้คำปรึกษากับฉันแน่อีกอย่างการที่แม่มาพูดกับฉันในวันนี้ให้ฉันได้รู้ตัวก่อนก็ถือว่าท่านช่วยฉันเอาไว้มากแล้วแม่คงอยากจะบอกเป็นนัยว่าหลังจากนี้ก็จัดการเอาเองนะซะมากกว่าอีกวันทำงานของนิดาวันนี้ฉันมาทำงานอย่างไร้เรี่ยวแรงสืบเนื่องมาจากเมื่อคืนนอนไม่หลับเพราะเอาแต่คิดว่าจะพูดออกมาแบบไหนดี ที่จะไม่ทำให้พี่เขารู้สึกกดดันกับคำเชิญของฉันส่วนเรื่องพ่ออย่างที่แม่บอกเลยตั้งแต่ท่านปิดร้านและกลับเข้าบ้านมาฉันที่กำลังจะเข้าไปอ้อนก็ต้องตัวแข็งทื่อแทนเมื่อโดนพ่อเมินไม่ยอมคุยด้วยเห็นท่าทางแบบนี้แล้วก็รู้เลยว่าแม่พูดจริง“ไม่สบายหรือเปล่า”ระหว่างที่ฉันกำลังคิดอะไรไปเรื่อยจนเปิดประตูห้องเข้ามาพี่ดอนซึ่งในตอนนี้กำลังอยู่ในชุดสูทแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนและยังอยู่ในท่าของคนกำลังผูกเน็กไทเดินเข้ามาหาฉันพร้อมด้วยสัมผัสอันอบอุ่นจากพี่เขาเพราะพี่เขากำลังใช้หลังมือแตะลงที่หน้าผากของฉันตามด้วยอีกมือก็กำลังแตะลงที่หน้าผากของตัวเองคล้ายกับกำลังวัดอุณหภูมิร่างกายอยู่“ให้ดาช่วยนะ” ฉันเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องแทนเมื่อ

บทที่ 15ภายในรถของดอนตอนนี้ทั้งฉันและพี่ดอนกำลังเดินทางไปยังบ้านตัวเองที่อยู่ไม่ห่างไกลจากคอนโดมากสักเท่าไรเพียงแต่ใช้เวลาพอประมาณเลยกว่าจะไปถึงจุดหมายที่เราสองคนกำลังมุ่งไปอยู่“…” พวกเราไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากมายสักเท่าไรฉันทำเพียงแค่มองด้านข้างของผู้ชายตรงหน้าเท่านั้นว่าพี่เขามีความกังวลอะไรหรือเปล่าถึงแม้เจ้าตัวจะพูดออกมาว่าไม่เป็นอะไรก็ตามแต่ฉันก็ยังไม่ไว้วางใจหรอก เอาตามตรงไม่ได้อยากให้พี่เขามาเลยด้วยซ้ำไม่ใช่เพราะไม่รักตัวเองหรือไม่กลัวใครมองมาไม่ดีหรอกนะเรื่องพวกนี้ฉันไม่เคยสนใจมันเลยเพียงแต่กลัวแค่ว่าอีกคนจะรู้สึกไม่ดีหรืออึดอัดก็เท่านั้นเอง“พี่ทำอะไรผิดเหรอ ?” ฉันละความสนใจเรื่องอื่นออกไปเมื่อได้ยินผู้ชายที่ฉันรักกำลังเอ่ยถามถึงอะไรบางอย่างออกมาอย่างสงสัย แม้เจ้าตัวจะไม่ได้หันมามองเพราะต้องให้ความสนใจบนท้องถนนเพื่อความปลอดภัยอยู่ก็ตามแต่ทว่าคำถามของพี่เขาฉันก็พอเข้าใจว่าทำไมพี่เขาถึงเลือกที่จะพูดออกมาแบบนี้ก็ฉันเล่นนั่งจ้องพี่เขาไม่หันไปทางอื่นเหมือนคนกำลังจับผิดอะไรสักอย่างนี่น่า“พี่ดอนแน่ใจนะคะว่าไม่เป็นอะไรจริง ?” พูดตามตรงเลยว่าบางทีฉันก็เดาได้ว่าเหมือนพี่เขากำลัง