All Chapters of DANGEROUS ASSASSIN พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด: Chapter 71 - Chapter 79

บทที่ 28“ครับช่วยมาที่...” พี่ดาวเหนือพยักหน้าพร้อมกับต่อสายตรงหาตำรวจทันที“ไอเหี้ยซีเรียซ!” แมนที่ได้ยินทุกบทสนทนาก็ตะโกนเรียกชื่อของพี่ดอนด้วยความโมโหมากไม่สิ...ไม่ใช่ชื่อแต่ถ้าจำไม่ผิดนี่คงเป็นโค้ดเนม“ไม่โดนยิงใช่ไหมไหนพี่ขอดูหน่อย” ทว่าพี่ดอนกลับไม่สนใจเสียงของแมนเลยพี่เขาแค่จับฉันหมุนไปมาแทน“มะ...ไม่ค่ะ” ฉันก้มหน้าตอบพี่เขาด้วยใจที่สั่นจากความกลัวเมื่อกี้ซึ่งคิดว่าตัวเองจะตายไปเสียแล้วไม่นานเกินรอเสียงไซเรนของรถตํารวจก็ดังขึ้นทำให้พวกเราต่างหันไปสนใจกันอัตโนมัติส่วนแมนในตอนนี้ก็แสดงสีหน้าถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับและเจ็บใจเป็นอย่างมากด้วยที่พ่ายแพ้ลงในที่สุด“น้องดาพี่ขอโทษนะ” ระหว่างที่พี่ดอนไปให้ปากคำคร่าว ๆ กับคุณตำรวจอยู่พี่ดาวเหนือก็เดินเข้ามาหาฉันหลังจากที่นางพยาบาลทำแผลถลอกให้ฉันเสร็จแล้วเพราะหลังจากตำรวจมาถึงพวกเจ้าหน้าที่ก็ได้โทรแจ้งกับทางโรงพยาบาลแถวนี้ด้วยเนื่องจากมีคนเจ็บและเมื่อรถพยาบาลมาถึงทุกคนจึงได้รับการดูแลหมดแน่นอนว่าก็ต้องรอให้ปากคำด้วยยังไม่สามารถกลับได้เลยพี่ดอนจึงไปก่อนคนแรกเพราะพี่เขาพกอาวุธปืนมาแถมเป็นฝ่ายยิงแมนอีกน่าจะยาวกว่าคนอื่นหน่อย"ข

บทที่ 29ไม่อยากร้อง...ไม่อยากอ่อนแอแล้ว“ไหนสัญญากันแล้วไงว่าจะไม่ปิดบังอะไรกันอีก” พี่ดอนยกมือขึ้นมาจับตรงปลายคางของฉันเพื่อให้ฉันหันมามองหน้าของพี่เขาจนใบหน้าของเราสองคนต่างจ้องมองกันในที่สุดและก็เป็นอย่างที่คิดเพราะน้ำตาของฉันมันรินไหลลงอาบแก้มอีกครั้งซึ่งมันทำให้ฉันเห็นอย่างชัดเจนเลยว่าหลังจากที่น้ำตาของฉันมันไหลออกมาสายตาของคนตรงหน้าแสดงถึงความตกใจมากแค่ไหน“พี่เบื่อดาแล้วเหรอ…” รอบนี้ฉันไม่หลบสายตาพี่เขาแล้วและก็ไม่หันหนีอีกด้วยเพราะอยากจะเห็นให้ชัดเจนไปเลยว่าพี่เขาจะแสดงสีหน้าแววตาแบบไหนออกมาหลังจากที่ได้ฟังคำถามของฉันจะตอบออกมาแบบโกหกหรือเปล่าฉันอยากรู้แค่นี้“ถ้างั้นพี่ถามหน่อยว่าอะไรทำให้หนูคิดว่าพี่เบื่อ ?” พี่เขาเองก็ไม่ได้หลบสายตาฉันแม้แต่น้อยและก็ยังทำตรงข้ามกับสิ่งที่ฉันคิดอีกด้วยเพราะพี่เขาเอาแต่จ้องมองฉันที่ตอนนี้เอาแต่ร้องไห้แน่นอนว่าปลายนิ้วของพี่เขาเองก็เกลี่ยน้ำตาของฉันไปด้วยเช่นกัน“ดาเห็น...” ฉันเลือกที่จะเงียบแทนการเล่าออกไปต่อ“เห็นอะไร ?” เพราะฉันเงียบไปอีกฝ่ายคงค้างคาใจจึงพยายามที่จะเค้นคำตอบออกมาต่ออาจจะไม่ใช่ทางคำพูดแต่เป็นทางสายตาที่จริงจังของพี่เข

พ่อในทีนี้อาจจะไม่ใช่คนที่สายเลือดเดียวกันก็จริงแต่ยังไงเขาก็คือคนที่ก่อตั้งองค์กรและรับเด็กกำพร้าที่ถูกครอบครัวจริง ๆ ขายใช้หนี้มาพูดแบบนี้น่าจะเข้าใจได้ง่ายกว่า“พอดีลืม” ชายน่าเกรงขามตอบออกมาเพียงแค่ไม่กี่คำและคำตอบของเขาชายชราเองก็รู้ว่ามันไม่ได้มีความหมายอย่างที่เจ้าตัวพูดสักนิดชายชรารู้ว่าเด็กตรงหน้าคนนี้ตั้งใจช่วยเหลือซีเรียซมาแต่แรกอยู่แล้ว สำหรับเขาไม่ว่าคนในองค์กรทำอะไรก็ย่อมรับรู้มาโดยตลอดและก็เฝ้าสังเกตดูอยู่ทุกครั้งรวมถึงเรื่องนี้ด้วยที่เด็กของเขาได้กระทำลงไปซึ่งเป็นการหาหลักฐานเพื่อช่วยให้ซีเรียซรอดพ้นข้อกล่าวหาจนทำให้ต้องเสียคนในองค์กรไปเยอะพอสมควรเพราะฝ่ายศัตรูดันมีคนหนุนหลังที่ดีแต่เพียงสู้องค์กรของเขาไม่ได้นั้นคือสิ่งที่ชายชราคนนี้ภาคภูมิใจไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งขององค์กรหรือจะเป็นความรู้สึกของเด็กตรงหน้าที่ในอดีตของเด็กคนนี้หากได้รับรู้มาอย่างดีมันอาจจะทำให้แปลกใจได้เหมือนอย่างที่ชายชราคนนี้เป็น จนถึงจนาดต้องเดินทางมาหาเจ้าเด็กหัวดื้อคนนี้เพื่อจะถามเองกับปากแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าชายชราคนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องถามอีกต่อไปแล้วเพราะคำตอบที่เห็นมันชัดเจนจนเขาไม่ต้อง

สำหรับฉันรู้แต่แรกอยู่แล้วว่าใจของตัวเองตอบตกลงออกไปเป็นพันครั้งได้แล้วมั่งเกี่ยวกับเรื่องของการแต่งงานฉันมั่นใจว่าพี่เขาจะปกป้องฉันได้อย่างที่พูดแต่ที่สับสนเพราะฉันเองก็ไม่อยากให้พี่ชายมาน้อยใจกับคำตอบของฉันเพราะฉันอยากให้ทุกคนมีความสุขกันมากกว่าฉันไม่อยากแต่งงานโดยมีคนไม่เห็นด้วยแบบนี้มันก็เลยทำให้ฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นต้นเหตุให้พวกเขาสองคนไม่พอใจกันแล้วต่อไปจะมีความสุขกันได้เหรอ...จริงไหม ?“ดาหนูอยากแต่งงานกับพี่เขาหรือเปล่า ?” ครั้งนี้เป็นคุณพ่อที่เอ่ยถามท่ามกลางความเงียบสงบของทุกคน“หนู...” อย่างที่บอกว่าภายในใจของฉันมันพร้อมที่จะพูดออกไปอย่างเต็มปากว่า ‘อยากแต่งค่ะ’ แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่พูดไม่ออกนอกจากมองพี่ดาวเหนือด้วยความกังวลใจแทนฉันไม่อยากให้พี่เขาสองคนต้องมาทะเลาะกันแบบนี้เลยด้วยซ้ำมันน่าหนักใจมากเลยที่ฉันต้องมาตอบเรื่องพวกนี้แล้วถ้าตอบออกไปว่า ‘ไม่แต่ง’ เพื่อให้พี่ชายตัวเองสบายใจถ้างั้นพี่ดอนก็ต้องเป็นฝ่ายเสียใจนะสิแบบนั้นฉันก็ทำไม่ลงอีก“พี่เคยบอกหนูแล้วใช่ไหมคะว่าพี่ไม่ชอบเวลาที่หนูขมวดคิ้วแบบนี้ไม่ว่าคำตอบจะออกมาเป็นแบบไหนพี่รับได้ทั้งหมดเพราะงั้นอย่าเครียดเลย

“ในที่สุดก็เจอคนที่ทำให้มึงรู้จักคุณค่าชีวิตคนอื่นมากกว่าแค่ชีวิตน้องสาวของตัวเองได้แล้วสินะ” เวหาพูดพร้อมกับส่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจในเพื่อนคนนี้ให้กับดอนซึ่งเป็นเพื่อนที่เวหารักมากที่สุดที่เวหาพูดแบบนี้ก็เป็นเพราะว่าตลอดหลายปีที่อยู่ด้วยกันดอนไม่เคยเห็นคุณค่าชีวิตของใครเลยนอกจากของน้องสาวตัวเองซึ่งเธอคือสิ่งสำคัญมากที่สุดของดอนเลยก็ว่าได้เพราะงั้นกับคนอื่นดอนจึงสามารถฆ่าได้อย่างไม่มีสามัญสำนึกอย่างที่มนุษย์ควรจะมีและในวันนี้เวหาได้เห็นแล้วว่าเพื่อนของเขาเปลี่ยนไปมากแค่ไหน“ทำไมมึงถึง...” แน่นอนว่าดอนยังคงรู้สึกช็อกกับสิ่งที่เห็นอยู่ไม่สิ...ถ้าจะพูดให้ถูกก็ทั้งช็อกและดีใจมากกว่าที่เวหาเพื่อนของตนยังไม่ตาย“เรื่องมันซับซ้อนมึงก็น่าจะรู้ดีนิว่าความคิดของพวกคนเบื้องบนในองค์กรมันเอาแน่เอานอนไม่ได้อยู่แล้ว” ชายน่าเกรงขามเป็นฝ่ายเฉลยออกมาให้เองว่าทำไมเวหาถึงมีชีวิตอยู่มาได้จนทุกวันนี้ถ้าสำหรับคนทั่วไปนี่อาจจะไม่ได้เรียกว่า ‘เฉลย’ เลยด้วยซ้ำเพราะไม่เห็นว่าจะมีใครอธิบายอะไรแต่สำหรับดอนหรือเวหาต่างรู้ดีว่าหากต้องการจะหาคำอธิบายจากคนเบื้องบนต่อไปก็คงเห็นทีจะเสียเวลาเปล่าในเมื่อรู้แล้วว่าเวหา