All Chapters of DANGEROUS ASSASSIN พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด: Chapter 41 - Chapter 50

“โธ่แม่ ~ ก็ตอนนั้นหนูไม่กล้าเล่านี่น่า มีหวังโดนทั้งพ่อและแม่ด่าแน่ใช่ไหมเล่า อีกอย่างมันก็เป็นความรักช่วงวัยรุ่นหลังจากเรียนจบต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปกันหมดแล้วด้วย” ฉันรีบทำหน้าออดอ้อนทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าเดิมนิดหนึ่งแล้ว“แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงมาเป็นแฟนของลูกได้ ?” แม่ก็ยังคงถามต่อไม่สิ...สืบสวนลูกสาวของตัวเองมากกว่า =_=’“พี่เขาช่วยจับพวกโจรติดยาที่มากระชากกระเป๋าของดาเอาไว้พวกเราก็เลยได้พูดคุยกัน” รอบนี้ฉันเล่าพร้อมกับก้มหน้าลงอย่างไม่กล้าสู้หน้าเนื่องจากเรื่องโจรราวทรัพย์ในวันนั้นฉันยังไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลยเพราะไม่อยากให้ท่านมาเป็นห่วง“ใช้วิธีนี้เองสินะ” ดูเหมือนแม่จะไม่โกรธอะไรนอกจากพูดพึมพำอะไรก็ไม่รู้ออกมาแทนมันเบามาก เบาจนฉันไม่สามารถจับใจความเป็นประโยคให้เข้าใจได้“แม่พูดว่าอะไรนะ” ฉันจึงเลือกที่จะถามออกไปแทนเดี๋ยวถ้าตอบไม่ตรงใจก็โดนด่าอีกสู้ถามอีกรอบให้จบไปเลยดีกว่า“แม่พูดว่าจะจัดการกับเด็กตรงหน้ายังไงดีที่กล้าไม่บอกเรื่องแบบนี้ให้คนในครอบครัวรู้” ส่วนคำตอบที่ได้มาก็ทำเอาฉันเสียวสันหลังวาบเลย เพราะไม่ใช่แค่คำพูดที่น่ากลัวแต่สายตาของแม่ก็พร้อมจะ

“อะไรที่มันยังไม่เกิดทำไมลูกถึงต้องไปคิดให้บั่นทอนความรู้สึกของตัวเองด้วยล่ะ ?” ใช่ มันก็จริงอย่างที่พ่อพูดอีกนั้นแหละว่าอะไรที่ยังไม่เกิดเราก็ไม่ควรที่จะตีตนไปก่อนไข้ใช่ไหม“ครั้งหนึ่งดาเคยคิดว่าตัวเองรู้จักพี่เขาดีที่สุดแล้วแต่หลังจากที่ตกลงคบกันบางครั้งดาก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองยังรู้จักพี่เขาไม่ดีพอขนาดนั้น ไม่รู้สิพ่อ ดาแค่มีความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาบางอย่างที่ดาเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรเหมือนกัน” สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะพูดถึงเรื่องที่ตัวเองเป็นกังวลออกมาให้พ่อฟังฉันแค่อยากกำจัดความรู้สึกที่ตัวเองไม่รู้จักออกไปเพียงเท่านั้นเพราะไม่อยากเอาความรู้สึกตรงนี้มาทำให้ตัวเองต้องมีคำถามจนสุดท้ายอาจเป็นฉันเองที่จะไม่มีความสุขแทน“ค่อยเป็นค่อยไปและค่อยเรียนรู้กันไปคำพวกนี้มักจะใช้อวยพรหรือไม่ก็เป็นคำสอนที่เราได้ยินกันบ่อยใช่ไหม ? งั้นตอนนี้พ่อใช้คำพวกนี้กับลูกแล้วกันนะ” จริงสิทำไมฉันถึงได้มองข้ามเรื่องพวกนี้ไปกันนะ“ขอบคุณนะคะพ่อ” พูดจบฉันก็ขยับตัวเข้าไปกอดพ่อเช้าวันต่อมา“วันนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอดา ?” พอฉันเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านแม่ก็ถามด้วยความสงสัยทันทีเพราะวันหยุดของฉันเพิ่งจะผ่านไปไม่กี

บทที่ 17ร้านคาเฟ่“ต้องการรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ ?” พนักงานเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งเพื่อเช็กว่าฉันมีเมนูไหนที่ต้องการอีกหรือเปล่า“เอาแค่นี้ก่อนค่ะ” ฉันยื่นสมุดเมนูเพื่อส่งคืนให้กับพนักงานของร้านด้วยรอยยิ้มสุดท้ายก็มาจนได้...ใช่ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในร้านคาเฟ่ที่ตัวเองไม่รู้จักมาก่อนแถมยังไม่ค่อยคุ้นชินกับพื้นที่แถวนี้ด้วยแต่เห็นว่าร้านนี้ตกแต่งได้น่ารักดีก็เลยลองเข้ามาและที่สำคัญมากเลยก็คือฉันอยู่จังหวัดเดียวกับพี่ดอนแล้วเพราะความอดใจไม่ไหวก็เลยแอบตามมาเอาไว้เมื่อเห็นพี่เขาแล้วค่อยกลับจังหวัดตัวเองเนื่องจากสองจังหวัดไม่ได้ไกลกันมากฉันก็เลยไม่ได้เป็นห่วงเรื่องเวลาอะไรสักเท่าไร ก็แหม ~ ผ่านมาตั้งหลายวันแล้วที่ฉันไม่เจอพี่เขาเลยแถมทักหรือโทรไปก็ไม่ค่อยจะตอบหรือรับสายสุดท้ายทนกับความสงสัยไม่ไหวก็เลยอยากมาเห็นด้วยตาของตัวเองว่าพี่เขางานยุ่งหรือมีอะไรกันแน่! แต่ถ้าแอบมีชู้น้าฉันคงจะ...คงจะแบบเสียใจแหละจะให้เข้าไปตบหรือมีเรื่องมันก็ไม่ใช่นิสัยของฉันซะด้วยจะโดนตบกลับมามากกว่ามั้ง“เฮ้อ ~” พอคิดถึงเรื่องนี้ทีไรความรู้สึกของฉันมันดาวน์ลงทุกทีเลย สาธุ ขอให้พี่เขาแค่งานยุ่งก็พออย่ามีเรื่องมือที่

แถมรอบตัวของคุณลุงน่ากลัวคนนั้นก็มีพวกชายใส่สูทเต็มไปหมดเลยด้วยน่าเกรงขามจนฉันขนลุกไปหมดเลยพี่ดอนเขาทำงานกับคนน่ากลัวแบบนั้นเองหรอกเหรอ แต่ถึงแม้จะเป็นหน้าที่คนขับรถก็ตามแต่ฉันก็คิดว่าเป็นอาชีพที่ดีออกไม่เห็นต้องปิดบังกันเลยพี่เขาเห็นฉันเป็นคนแบบไหนกันแน่เนี่ย ~“เอ๊ะ!” ฉันร้องตกใจออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเดินเข้าร้านอาหารตรงข้ามไปแล้วไม่ได้การละฉันต้องรีบหาทางเข้าร้านนั้นไปด้วยเหมือนกันถึงตอนนี้จะหายห่วงเรื่องผู้หญิงไปแล้วแต่เรื่องงานแบบนี้ฉันเริ่มเป็นห่วงแฟนตัวเองขึ้นมาแทนเหมือนกันนะหากรอถามจากเจ้าตัวยังไงให้เดาไว้ก่อนเลยยังได้ว่าพี่เขาคงไม่พูดอย่างแน่นอนเพราะงั้นฉันลองแอบไปนั่งฟังก็ไม่น่าเสียหายอะไรหรอกจะได้ไม่ต้องไปถามจากพี่เขาให้อึดอัดใจตัวเองด้วยร้านอาหาร“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามากันกี่ท่านคะ ?”“หนึ่งค่ะ” ฉันก้มหน้าก้มตาพูดเสียงเบาพร้อมด้วยปัดผมเพื่อให้มาปิดใบหน้าของตัวเอง“เอ่อ...คุณลูกค้าโอเคหรือเปล่าคะ ?” พนักงานต้อนรับมองฉันด้วยสายตาเป็นห่วงและก็เอ่ยถามออกมาในที่สุดเมื่อเห็นท่าทางของฉันมันแปลกตากว่าคนอื่น“ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันขอนั่งตรงนั้นได้หรือเปล่าคะ” ฉันเลิกสนใจพน

จะให้เป็นแบบนี้ไปตลอดก็คงไม่ได้ อย่างแรกหลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จก็คือการที่ฉันมาล้มตัวนอนลงบนเตียงและหยิบมือถือขึ้นมาเซิร์ชหาบางอย่างจนในที่สุดก็เจอข่าวจากเว็บไซต์หนึ่งที่เป็นคำตอบให้กับฉันอย่างมากซึ่งเป็นข่าวเมื่อนานมาแล้วและมันก็ตรงกับอายุของฉันเข้าพอดีเพียงแค่นี้ฉันก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวเกือบจะทั้งหมดได้แล้ว คงเหลือก็แต่ครอบครัวของฉันในตอนนี้ว่าพวกเขาเป็นใครกันแน่แต่เอาจริงไหมไม่ว่าจะเป็นใครและต่อให้ตอนนี้ฉันจะรู้ว่าพวกท่านไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ ของฉันแล้วก็ตาม แต่ฉันก็ยังคิดว่าพวกท่านคือคนสำคัญและยังเป็นพ่อแม่ของฉันอยู่เหมือนเดิมเพราะที่ผ่านมาต่อให้ท้ายที่สุดสองท่านนี้จะดีหรือไม่ดีก็ตาม แต่สำหรับฉันพวกท่านดูแลฉันมาได้เป็นอย่างดีมากถ้าหากถามว่าฉันรักพวกท่านทั้งสองมากกว่าพ่อแม่ที่แท้จริงของตัวเองหรือเปล่าฉันคงตอบแบบไม่คิดเลยว่า‘ใช่’ ฉันรักพวกท่านมากแล้วแบบนี้มันผิดหรือเปล่านะ...ส่วนเรื่องตระกูลอภิภูพัฒนธาดาในข่าวไม่ได้มีการเขียนเกี่ยวกับประวัติอะไรมากมายสักเท่าไรแถมยังไม่ค่อยมีรูปให้เห็นอีกด้วยท่าทางดูเหมือนพวกเขาจะหวงความเป็นส่วนตัวกันมากก็เลยทำให้ฉันไม่สามารถหารูปที่บ่งบ