บททั้งหมดของ DANGEROUS ASSASSIN พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด: บทที่ 11 - บทที่ 20

“คุณผู้หญิง!” เสียงของป้าแม่บ้านอาวุโสเอ่ยขึ้นอย่างดังเมื่อตนเห็นว่าท่านผู้หญิงอันเป็นที่รักขณะนี้กำลังนั่งอยู่กับพื้นพร้อมด้วยแก้วกาแฟที่หล่นแตกอยู่ข้างกายใบหน้าของท่านผู้หญิงของเธอดูมีอาการตกใจแถมยังมีน้ำตาไหลออกมาอีกด้วย ยิ่งเห็นแบบนั้นเธอก็ยิ่งตกใจเข้าไปกันใหญ่“ลูกแม่...”ภรรยาอันเป็นที่รักของผู้นำตระกูลอภิภูพัฒนธาดาเอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบาพร้อมกับเอื้อมมือออกไปอย่างเชื่องช้าเพื่อหมายที่จะแตะไปที่หน้าจอทีวีซึ่งกำลังฉายภาพของใบหน้าเด็กสาวคนหนึ่งอยู่“ไม่ใช่น้องหรอกนะครับคุณแม่” เสียงของชายหนุ่มที่ตอนนี้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยของท่านธิติสรณ์ อภิภูพัฒนธาดาซึ่งก็คือพ่อของเขาเองและยังเป็นผู้นำตระกูลอภิภูพัฒนธาดาอีกด้วยเพื่อหมายที่จะเรียนรู้และสืบสานงานต่าง ๆ ต่อจากผู้เป็นพ่อได้เอ่ยพูดขึ้นมา พร้อมกับสั่งให้แม่บ้านแถวนั้นเปลี่ยนช่องของทีวีไปเรื่องการจากไปของน้องสาวส่งผลกระทบต่อผู้เป็นแม่มากเขาจึงเป็นห่วงกลัวว่าคุณแม่ของเขาจะอาการกำเริบขึ้นมาอีกจึงไม่อยากให้ท่านได้เห็นอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้แทนคนในตระกูลต่างรู้กันดีว่าลูกสาวคนสุดท้องได้เสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนแล้ว“แม่คิ

“หรือว่าจะโกรธเรา ?” ฉันทบทวนพูดกับตัวเองคนเดียวระหว่างที่กำลังเอาชุดพนักงานใส่ลงในถุงเพื่อจะนำกลับไปซักเหมือนอย่างที่ทำทุกครั้ง“ไม่หรอกน่า” จนออกจากร้านมาแล้วฉันก็ยังคงพูดกับตัวเองไม่หยุดและก็คิดไปต่าง ๆ นานา ว่ารันอาจจะกำลังยุ่งหรือทำอะไรอยู่ก็ได้ เพราะดูจากนิสัยและท่าทางของรันแล้วคงจะไม่มาโกรธฉันด้วยเหตุผลอะไรแบบนี้หรอกอีกอย่างก่อนหน้านี้ฉันก็พิมพ์บอกไปแล้วว่าทำไมถึงได้ตอบกลับช้าฉันว่าเธอโตพอที่จะเข้าใจอยู่นะ“ถ้าเธอว่างเดี๋ยวก็คงตอบกลับมาเองอย่าคิดมากเลยดีกว่ายัยดา!” ฉันพยายามสลัดความกังวลนี้ออกไปให้พ้นจากสมองของตัวเองเพราะคิดไปยังไงก็เสียเวลา รอเจ้าตัวตอบกลับมาเองท่าจะง่ายกว่าเรื่องที่ควรเครียดคือเรื่องที่ว่าฉันจะกลับยังไงก่อนไม่รู้รถประจำทางจะหมดไปหรือยังด้วยนี่อีก ให้ตายเถอะ เพราะผู้ชายโต๊ะนั้นเลยถึงทำให้ร้านของเราต้องปิดช้ากว่าเดิมไม่รู้จะนั่งจีบสาวนานอะไรป่านนั้นนั่งจนร้านปิดเนี่ยนะถ้าไม่มีพนักงานไปเอ่ยบอกเขาก็คงคิดจะนั่งอยู่แบบนั้นไปจนถึงเช้าเลยหรือไงกัน“จะว่าไปแล้วก็น่ากลัวชะมัดเลยคนอะไรก็ไม่รู้” ฉันยกมือขึ้นมาลูบแขนของตัวเองด้วยความรู้สึกหนาวขึ้นมาจากการนึกถึงสายตาของ

บทที่ 6“ขะ...ขอบคุณนะคะ” นี่คงเป็นครั้งที่สองแล้วสินะที่รุ่นพี่ช่วยเราเอาไว้แถมบนหลังมือของพี่เขา...ก็ยังคงมีรอยแผลเป็นขนาดเล็กที่ถ้าหากไม่สังเกตให้ดีก็คงอาจจะมองไม่เห็นดูเหมือนว่ารอยนี้มันยังอยู่เหมือนเดิมเลยแต่จะแตกต่างจากเมื่อก่อนนิดหน่อย นั้นอาจจะเป็นเพราะสมัยก่อนที่ฉันได้เห็นแผลนี้มันเป็นแผลสดนี่เนอะอ่า...กะแล้วว่ามันจะต้องกลายเป็นแผลเป็น ทำไมตอนนั้นฉันไม่แนะนำให้พี่เขารีบใช้ยาแก้รอยแผลเป็นเอาไว้ล่วงหน้าไปกันนะแต่จะว่าไปแล้วช่วงนั้นก็คงมัวแต่เขินจนพูดไม่ออกทำอะไรไม่ถูกเนื่องจากมีคนที่ชอบมาอยู่ตรงหน้าฉันถึงได้เอาแต่เงียบแทนการแนะนำเรื่องที่อยากจะพูดออกไปการเจอกันในครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ได้แตกต่างไปจากเมื่อก่อนเลยกลิ่นของพี่เขายังคงเหมือนเดิมเป็นกลิ่นที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เขาถึงได้มีกลิ่นเหมือนพวกถ่านกำมะถันหรือดินปืนอะไรสักอย่างติดตัวอยู่ตลอดเวลาไม่เว้นแม้แต่ตอนนี้ที่เราพบกันพี่เขาก็ยังคงมีกลิ่นพวกนั้นอยู่ไม่เปลี่ยน หรือพี่เขาอาจจะทำงานที่เกี่ยวกับสิ่งพวกนี้หรือเปล่าฉันเองก็ไม่แน่ใจการที่ฉันเป็นคนช่างสังเกตเหตุผลหลักไม่ใช่เพราะฉันว่างมากหรือไม่มีเพื่อนคบ(เอาจริงก็มีส

“ทุกองค์กรมีกฎของมันซึ่งกฎนั้นดูเหมือนลูกหมาที่ซื่อสัตย์จะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ” ชายผู้ได้ฉายาว่ามัจจุราชเอ่ยพูดออกมาพร้อมกับยิ้มเยาะให้กับลูกน้องของปรเมศวร์อย่างแมนด้วยท่าทียียวนกวนประสาทจนเจ้าตัวที่ถูกพูดถึงกลับมีสีหน้าเคียดแค้นกับสิ่งที่ชายผู้นั้นพูดออกมาและในที่สุดชายผู้ที่ได้ฉายามัจจุราชก็เก็บรูปดังกล่าวพร้อมกับหายไปดั่งสายลมในทันที“กฎอะไรวะไอ้แมน” ปรเมศวร์ที่คับข้องใจกับสิ่งที่ตนได้ยินจึงหันไปเอ่ยถามลูกน้องของตนต่อ“กฎที่ห้ามฆ่าผู้ว่าจ้างครับ เพราะผู้ว่าจ้างคือผู้ให้เงินซึ่งมันทำให้คนอย่างพวกมันมีที่นอนที่กินและที่อยู่ต่อให้จะผิดกฎธรรมชาติแต่สำหรับพวกมันจะคิดว่าผู้ว่าจ้างคือผู้มีบุญคุณโดยไม่คิดว่าฝ่ายไหนจะผิดหรือถูกหากมีเงินให้พวกมันก็เพียงพอแล้วครับท่าน” แมนพูดออกไปตามตรงตามที่ตนได้รู้มาไม่สิ...จะเรียกว่ารู้มาไม่ได้เพราะมันคืออดีตที่เขาเคยทำผิดกฎข้อนี้จนตัวเองเกือบเอาชีวิตอยู่ในวงการนี้ไม่ได้ต่างหากแมนเพียงแค่สงสัยว่าทำไมคนอย่างมันถึงได้มาล่วงรู้ความลับนี้เข้าไม่ใช่ว่าองค์กรพยายามปิดแทบตายหรอกเหรอเพราะถ้าเกิดมีคนรู้เข้าผู้ว่าจ้างที่ไหนอยากจะมาจ้างล่ะจริงไหม ? รวมถึงปรเมศวร

ต้องขอบอกเอาไว้ก่อนว่าการทำงานแบบนี้มันเสี่ยงถึงคนในครอบครัวมากเพราะงั้นองค์กรจึงได้มีการจัดทำเอกสารปลอมขึ้นมาและต่อให้เก่งหรือรวยมากแคไหนก็ไม่มีทางที่จะเข้าถึงข้อมูลหรือประวัติที่แท้จริงของสมาชิกอย่างพวกเราได้ยกเว้นซะแต่ว่าองค์กรจะตั้งใจให้ข้อมูลด้วยตัวเองเหมือนอย่างกรณีของผม“…” ถึงแม้ผมจะไม่ได้เป็นญาติกับคนที่เคยรับผิดชอบงานนี้ก็จริงแต่ดูเหมือนการที่องค์กรทำแบบนี้และมอบหมายให้ผมกลับเข้ามาในวงการนี้อีกครั้งมันคือการแสดงถึงความปรานีที่องค์กรจะสามารถทำให้ได้มากพอแล้ว“ไม่ได้บังคับจะไม่ทำก็ได้ส่วนเรื่องคนในครอบครัวไม่ใช่เรื่องยากที่จะพาออกมา...แต่คิดว่าคงไม่ต้องทำแบบนั้นแล้วละมั้ง” อีกฝ่ายเอ่ยพูดด้วยเสียงที่ไม่ทุกข์ร้อนใช่...เรื่องนี้ผมรู้ดีเพราะแค่ผมพูดว่า ‘ไม่ทำ’ ระดับองค์กรคงเป็นเรื่องง่ายที่จะพาคนสำคัญของผมกลับมาได้อย่างไม่ยากและประโยคหลังที่อีกฝ่ายพูดแนวเหมือนไม่ต้องช่วยแล้วไม่ใช่คำพูดของคนที่ไม่อยากช่วยหรอกนะแต่ที่อีกฝ่ายพูดเพราะไม่แน่ตัวประกันที่ใช้เพื่อต่อรองกับผมอาจจะหนีไปแล้วก็ได้เอาตามตรงตอนอยู่ในห้องนั้นถึงผมจะมีท่าทีที่ไม่สนใจการรายงานของลูกน้องมันก็ตามแต่แค่การอ่าน