All Chapters of DANGEROUS ASSASSIN พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด: Chapter 51 - Chapter 60

ใช้เวลาไม่นานจนเกินไปเราทั้งสองคนก็มาอยู่กันที่ห้างแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากคอนโดนของพี่เขาสักเท่าไรแน่นอนว่าตลอดระยะเวลาที่อยู่บนรถพี่เขาเงียบมากไม่พูดไม่จาไม่ยอมบอกเลยว่าจะพาฉันไปไหนส่วนฉันก็เอาแต่นั่งเงียบเช่นกันเนื่องจากอย่างที่บอกเพราะอีกฝ่ายไม่พูดไม่จานั้นแหละพอเอาเข้าจริงเรื่องความเป็นความตายก็ทำให้ฉันคิดฟุ้งซ่านได้เหมือนกันนะ จิตใต้สำนึกของฉันแท้จริงแล้วก็กลัวตายอยู่เหมือนกันเพราะตลอดเวลาที่นั่งเงียบอยู่ในรถฉันกลับมีความรู้สึกกลัวและอยากจะร้องไห้คิดไปต่าง ๆ นานา ว่าพี่เขาจะฆ่าฉันแบบไหนกันแล้วมันจะเจ็บหรือทรมานมากหรือเปล่าทว่าพอรถมาจอดลงที่ห้างซึ่งไม่เหมาะแก่การเข่นฆ่าใครเป็นที่สุดเนื่องจากมีผู้คนเยอะมากก็เกิดความสงสัยขึ้นมาว่าทำไมถึงเป็นที่นี่พี่เขากำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่“อันที่จริงวันนี้พี่ไม่มีงานหรอก...ก็เลยอยากพาหนูออกมาเดตกันบ้าง ตั้งแต่คบกันมาเรายังไม่เคยไปไหนด้วยกันเลยไม่ใช่เหรอ ?” เมื่อรถมาจอดยังชั้นจอดรถที่ทางห้างได้กำหนดไว้ให้แล้วพี่เขาก็พูดถึงเรื่องบางอย่างออกมาเป็นเรื่องที่ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อน“ยะ...อย่างงั้นเองเหรอคะ” ยอมรับเลยว่าอาการเสียขวัญก่อนหน้าน

บทที่ 20คนที่แสนอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างพี่เขาน่ะเหรอจะเป็นนักฆ่ายิ่งฝ่ายตรงข้ามเป็นคนใช้รันเพื่อต่อรองกับพี่เขาด้วยแล้วฉันปักใจเชื่อไม่ลงหรอกแต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากเหมือนกันว่ามันไม่จริงอย่างที่พวกนี้พูด“ปล่อยพวกเขา” ฉันละความสนใจในเรื่องไม่เป็นเรื่องออกไปเพราะสุดท้ายไม่ว่าตัวตนที่แท้จริงของพี่เขาจะเป็นใครก็ตามเหนือสิ่งอื่นใดพวกพี่เขาก็ไม่ควรมาถูกบังคับให้ทำอย่างนี้เพียงเพราะฉันเป็นต้นเหตุ“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” เขาตอบกลับมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มซึ่งฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่เขาพูดออกมาเป็นเรื่องจริงหรือแค่จะปั่นประสาทมันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ?“ท่านครับ!” แน่นอนว่าขนาดคำตอบนี้ยังทำให้ลูกน้องของลุงเขามีอาการตกใจเหมือนฉันเลย“ถ้างั้นตายตอนนี้เลยเป็นไง ?” ปล่อยให้ฉันรู้สึกสับสนอยู่ไม่นานสุดท้ายความต้องการที่แท้จริงของลุงคนนี้ก็ปรากฏออกมาพออีกฝ่ายพูดจบเขาก็เอื้อมมือมาหยิบแก้วน้ำส้มของฉันที่อยู่ด้านข้างไปจากนั้นก็หยดอะไรสักอย่างลงไปต่อหน้าเจ้าของแก้วใบนี้อย่างฉันเองคงเป็นเพราะโต๊ะที่ฉันเป็นคนเลือกมันค่อนข้างอยู่ในสุดแล้วไหนจะตอนนี้เป็นเวลาห้างเพิ่งเปิดได้ไม่นานด้วยทำให้มีลูก

บทที่ 21ฉันก็ได้แต่ก่นด่าในใจอ่าแหละ และก็ปล่อยให้เขาลากไปไม่ใช่ไรหรอกเพราะฉันเองก็กลัวบรรยากาศรอบข้างเหมือนกันทั้งมืดทั้งแฉะและเงียบมากตลอดระยะทางได้ยินก็แค่เสียงของรองเท้ากระทบลงกับพื้นปูนก็เพียงเท่านั้นหากยอมให้เขาจับลากไปก็คงดีกว่าต้องเดินคนเดียว“เวลาโดนยิงเจ็บมากไหม ?” เพราะมันเงียบจนมีแต่เสียงที่ฉันบอก พอฟังนานเข้ามันก็เริ่มหลอนก็เลยหาเรื่องคุยโดยถามถึงสิ่งที่ฉันน่าจะต้องเจอแทน“…” แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจไยดีเลยเอาแต่เงียบ“ถ้าเกิดฉันกลัวหรือขี้ขลาดขึ้นมาคุณช่วยเป็นคนยิงฉันให้หน่อยนะ” เพราะเห็นว่าทางด้านหน้าเริ่มมีแสงสว่างแล้วฉันก็รู้โดยทันทีว่าใกล้ถึงเวลาจึงไม่ลืมที่จะขอร้องเขาเอาไว้ก่อนไม่รู้หรอกว่าหนทางด้านหน้าจะต้องเจอกับอะไรคุณลุงคนนั้นจะจัดการกับฉันด้วยวิธีไหนก็ตามแต่เพียงแค่ฉันอยากขอร้องผู้ชายคนนี้เอาไว้อย่างน้อยเขาก็เป็นคนสุดท้ายในชีวิตที่อยู่กับฉันนานที่สุดตั้งแต่ออกจากบ้านมาต่อให้เราจะไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากมายสักเท่าไรก็ตามแต่ฉันก็คิดว่าอย่างน้อยเขาก็ใจดีไม่ว่าจะถามอะไรก็ค่อยพยักหน้าตอบอยู่ตลอดและก็อยู่กับฉันในช่วงที่ฉันร้องไห้...คนเราเมื่อรู้ว่าจุดหมายปลายทางขอ

บทที่ 22“พี่ดาวเหนือมาได้ยังไงคะเนี่ย ?” พอเห็นว่าทุกอย่างเริ่มดีขึ้นแล้วฉันจึงสอบถามถึงเรื่องที่กำลังคิดอยู่เอาไว้ในใจออกไปโดยทันทีแถมยังติดใจกับประโยคเมื่อกี้อีกด้วยเพราะได้ยินคำว่าน้องสาวของผมนั้นแหละและที่น่าสับสนไปมากกว่านี้เลยก็คือ...ทำไมพี่ดาวเหนือถึงได้มีท่าทีที่ไม่ชอบพี่ดอนขนาดนั้นกัน“ไม่ใช่แค่พี่หรอกนะที่มาพ่อกับแม่ของเราก็มาด้วยเหมือนกัน” ทว่าประโยคที่พี่เขาตอบกลับมาเล่นทำให้ฉันรู้สึกถึงความสับสนหนักไปกว่าเดิม“พ่อแม่ของเรา...เหรอคะ ?” เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกันที่ฉันต้องตีตัวโกหกทำเป็นไม่เข้าใจอยู่แบบนี้ทั้งที่ลึก ๆ ภายในใจรู้อยู่แล้วว่าทำไมคนตรงหน้าถึงพูดอย่างงี้ออกมาอาจเป็นเพราะกลัว...กลัวที่ไม่รู้ว่าจะต้องวางตัวอย่างไรมากกว่า“เคยมีใครบอกน้องดาไหมว่าเวลาที่น้องจะแกล้งโกหกอะไรสักอย่างมันดูออกง่ายมาก”“หึ!” และเสียงหัวเราะในลำคอของใครบางคนก็ดังขึ้นมาหลังจากที่พี่ดาวเหนือพูดจบจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ดอนที่ยังคงนั่งฟังเราสองคนพูดคุยกันอยู่และก็น่าจะเป็นคำตอบให้กับพี่ดาวเหนือเกี่ยวกับเรื่องที่พี่เขาถามออกมาด้วยเพราะเรื่องการโกหกไม่เนียนของฉันพี่ดอนเองก็บอกมาแล้วเหมือ

บทที่ 23“อย่าบอกนะว่าพี่ดอนคือคนขับรถในวันนั้น!”ฉันชี้นิ้วไปทางพี่เขาด้วยอาการที่ตกใจเป็นอย่างมาก“…” ส่วนพี่เขาก็แค่ทำหน้าเซ็งออกมาแทน“เท่าที่ดาจำได้ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงไม่เห็นมีหน้าตาที่คล้ายกับพี่ดอนเลยสักนิดพี่อำดาเล่นปะเนี่ย” เอาจริงไหมฉันเห็นผู้ชายคนนั้นเองกับตาว่ายังไงก็ไม่ใช่พี่ดอน“เทคนิคลับเฉพาะสำหรับวงการอาชีพของพี่” อ่า ~ พูดมาแค่นี้ฉันก็พอเข้าใจได้เลยแบบไม่ต้องอธิบายอะไรต่ออีก“โอเค ดาเข้าใจละ แล้วคนพวกนั้นล่ะวันนั้นพี่ทำอะไรทำไมดาถึงยังมี...แบบว่ามีชีวิตอยู่ได้อีก” ลำบากใจเหมือนกันที่ต้องมาพูดเรื่องนี้เพราะมันเกี่ยวกับชีวิตของฉันด้วยไงเนื่องจากเป็นการตัดสินใจที่แย่มากในชีวิตของฉันการฆ่าตัวตายเป็นอะไรที่ฉันคิดว่ามันแย่มากที่สุดเลย“ทีแรกพี่ไม่คิดด้วยซ้ำว่าหนูจะกล้าเอาปืนจ่อหัวตัวเอง”“ในชีวิตของพี่ความกลัวมันตายไปนานแล้วจนกระทั่งมันกลับมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าหนูทำแบบนั้น”“เพราะงั้นการที่ดารู้สึกกลัวมากก็เลยส่งผลให้สลบไปใช่หรือเปล่า ?” ฉันถามในสิ่งที่คิดว่าน่าจะใช่หลังจากที่ได้ฟังความจริงแล้วก็คงมีอยู่อย่างเดียวที่ทำให้ฉันสติดับไปคงไม่พ้นความกลัวแล้วก็เครียดมากจนเป็นล