All Chapters of DANGEROUS ASSASSIN พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด: Chapter 61 - Chapter 70

สิ่งสำคัญมากที่สุดเลยคือการปลูกฝังขององค์กรที่พร่ำสั่งสอนพวกเขามาตลอดจนคนพวกนี้จำได้ขึ้นใจ...‘องค์กรคือสิ่งแรกที่ควรคำนึงถึงอย่างไม่มีข้อแม้’แน่นอนว่าหากพวกเขาสั่งอะไรคุณต้องทำโดยไม่มีคำถามและห้ามทรยศรวมถึงในเรื่องของครอบครัวจะมาก่อนองค์กรไม่ได้โดยเด็ดขาดคำสอนพวกนี้นักฆ่าอย่างซีเรียซได้ยินมาตลอดจนมันติดอยู่ในสามัญสำนึกเรียบร้อยแล้วหากเพียงแค่คุณรู้สึกอยากฆ่า...พวกเขาก็จะฆ่าเลยไม่ว่าจะรู้สึกอะไรพวกเขามักจะลงมือทำเลยโดยจะไม่คิดไตร่ตรองให้เสียเวลาและท้ายที่สุดก็จะไม่มีการมาเสียใจทีหลังด้วยนั้นคือสิ่งที่นักฆ่าอย่างพวกเขาเป็นแน่นอนว่าหากกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาสิ่งพวกนี้มันได้กลายเป็นเหมือนสันดารไปแล้วที่แก้ไม่หายต่อให้คุณจะกลับไปใช้ชีวิตปกติก็ตามแต่พวกคุณก็ยังคงเป็นภัยอยู่ดีองค์กรจึงต้องมีบททดสอบขึ้นมาเพื่อวัดว่าคุณจะสามารถกลับไปใช้ชีวิตแบบปกติได้หรือเปล่าเพราะไม่งั้นหากองค์กรปล่อยออกไปง่าย ๆแล้วคุณไปเผลอใช้ความเคยชินสังหารคนธรรมดาเพียงเพราะความไม่พอใจหรืออะไรก็ตามนี่เป็นสิ่งที่องค์กรไม่ต้องการให้เกิดขึ้นหลังจากปล่อยคุณออกไปใช้ชีวิตแบบปกติสุดท้ายก็จะเป็นองค์กรที่ต้องตามเก็บคุณจริงหร

ส่วนพ่อกับพี่ดาวเหนือดูเหมือนจะคุยเรื่องงานกันต่ออีกและก็คงพูดคุยเรื่องของฉันด้วยเพราะพวกท่านอยากให้ฉันเข้าไปฝึกงานกับบริษัทของตระกูลหลักจากที่รู้ว่าฉันยังไม่เคยได้ทำงานอย่างจริงจังมาก่อนในตอนแรกฉันตกใจมากที่อยู่ ๆ เรื่องพวกนี้พ่อและแม่ของฉันที่เลี้ยงมาเป็นฝ่ายบอกอีกฝั่งด้วยตัวเองโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งตัวมาก่อนเลยทำให้ฉันรู้ว่าแท้จริงแล้วเรื่องที่ฉันโกหกเกี่ยวกับงานมาตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้นพวกท่านทั้งสองรู้กันหมดและรู้มาแต่แรกด้วยแถมยังตีเนียนทำเป็นเชื่อฉันหลอกกลับมาได้อย่างแยบยลอีกฉันนี่ถึงกับต้องเอามือกุมขมับเลย“อาจจะมีบางครั้งบางทีที่หนูทำตัวห่างเหินหรือไม่เคยชินออกไปบ้างแต่หนูอยากให้แม่รู้ไว้ว่าหนูไม่ได้ตั้งใจทำเลย”“ไม่เป็นไรเลยจ้ะแม่เข้าใจดี เพราะงั้นหลังจากนี้เราสองคนมาพยายามไปด้วยกันดีไหม ?” ท่านพูดด้วยใบหน้าใจดีและก็ใจเย็นเป็นอย่างมากที่ผ่านมาผู้หญิงตรงหน้าของฉันท่านนี้คงจะทุกข์ทรมานมากเลยหรือเปล่านะ ?เพราะถ้าหาเป็นลูกสาวของฉันขึ้นมาแล้วถูกทำให้เข้าใจว่าตายไปแล้วนี่มันยากเกินจะนึกคิดจริง ๆห้องนอนของนิดาฉันนั่งอยู่บนเตียงขนาดใหญ่มาเป็นหลายนาทีแล้วเพราะไม่เชื่อสายตาตัวเ

ส่วนถ้าหากสงสัยกันว่าทำไมพี่ดาวเหนือถึงไม่มีเบอร์ฉันละก็ไม่ต้องงงไปหรอกเพราะดูเหมือนพี่เขาจะทำเครื่องเก่าหายไปในตอนที่พวกเราแยกจากกันในช่วงแรกที่ฉันยังไม่รู้ว่าเขาคือพี่ชายของฉันก็เลยทำให้แต่ละคนยังไม่มีช่องทางติดต่อส่วนตัวกันเลยผนวกกับต้องเคลียร์เรื่องในอดีตอีกหลายอย่างมันเข้ามาจนพวกเรายังไม่มีเวลามาถามถึงเรื่องส่วนตัวของกันและกันเลยเพราะงั้นแล้วนอกจากพี่ดาวเหนือจะไม่มีเบอร์ฉันแล้วฉันเองก็ไม่มีเบอร์พี่เขาด้วยเหมือนกันไม่ใช่แค่ของพี่เขาคนเดียวนะแต่รวมไปถึงพ่อและแม่ด้วยเอาไว้หามือถือเจอฉันค่อยไปขอพวกท่านก็ยังไม่สาย“ศูนย์แปด...” และฉันก็รีบบอกเบอร์ของตัวเองอย่างไวเพราะไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้Rrrr rrRRrr“มาอยู่ตรงนี้ได้ไงเนี่ย!” ฉันร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นตรงแถวโต๊ะเครื่องแป้งของฉันที่อยู่ด้านหลังพี่ดาวเหนือและที่ทำให้ฉันต้องตกใจเลยก็คือฉันเดินมาหาตรงนี้ถึงสี่ห้ารอบแล้วนะก็ไม่เจอแล้วไหงตอนนี้มันดันมาอยู่บนโต๊ะได้แล้วทำไมก่อนหน้านี้ฉันถึงมองไม่เห็นกัน“สงสัยน้องสาวของพี่คงจะต้องได้ตัดแว่นแล้วละมั้งเนี่ยอยู่ตรงนี้แท้ ๆ แต่กลับมองไม่เห็นได้ไง” พ

จนเรื่องจบก็ได้รู้ว่านี่คือแผนของพี่เขาที่ช่วยกันคิดมาเพียงแต่เหตุการณ์ที่อยู่นอกเหนือแผนมันเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งตัวแถมยังมีฉันเข้ามาเอี่ยวด้วยแบบนี้พี่ดอนก็เลยลำบากใจที่จะเล่าและก็คิดว่าจะรับผิดเพียงคนเดียวด้วยฉันที่ทนไม่ไหวกับความอยากรู้ก็เลยถามกับรันแทนแรก ๆ เธอไม่ยอมบอกแต่เพราะฉันขอร้องจนเกือบก้มกราบเธอสุดท้ายเธอจึงยอมทุกอย่างก็เลยส่งผลให้ฉันได้มาคุยกับพี่เขาในตอนนี้โดยที่ยังตกลงกันไม่ได้เลยแถมผู้ร้ายก็ยังลอยนวลตามจับไม่ได้อีกหลักฐานที่มีก็ยังไม่มากพอและพี่เขาก็คงรู้ว่ายังไงก็ต้องเข้าคุกข้อหาฆ่าผู้อื่นแน่ก็เลยพยายามที่จะกันฉันออกอยู่นี่ไงล่ะฉันไม่ยอม...ไม่ยอมเด็ดขาดเป็นนักฆ่าแล้วไงเคยทำผิดมาแล้วไงทั้งชีวิตเคยเสียหายมาตลอดแล้วมันยังไงล่ะมันทำไม...มันก็คนเหมือนกันไหมจะให้ฉันเอาเปรียบได้ยังไงกันเพียงแค่เพราะว่าเราดีมาตลอดงั้นเหรอ ในเมื่อฉันผิดฉันก็ควรรับผิดชอบด้วยสิ“แล้วมันทำไม...ดาไม่เข้าใจว่าการที่พี่จะเคยเป็นอะไรมาก็แล้วแต่ดาไม่ได้สนเพราะดาสนใจแค่ว่าดาเองก็ผิดเหมือนกันแล้วทำไมพี่ถึงต้องรับผิดคนเดียวด้วยพี่เคยคิดถึงใจดาบ้างไหมฮึก!" ฉันพูดพร้อมกับปล่อยน้ำตาให้รินไหลลงอาบแ

บทที่ 27เมื่อไปถึงแล้วทางเจ้าหน้าที่แจ้งมาว่าได้รับหลักฐานบางอย่างมาจากคนที่ไม่ขอเปิดเผยตัวและหลักฐานชิ้นนั้นมันเลยทำให้เราสองคนพ้นผิดในที่สุดฉันเองด้วยความอยากที่จะขอบคุณคนนิรนามที่ให้หลักฐานมาก็เลยขอช่องทางติดต่อกับเจ้าหน้าที่ไปแต่ทางเจ้าหน้าที่บอกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะชำนาญมากจึงทำให้ไม่สามารถติดต่อกลับไปหรือรู้ได้เลยว่าเขาคนนั้นคือใครตอนแรกฉันคิดว่าอาจจะเป็นพี่ดอนหรือเปล่าแต่ก็คิดว่าไม่ใช่เพราะถ้าใช่พี่ดอนก็ต้องบอกฉันแล้วจะมาทำแบบลับ ๆ ล่อ ๆ ทำไมในเมื่อเรื่องนี้พี่เขาก็ติดร่างแหไปด้วยแบบนี้อีกคงไม่เสียเวลามาปิดบังฉันหรอกแล้วก็นะเราสองคนสัญญากันแล้วด้วยว่าจะไม่ปิดบังอะไรกันอีกแถมพี่ดอนก็รับปากเอาเถอะ ยังไงหลักฐานชิ้นนั้นก็ช่วยให้เราปลอดภัยมันก็ดีแล้วส่วนหลักฐานที่ตำรวจได้รับมาคืออะไร…เห็นทางเจ้าหน้าที่บอกว่าเป็นคลิปวิดีโอในตอนที่เกิดเหตุการณ์ยิงกันขึ้นพอดีและก็เห็นอย่างชัดเจนว่าฉันกับพี่ดอนไม่ได้ตั้งใจยิงลุงปรเมศวร์ทำให้พวกเรารอดไปแต่ก็ยังคงต้องให้ปากคำต่อด้วยเพราะตอนนี้พวกเจ้าหน้าที่ยังไม่สามารถตามจับตัวคนร้ายอย่างลูกน้องของลุงปรเมศวร์ที่ชื่อว่าแมนได้และก็คงเป็นงานยากของเจ้